Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. P. M. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. K. P. M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności postanawia : przyznać L. K. P. M. L. prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych.

W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 29 lipca 2011 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, strona skarżąca pismem z dnia 16 sierpnia 2011 r. wniosła o zwolnienia od obowiązku jego opłacenia. Strona wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie nadesłała wypełniony urzędowy formularz wniosku, zakreślając w nim, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2011 r. wniosek strony o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania ze względu na nieusunięcie braków formalnych wniosku. Od powyższego zarządzenia strona nie wniosła sprzeciwu. Kolejnym zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2011 r. stronę ponownie wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 27 grudnia 2011 r. strona ponownie zwróciła się o przyznanie prawa pomocy. W dniu 17 stycznia 2012 r. strona złożyła urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, następnie uzupełniony o braki formalne w dniu 14 marca 2012 r. domagając się przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Strona złożyła również dokumenty źródłowe określające jej aktualny stan finansowy i majątkowy.

Referendarz sądowy rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdził, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. - Dz.U. z 2012 r. nr 0, poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Mając na uwadze przedstawioną w urzędowym formularzu wniosku

o przyznanie prawa pomocy oraz załączonych dokumentach, sytuację finansową strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy, uznać należy, że zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie. Strona składająca wniosek o przyznanie prawa pomocy jest stowarzyszeniem kultury fizycznej, obecnie zajmującym się tylko szkoleniem młodzieży i przygotowaniem jej do rozgrywek. Strona wykazała, iż w skład jej majątku wchodzi podstawowy, wysłużony sprzęt biurowy, używane stroje sportowe i piłki oraz podstawowy sprzęt treningowy. Wartość środków trwałych wnioskodawcy według bilansu za ostatni rok wyniosła [...] zł. Według rachunku zysków i strat za ostatni rok obroty strata wyniosła – [...] zł. Stan konta bankowego na dzień złożenia wniosku był wprawdzie dodatni i wynosił [...] zł, jednakże środki na tym rachunku zostały zajęte w postępowaniu egzekucyjnym (zawiadomienie komornika sądowego o zajęciu rachunku bankowego i zakazie wypłat z dnia [...] r.).

Reasumując powyższe, strona wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, co uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Jednocześnie podkreślić należy, że postanowienie o zwolnieniu od kosztów sądowych nie ma mocy wstecznej, a zatem nie obejmuje wymagalnych kosztów sądowych, tj. wpisu sądowego od skargi, do opłacenia którego strona została zobowiązana po uprawomocnieniu się zarządzenia sądu z dnia 17 listopada 2011 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Z powyższych względów oraz na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.