Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska- Kuraszkiewicz Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej K. S.A. z siedzibą w [...] kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu [...] czerwca 2018r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek K. Spółka Akcyjna z siedzibą w P. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "C." o numerze [...] udzielonego na rzecz C. z siedzibą w B. w zakresie takich towarów jak odzież rowerowa, odzież termiczna i odzież przeciwdeszczowa z klasy 25. Wnioskodawca podniósł, że sporny znak nie jest używany w ww. zakresie i wniósł o stwierdzenie jego wygaśnięcia z dniem 13 grudnia 2000r.

Uprawniony w odpowiedzi (pismo z dnia [...] października 2018r.) wniósł o oddalenie wniosku. Wskazał, że sporny znak towarowy był w Polsce używany w sposób nieprzerwany w odniesieniu do całej gamy wyrobów odzieżowych. Podniósł, że używanie spornego oznaczenia odbywało się i odbywa za pośrednictwem powiązanej z uprawniony spółki C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która odpowiada za sprzedaż produktów marki C.. Podkreślił, iż "szeroka rozpiętość" towarów odzieżowych oznaczanych znakiem spornym wyczerpuje ogólne pojęcie odzieży z tworzyw naturalnych i sztucznych w tym także w zakresie objętym wnioskiem.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2018r, strony podtrzymały swoje argumenty. Wnioskodawca podniósł, że uprawiony nie wykazał nieprzerwanego i rzeczywistego używania spornego znaku towarowego w żądanym zakresie. Wskazał, że klienci kojarzą znak uprawnionego przede wszystkim z odzieżą jeansową oraz, że z materiału dowodowego wynika, iż towary uprawnionego stanowią odzież jeansową. Podkreślił wyjątkowy charakter towarów takich jak: odzież rowerowa, odzież termiczna i odzież przeciwdeszczowa.

Uprawniony w piśmie z dnia [...] marca 2019r, podtrzymał swoje stanowisko co do tego, że "szeroka rozpiętość" wprowadzanych do obrotu towarów "pozwala na stwierdzenie, iż zakres używania przedmiotowego znaku wyczerpuje ogólne pojęcie odzieży z tworzyw naturalnych i sztucznych, bez konieczności wyodrębniania

w ramach tego pojęcia (..,] bardziej szczegółowych kategorii i podkategorii jak odzież rowerowa, odzież termiczna i odzież przeciwdeszczowa". Wskazał, że oferowana przez niego odzież ma charakter "lifestylowy" lub "casual", a co za tym idzie również jest o charakterze sportowym i może posiadać właściwości termiczne

i przeciwdeszczowe.

Wnioskodawca w piśmie z dnia [...] maja 2019r, podtrzymał swoje stanowisko

i nie zgodził się z uprawnionym co do tego, że zakres używania spornego znaku wyczerpuje ogólne pojęcie "odzież z tworzyw naturalnych i sztucznych". Wskazał na istnienie specjalnych cech odzieży rowerowej, przeciwdeszczowej i termicznej. Podkreślił różnice pomiędzy odzieżą casualową, lifestylową a odzieżą rowerową, przeciwdeszczową i termiczną. Podsumowując podniósł, że uprawniony nie wykazał używania spornego znaku towarowego w zakresie objętym wnioskiem.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2019r. strony podtrzymały swoje stanowiska. Uprawniony wskazał, że odzież przeciwdeszczowa chroni przed deszczem, termiczna chroni przed zimnem a rowerowa to taka w której można jeździć na rowerze w sposób wygodny. Podniósł przy tym, że taka odzież znajduje się w ofercie uprawnionego. Podkreślił jednocześnie, że nie używa spornego znaku towarowego w zakresie specjalistycznej odzieży rowerowej, termicznej i przeciwdeszczowej przeznaczonej dla osób profesjonalnie uprawiających sport.

Decyzją z dnia [...] lipca 2019r. nr [...] Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] czerwca 2019 r. wniosku K. Spółka Akcyjna z siedzibą w P. przeciwko C. z siedzibą w B., Niemcy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "C." o numerze [...], na podstawie art. 169 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2017, poz. 776) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust 2 ustawy p.w.p., oddalił wniosek i przyznał C. z siedzibą w B., Niemcy od K. Spółka Akcyjna z siedzibą w P. kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w dniu 15 czerwca 2018r., czyli po nowelizacji ustawy Prawo własności przemysłowej, która weszła w życie w dniu 15 kwietnia 2016r. wprowadzona ustawą z dnia 11 września 2015r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015 poz. 1615). Zgodnie ze znowelizowanymi przepisami w sprawach wniosków o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wnioskodawca nie musi legitymować się posiadaniem interesu prawnego.

Zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. W świetle wyżej powołanego przepisu ciężar przeprowadzenia dowodu w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego spoczywa na uprawnionym z rejestracji znaku, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody. Używanie znaku, aby wyłączało możliwość postawienia zarzutu niewykonywania obowiązku używania znaku towarowego musi mieć miejsce na obszarze Polski, musi mieć niedwuznaczny charakter, musi być rzeczywiste oraz powinno dotyczyć zarejestrowanego znaku dla towarów i usług objętych ochroną. Rzeczywiste używanie znaku towarowego polega na nakładaniu znaku na towar i wprowadzaniu tak oznaczonych towarów do obrotu w określonym przez wnioskodawcę przedziale czasowym.

Organ podkreślił, że przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej przewidują obowiązek używania znaku towarowego, bowiem celem udzielenia prawa ochronnego jest właśnie używanie znaków towarowych w sposób określony w art. 154 p.w.p., czyli w szczególności:

1) umieszczanie na towarach lub ich opakowaniach i wprowadzanie do obrotu,

2) umieszczanie znaku na dokumentach,

3) posługiwanie się znakiem w celu reklamy.

Ponadto zgodnie z art. 169 ust. 4 p.w.p. przez używanie znaku towarowego rozumie się również używanie znaku:

1) różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru;

2) przez umieszczanie znaku na towarach lub ich opakowaniach wyłącznie dla celów eksportu;

3) przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego;

Kolegium Orzekające stwierdziło, że po przeanalizowaniu całego materiału dowodowego przedstawionego przez uprawnionego, żaden z materiałów nie odnosi się do okresu sprzed 13 grudnia 2000r. Organ zauważył jednak, że w myśl art. 170 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy oddala wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 15 czerwca 2018r., zaś dowody przedłożone przez uprawnionego dotyczą okresu przed złożeniem przez K. Spółka Akcyjna wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa. Zatem Kolegium zobowiązane było do merytorycznej oceny materiału przedłożonego w przedmiotowej sprawie przez uprawnionego.

Zdaniem organu uprawniony wykazał rzeczywiste i poważne używanie spornego oznaczenia w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa. Uprawniony w toku postępowania udowodnił, że sporny znak jest używany za jego zgodą przez podmiot C. Sp. z o.o. Zatem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją określoną w art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. tj. używaniem znaku towarowego przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. W ocenie Kolegium faktury za lata 2013-2017, które dotyczą towarów takich jak bluzy, kurtki, spodnie, koszule, czapki, szaliki, swetry, koszulki, bokserki

i szorty. Towary te wchodzą w skład szeroko rozumianej odzieży z tworzyw naturalnych i sztucznych. Mogą one mieć charakter odzieży rowerowej, przeciwdeszczowej i termicznej. Przy tym Kolegium podzieliło stanowisko uprawnionego, że należy uwzględnić możliwie najszersze rozumienie pojęć takich jak odzież rowerowa, odzież termiczna czy przeciwdeszczowa, uznając, że nie jest to tylko odzież wyspecjalizowana, profesjonalna, przeznaczona wyłącznie dla osób wyczynowo uprawiających sport. Dodatkowo kserokopie katalogów i reklam z lat 2016-2017 stanowią dowód uzupełniający w stosunku do faktur ponieważ zawierają one zdjęcia towarów oznaczanych znakiem spornym. Również zestawienie sprzedaży stanowi dowód uzupełniający faktury i niejako podsumowuje sprzedaż towarów oznaczanych spornym znakiem w latach 2013-2016.

Organ wskazał, że materiał dowodowy stanowi też oświadczenie prezesa zarządu C. Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2019r., tj. podmiotu który używa spornego oznaczenia za zgodą uprawnionego. Z dowodu tego wynika wprost, że w latach 2013-2018 znak sporny był używany dla wyrobów odzieżowych z tworzyw naturalnych i sztucznych, "w tym odzieży o charakterze sportowym (koszulki, szorty bluzy itp.) oraz odzieży o właściwościach termicznych i/lub przeciwdeszczowych (kurtki przeciwdeszczowe, kurtki ocieplane, bluzy z kapturem, rękawiczki, czapki itp.)". W oświadczeniu tym zamieszczona została tabela, w której wyszczególniono wysokość sprzedaży w latach 2013-2018 konkretnych towarów objętych ochroną spornego znaku. Kolegium nie znalazło podstaw do zakwestionowania ww. oświadczenia wyłącznie dlatego, że pochodzi ono od przedstawiciela podmiotu powiązanego z uprawnionym, bowiem nie przedstawiono w sprawie dowodów podważających prawdziwość przedstawionych danych.

Zdaniem Kolegium Orzekającego nie ulega wątpliwości, że w pojęciu odzież sportowa mieści się również odzież rowerowa. Zatem wszystkie ww. dowody przeanalizowane łącznie, w ocenie Kolegium, wykazują używanie znaku przez podmiot upoważniony przez uprawnionego, Co więcej, wnioskodawca nie zakwestionował sprzedaży ww. towarów, lecz uznał, że sprzedaż ta nie dotyczy towarów objętych wnioskiem. Jednakże, jak zostało wskazane powyżej towary chronione spornym znakiem tj. odzież z tworzyw naturalnych i sztucznych mogą być uznane za odzież rowerową, termiczną i/lub przeciwdeszczową z uwagi na materiały z których zostały wyprodukowane oraz ich krój. Ponadto są to towary dostępne dla ogółu odbiorców, oferowane w większości sklepów z odzieżą.

Organ stwierdził, że dokonując powyższych ustaleń Kolegium wzięło pod uwagę towary wskazane w wykazie w ich najszerszym dopuszczalnym rozumieniu. Skoro wykaz spornego znaku nie obejmował towarów wyłącznie dla profesjonalistów, zatem nie jest prawidłowe sztuczne ograniczanie ich zakresu wyłącznie do tej grupy odbiorców. Zdaniem Kolegium decydujące znaczenie dla ustalenia definicji określeń: odzież rowerowa, termiczna, czy przeciwdeszczowa jest ich charakter i przeznaczenie ze względu na cechy produktu. W związku z powyższym Kolegium Orzekające uznało, że sporny znak był używany na terytorium Polski w sposób rzeczywisty i poważny.

Całościowa ocena zgromadzonego materiału pozwoliła na przyjęcie poważnych rozmiarów stosowania spornego znaku w istotnym dla sprawy okresie.

Jednocześnie organ uznał, że nie mogą świadczyć o rzeczywistym używaniu spornego znaku niedatowane fotografie, etykiety, materiały promocyjne, bannery reklamowe. Materiały te mają jedynie charakter uzupełniający względem wymienionych w niniejszym uzasadnieniu, kluczowych dla sprawy dowodów, które przesądziły o uznaniu rzeczywistego używania spornego znaku.

Kwestię zwrotu kosztów w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięto w oparciu

o art. 256 ust 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, który w tym względzie nakazuje odpowiednie stosowanie art. 98 § 1 k.p.c., stanowiący, że strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony.

Pismem z dnia 13 grudnia 2019r. K. S.A. z siedzibą w P. wniosła na powyższą decyzję skargę do WSA w Warszawie, zarzucając:

1.naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a. art. 7, 8 i 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 252 pwp poprzez podważenie zaufania obywateli do organów Państwa oraz brak wyczerpującego przeanalizowania całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji oraz nie odniesienia się do argumentów skarżącego prezentowanych w toku postępowania, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Urząd, iż uprawniony używał spornego znaku dla odzieży rowerowej, odzieży termicznej, odzieży przeciwdeszczowej, pomimo iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że uprawniony wykazał używanie spornego oznaczenia na tych towarach.

b. naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 kpa, 107 § 3 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 pwp poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w materiale dowodowym prowadzącej do ustalenia przez Urząd, iż uprawniony wykazał rzeczywiste używanie spornego znaku [...] do oznaczania towarów w postaci odzieży rowerowej, odzieży termicznej, odzieży przeciwdeszczowej,

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a. art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż uprawniony wykazał używanie spornego znaku [...] w sposób rzeczywisty i poważny dla towarów odzież rowerowa, odzież termiczna, odzież przeciwdeszczowa, podczas gdy z materiału dowodowego wprost wynika, że sporny znak towarowy nie był używany do oznaczania tych towarów, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania tego przepisu i uznania,

że w sprawie nie zachodzą przesłanki wygaszenia spornego znaku w części dotyczącej towarów odzież rowerowa, odzież termiczna, wskazane w tym artykule,

Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie

w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od Urzędu Patentowego RP na rzecz skarżącego zwrotu kosztów.

W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty podkreślając, Urząd pominął argumenty skarżącego, który wskazał, że branża odzieżowa charakteryzuje się specjalizacją i znacznym zróżnicowaniem oferowanych produktów co jest powszechną praktyką rynkową. Producenci odzieży sportowej również ukierunkowują się w swojej ofercie. Na rynku można spotkać podmioty dysponujące szerokim asortymentem, tzw. markety sportowe (m.in. D., G., M.). Tego typu jednostki swoją ofertę kierują do szerokiego spektrum odbiorców, zarówno do osób zaawansowanych w różnych dziedzinach sportu, jak i do osób początkujących. W branży działają także sklepy specjalistyczne, dedykowane dla konkretniej dziedziny sporu (np. bieganie, jazda na rowerze, nartach, snowboardzie czy sporty walki), a przede wszystkim dla świadomych konsumentów. Takie sklepy posiadają docelowych klientów danej marki, np. osoby aktywnie uprawiające sporty rowerowe. Podmioty takie nie oferują towarów dla odbiorców, którzy kupują sobie "coś do ubrania", ładnie wyglądającego. Aby móc zbudować więź i zaufanie, istotnym jest, aby oferta towarów i usług oparta była na jakości. Świadomi klienci uprawiający konkretny rodzaj sportu, niejednokrotnie wybierają produkty z oferty wyspecjalizowanych sklepów, które mają ograniczoną ofertę produktów, jednakże cechujących się doskonałą, jakością. Nikt przypadkowy nie trafia do takich podmiotów (pisma Skarżącego z dnia 13.05.2019 r. i 30.11.2018 r.).

Skarżący w pismach z 13.05.2019 r. i 30.11.2018 r. przedstawił liczne przykłady i dowody obrazujące, czym jest odzież rowerowa, odzież termiczna, odzież przeciwdeszczowa. Urząd w żaden sposób nie odniósł się do tych argumentów, tym samym nie dokonał wyczerpującego przeanalizowania całokształtu materiału dowodowego, tym bardziej nie wyjaśnił przyczyn, z powodu, których dowodom podniesionym przez Skarżącego odmówił wiarygodności.

Zdaniem skarżącej strony pomimo obszerności uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Urząd w żaden sposób nie odniósł się do wszystkich okoliczności i dowodów, które wprost wskazują, że uprawniony nie używał spornego oznaczenia na towarach odzież rowerowa, odzież termiczna, odzież przeciwdeszczowa, które winny skutkować wygaszeniem spornego znaku w tej części.

Urząd w zaskarżonej decyzji ograniczył się do oceny argumentów i dowodów przedstawionych przez uprawnionego.

Strona skarżąca podkreśliła, że używanie znaku towarowego ograniczone jest regułą specjalizacji. Znak sporny został zarejestrowany dla towarów z klasy 25: odzież z tworzyw naturalnych i sztucznych. Urząd zaś dokonał nadinterpretacji uznając, że uprawniony oferuje również odzież sportową jak odzież rowerową, odzież przeciwdeszczową i termiczną. Urząd przekroczył granice swobodnej oceny dowodów formując swoją ocenę na podstawie samego stanowiska uprawnionego, które nie może stanowić dowodu, jaką jest oświadczenie prezesa zarządu C. GmbH. Ze zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego przedstawionego przez Uprawnionego oraz Skarżącego jednoznacznie wynika, że towary w postaci odzieży rowerowej, termicznej i przeciwdeszczowej nie są oferowane przez uprawnionego.

W ocenie skarżącej spółki stanowisko Urzędu jest kompletnie oderwane

od realiów i praktyk rynkowych. Jak już wskazywał skarżący rynek odzieży jest zróżnicowany. Można znaleźć na nim szereg różnego rodzaju typów odzieży, której zakup jest zdeterminowany różnymi czynnikami. Odzież rowerowa, odzież termiczna, odzież przeciwdeszczowa z pewnością należy zaklasyfikować, jako wąsko wyspecjalizowany typ odzieży. Producenci tego typu odzieży niejednokrotnie posiadają doświadczenie z daną kategorią produktową, oferujące spójny asortyment produktów o określonym stylu. Oczekiwania odbiorców od takiej skonkretyzowanej kategorii produktów jest inna niż konsumentów odzieży casualowej, czy lifestylowej, jaką oferuje Uprawniony.

Zdaniem skarżącej nie można zgodzić się z oceną dokonaną przez Urząd

w zakresie dotyczącym uznania, że uprawniony wykazał używanie znaku [...]

w sposób rzeczywisty i poważny dla towarów "odzież rowerowa, odzież termiczna, odzież przeciwdeszczowa", przez co nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 169 ust 1 pkt 1 pwp, podczas gdy z materiału dowodowego wynika wprost, że sporny znak towarowy nie był używany do oznaczania tych towarów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz.U.2019.2325 ze zm.).

W ocenie Sądu, skargę należało uznać za uzasadnioną.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji w ocenie sądu stwierdzić należy, że jest ona jest przedwczesna, albowiem organ nie ustalił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Zdaniem sądu na uwzględnienie zasługują zarzuty skargi, że organ dopuścił się naruszenia art. 7,

art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie

i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie

z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 kpa.

Podkreślić należy, że w myśl art. 252 pwp w sprawach nieuregulowanych

w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się z zastrzeżeniem art. 253 odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W tym art. 7, 77 § 1 kpa nakładające obowiązek wszechstronnego wyjaśniania stanu faktycznego oraz wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego a następnie jego uzasadnienia zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Powyższa regulacja jest konsekwencją systematyki ustawodawczej, zgodnie z którą postępowanie przed Urzędem Patentowym jest szczególnym postępowaniem administracyjnym. Przepisy kpa znajdą zastosowanie jako przepisy ogólne tylko wówczas, gdy w komentowanej ustawie brak jest regulacji odmiennych (szczególnych), po drugie podkreślić należy, że przepisy te znajdą zastosowanie "odpowiednio", co oznacza, że niektóre z nich zastosowane będą wprost, inne po modyfikacji, zaś jeszcze inne w ogóle do zastosowania w postępowaniu przed Urzędem Patentowym się nie znajda zastosowania.

Strona skarżąca wnosiła w niniejszym postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "C." o numerze [...] udzielonego na rzecz C. z siedzibą w B. w zakresie takich towarów jak odzież rowerowa, odzież termiczna i odzież przeciwdeszczowa z klasy 25. Wnioskodawca podniósł, że sporny znak nie jest używany w ww. zakresie i wniósł o stwierdzenie jego wygaśnięcia z dniem 13 grudnia 2000r.

Jak wynika z akt sprawy znak towarowy "C." o numerze [...] został zarejestrowany dla oznaczania towarów z klasy 25 tj. odzieży z tworzyw naturalnych i sztucznych.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji podkreślić należy, że celem uzyskania ochrony na określony znak towarowy jest, stosownie do art. 153 p.w.p., nabycie prawa wyłącznego używania tego znaku w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Istota znaku towarowego polega na możliwości odróżniania oznaczonych nim towarów i usług jednego przedsiębiorstwa od towarów i usług innego przedsiębiorstwa. Uprawniony, który uzyskał prawo ochronne, nabywa prawo wyłącznego używania znaku w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej.

Służące uprawnionemu prawo wyłącznego używania znaku stanowi także jego obowiązek, bowiem nieużywanie znaku powoduje, że otwiera się możliwość dla innych podmiotów, mających w tym interes prawny, żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego. Celem znaku towarowego jest bowiem odróżnianie towarów i usług wedle ich pochodzenia, a cel ten może być realizowany tylko wtedy, gdy znak nakładany jest na towary/usługi, a towary/usługi trafiają do klienteli. Znak towarowy adresowany jest do klienteli i to właśnie kontakt znaku towarowego

z odbiorcami towarów, dla których oznaczania znak jest przeznaczony, decyduje

o obecności znaku na rynku lub o jego używaniu.

Prawo do korzystania z monopolu jaki daje udzielone na dany znak towarowy prawo ochronne, ze względu na zagrożenie jakie stwarza art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., nie jest zatem tylko uprawnieniem podmiotu, na rzecz którego udzielono ochrony, lecz jest równocześnie jego obowiązkiem.

Udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego dla towarów (usług) dla których znak został zarejestrowany. Z kolei nieużywanie znaku towarowego może skutkować w określonych sytuacjach stwierdzeniem wygaśnięcia prawa ochronnego. Instytucja ta została unormowana w art. 169 ustawy Prawo własności przemysłowej. Obowiązujące przepisy, możliwość stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wiążą z obowiązkiem wykazania interesu prawnego w żądaniu wygaśnięcia prawa, co wynika z art. 169 ust. 2 wspomnianej ustawy, a więc wskazania takiej normy prawa materialnego, która z uwagi na prawa lub obowiązki wnioskodawcy, bądź też sytuację w której się znalazł stanowi podstawę do wystąpienia z takim wnioskiem.

Art. 169 ust. 1 p.w.p. stanowi, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania.

W myśl art. 154 powołanej ustawy używanie znaku towarowego może polegać m.in. na umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem, a także na umieszczaniu znaku na dokumentach oraz na posługiwaniu się nim w celu reklamy. Jak wynika z tej regulacji, wprowadzanie towarów do obrotu jest jedną, choć nie jedyną formą używania znaku towarowego. Nie można od tego abstrahować również przy badaniu przesłanek wygaśnięcia udzielonego prawa ochronnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zdaniem sądu, wbrew twierdzeniu organu ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie nie można wywieść, że uprawniony wykazał, iż sporny znak był używany do oznaczania odzieży rowerowej, odzieży termicznej czy też odzieży przeciwdeszczowej.

Przypomnieć należy, że znak towarowy "C." o numerze [...] został zarejestrowany dla oznaczania towarów z klasy 25 tj. odzieży z tworzyw naturalnych i sztucznych. Zauważyć zatem należy, że sporny znak towarowy został zarejestrowany dla bardzo szerokiej kategorii towarów lub usług obejmujących

w zasadzie wszystkie towary i usługi z klasy 25. Należy mieć jednak na uwadze, że w ramach klasy 25 wyodrębniono ponad 100 podkategorii towarów mogących występować niezależnie od siebie. Wśród tych podkategorii wyodrębniona został "odzież dla rowerzystów" czy "kurtki chroniące przed zimnem i wiatrem".

W tej sytuacji wobec złożonego przez skarżącą spółkę wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "C." o numerze [...] udzielonego na rzecz C. z siedzibą w B. w zakresie takich towarów jak odzież rowerowa, odzież termiczna i odzież przeciwdeszczowa

z klasy 25, uprawniony zobowiązany był do przedstawienia dowodów potwierdzających rzeczywiste używanie znaku towarowego właśnie dla ww. wymienionych części towarów lub usług z klasy 25.

Z zebranego przez organ materiału dowodowego wynika, że w ofercie uprawnionego znajduje się niewątpliwie odzież casualowa, lifestylowa (odzieżą, na co dzień). Jak słusznie zarzuca strona skarżąca w zebranym brakuje jednak dowodów potwierdzających używanie spornego znaku dla odzieży rowerowej, odzieży termicznej, odzieży przeciwdeszczowej.

W ocenie sądu na uwzględnienie zasługuje zarzut skargi, że organ dokonując oceny materiału dowodowego pod kątem wykazania rzeczywistego używania spornego znaku na odzieży rowerowej, odzieży termicznej, czy też odzieży przeciwdeszczowej, przekroczył granice swobodnej oceny dowodów.

Mając na uwadze ilość podkategorii towarów wyodrębnionych w ramach klasy 25, zdaniem sądu, za bezpodstawnie uznać należy twierdzenie Urzędu Patentowego, że należy uwzględnić możliwie najszersze rozumienie pojęć takich jak odzież rowerowa odzież termiczna czy przeciwdeszczowa. Przyjęcie, że w ramach pojęcia odzieży z tworzyw sztucznych i naturalnych mieści się każdy rodzaj odzieży wyodrębnienie podkategorii byłoby bezcelowe.

Organ nie wyjaśnił czy odzież oferowana przez uprawnionego spełniała funkcje odzieży rowerowej, termicznej i przeciwdeszczowej. Jak słusznie zauważyła skarżąca spółka ocena Urzędu jest kompletnie oderwana od realiów i praktyk rynkowych. Jak wskazywał skarżący rynek odzieży jest zróżnicowany. Można znaleźć na nim szereg różnego rodzaju typów odzieży, której zakup jest zdeterminowany różnymi czynnikami. Odzież rowerowa, odzież termiczna, odzież przeciwdeszczowa z pewnością należy zaklasyfikować, jako wąsko wyspecjalizowany typ odzieży. Producenci tego typu odzieży niejednokrotnie posiadają doświadczenie z daną kategorią produktową, oferujące spójny asortyment produktów o określonym stylu. Oczekiwania odbiorców od takiej skonkretyzowanej kategorii produktów jest inna niż konsumentów odzieży casualowej, czy lifestylowej, jaką oferuje uprawniony.

Prawdą jest, że towary takie jak kurtki i spodnie są towarami które mogą być sporządzone z materiału zawierającego specjalna powłokę, która nadaje im właściwości przeciwdeszczowe. Tym samym będzie to odzież przeciwdeszczowa. Bluzy, skarpety, koszulki mogą natomiast zostać wyprodukowane z materiałów

o właściwościach termicznych, jak np. z wełny merynosów, która jest najcieplejszym rodzajem wełny i która jest często stosowana do produkcji ubrań mających na celu utrzymanie ciepła. Rolą organu było jednak ustalenie czy tego rodzaju odzież

tj. termiczna czy przeciwdeszczowa jest produkowana przez uprawnionego do znaku. Takie postępowanie nie zostało jednak w sprawie przeprowadzone.

W konsekwencji Urząd Patentowy nie ocenił właściwie zebranego materiału dowodowego w tej sprawie, czym naruszył przepisy procesowe, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa. Organ nie rozważył, że kategoria towarów i usług z klasy 25 jest na tyle szeroka, że można wyróżnić w jej ramach kilkadziesiąt podkategorii. A zatem organ powinien był przeanalizować, czy w realiach tej sprawy nie znajdzie zastosowanie art. 171 p.w.p., który stanowi, iż: "Jeżeli przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych towarów, wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów."

Wobec powyższego, zdaniem sądu, ocenę dokonaną przez Urząd w zakresie dotyczącym uznania, że uprawniony wykazał używanie znaku [...] w sposób rzeczywisty i poważny dla towarów "odzież rowerowa, odzież termiczna, odzież przeciwdeszczowa", uznać należy za przedwczesną.

Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń

w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko

w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni wyrażone powyżej stanowisko Sądu.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200

i 205 § 2 p.p.s.a zasądzając na rzecz strony kwotę 1000 zł tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit b. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018 poz. 265) kwotę 1200 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz kwotę 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.