Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: organ nadzoru, organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej: K.p.a.), art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, § 3a, § 4 pkt 1 oraz art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 599, dalej: u.p.e.a.), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. (dalej: organ egzekucyjny) z dnia [...] r., nr [...], oddalające skargę A Sp. z o.o. w W. (dalej: zobowiązana, Spółka, skarżąca) na czynność egzekucyjną, dokonaną przez egzekutora protokołem zajęcia ruchomości w dniu [...] r.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Organ egzekucyjny prowadzi przeciwko zobowiązanej postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...] r. o nr od [...] do nr [...], obejmujące kary pieniężne nałożone decyzjami wydanymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

W toku egzekucji administracyjnej w dniu [...] r. w magazynie depozytowym Urzędu Celnego w R. poborca dokonał zajęcia ruchomości w postaci urządzeń do gry [...] nr [...] oraz [...] nr [...]. Zajęcie to odbyło się bez udziału zobowiązanej, ale w obecności pracowników magazynu depozytowego. Zajęte ruchomości pozostawiono pod dozorem C. D. w tymże magazynie. Protokół zajęcia i odbioru ruchomości z dnia [...] r. został przesłany zobowiązanej pocztą i doręczony w dniu 23 maja 2016 r.

Pełnomocnik Spółki pismem z dnia [...] r. wniósł skargę na powyższą czynność egzekucyjną.

Pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez błędne określenie w protokole zajęcia wierzyciela, bowiem wskazano w nim Dyrektora Izby Celnej w S., który nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego. Pełnomocnik wskazał również, że automaty są wyłącznie w posiadaniu zależnym Spółki, a ich właścicielem jest inny podmiot.

Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną.

Pełnomocnik Spółki na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego złożył zażalenie, zarzucając naruszenie:

1. art. 67 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez błędne określenie w protokole wierzyciela wskazując na Dyrektora Izby Celnej w S., co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej;

2. art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe określenie tytułów wykonawczych stanowiących podstawę do zajęcia, które organ egzekucyjny określił jako tytuły wykonawcze wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w S., podczas gdy względem Spółki nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne na podstawie takich tytułów wykonawczych, co w efekcie doprowadziło do naruszenia art. 32 w zw. z art. 15 u.p.e.a. poprzez dokonanie czynności egzekucyjnych przez organ egzekucyjny w ramach niewszczętego prawidłowo postępowania egzekucyjnego i z brakiem poszanowania podstawowej zasady upomnienia.

Ponadto pełnomocnik Spółki wskazywał, że prowadzenie egzekucji z zajętych ruchomości jest niedopuszczalne, gdyż nie stanowią one własności zobowiązanej.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ nadzoru utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności omówił instytucję skargi na czynności egzekucyjne. Następnie wskazał, że organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, przewidzianych w art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 12 u.p.e.a. (tj. egzekucję z ruchomości). Z kolei zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a., podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., stanowi protokół zajęcia i odbioru ruchomości, sporządzony według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Przepis art. 67 § 4 u.p.e.a. z uwzględnieniem § 2 tego przepisu oraz art. 53 § 1 pkt 5 u.p.e.a. stanowi, iż protokół zajęcia i odbioru ruchomości zawiera:

1. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2. numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia;

3. kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych od dnia wystawienia zawiadomienia;

4. kwotę należnych kosztów egzekucyjnych;

5. datę wystawienia protokołu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego;

6. podpisy obecnych lub wzmiankę o przyczynie braku podpisów;

7. wyszczególnienie zajętych ruchomości z podaniem ich ilości, rodzaju jednostki miary i wartości szacunkowej ruchomości, jeżeli jej oszacowanie nie zostało zastrzeżone dla biegłego skarbowego;

8. adnotację, które z zajętych ruchomości mogą być sprzedane bezpośrednio po zajęciu, a także które ruchomości poborca pozostawia pod dozorem zobowiązanego lub osoby zastępującej zobowiązanego, a które odbiera;

9. pouczenie zobowiązanego o skutkach zajęcia ruchomości i przysługującym mu prawie zaskarżenia w postaci zgłoszenia zarzutów;

10. pouczenie dozorcy o skutkach zajęcia ruchomości pod dozór.

Organ nadzoru stwierdził zatem, że protokół zajęcia ruchomości z dnia [...] r. posiada wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 67 § 4 u.p.e.a., a także jest zgodny ze wzorem, określonym w załączniku nr 11 obowiązującego od dnia 1 stycznia 2016 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 2310).

Następnie organ odwoławczy wskazał, że podstawę zajęcia ruchomości stanowiły tytuły wykonawcze z dnia [...] r. wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w K., natomiast w protokole zajęcia ruchomości organ egzekucyjny wskazał, iż wierzycielem należności objętych tytułem wykonawczym jest Dyrektor Izby Celnej w S. Jednak, jak wynika z treści § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz.U. z 2015 r. poz. 1494), w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., przy czym podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy. Zgodnie zaś z § 4 powyższego rozporządzenia, jego przepisy weszły w życie z dniem 1 października 2015 r. Zatem choć tytuły wykonawcze zostały wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w K., organ egzekucyjny w protokole zajęcia ruchomości właściwie oznaczył wierzyciela jako Dyrektora Izby Celnej w S., bowiem na dzień sporządzenia tego protokołu, tj. [...] r. wierzycielem w sprawie był Dyrektor Izby Celnej w S.

Organ nadzoru zaznaczył przy tym, że nie ma racji pełnomocnik Spółki wskazując w zażaleniu, iż rubryki zawierające oznaczenie wierzyciela i numery tytułów wykonawczych należy czytać łącznie, tj. że skoro jako wierzyciela wskazano Dyrektora Izby Celnej w S., a w odpowiednich rubrykach wskazano numery tytułów wykonawczych, to powyższe tytuły wystawił ten właśnie organ.

Odnosząc się następnie do argumentu, zgodnie z którym automaty do gier nie stanowią własności Spółki a są jedynie przedmiotem umowy leasingu (posiadanie zależne) organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązana nie przedstawiła w tej kwestii żadnych dowodów. Ponadto, z akt sprawy nie wynika, aby jakikolwiek podmiot, będący zdaniem Spółki właścicielem automatów wystąpił do organu egzekucyjnego z żądaniem wyłączenia tych ruchomości spod egzekucji.

W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na postanowienie organu odwoławczego pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy organ egzekucyjny (rekwizycyjny) winien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których dokonania zajęcia planuje stanowią własność zobowiązanego, gdyż czynność egzekucyjna skierowana do składnika nie będącego majątkiem zobowiązanego jest wadliwa i jako taka winna zostać uchylona, zaś z informacji uzyskanych od Spółki jak i podnoszonych uprzednio przez pełnomocnika w zażaleniu, wynika, że zajęte w sprawie ruchomości nie stanowią własności zobowiązanej a znajdowały się w jej posiadaniu na podstawie stosownych umów zobowiązaniowych;

2. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do niewłaściwego określenia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, który to organ egzekucyjny określił jako tytuł wykonawczy wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w S. o określonym numerze, w sytuacji, gdy wobec zobowiązanej na podstawie takich tytułów wykonawczych nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne; w efekcie czynność taką należałoby uznać za podjętą w ramach niewszczętych prawidłowo postępowań egzekucyjnych oraz z brakiem poszanowania podstawowej zasady upomnienia, co winno uzasadniać uwzględnienie skargi;

3. art. 6 i 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przejawiające się w obciążaniu zobowiązanej ciężarem identyfikacji wierzyciela, podczas gdy z zasady legalizmu oraz działania organów w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wynika, że to organ egzekucyjny winien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie wynikało z niej, z inicjatywy jakiego wierzyciela czynność ta zostaje dokonana.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając pierwszy z podniesionych zarzutów pełnomocnik skarżącej wskazał, że zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione. Niezbędnym jest więc w pierwszej kolejności przesądzenie, że dane ruchomości stanowią własność zobowiązanego, tym bardziej gdy nie znajdują się w jego władaniu (jak w przypadku ruchomości znajdujących się magazynie urzędu). Organ egzekucyjny nie wskazał z jakich okoliczności wywodzi, iż zajęte ruchomości stanowią własność skarżącej. Pełnomocnik wskazywał na domniemanie, zgodnie z którym wszystko, co znajduje się w mieszkaniu zobowiązanego, jest jego własnością. O istnieniu takiego domniemania nie można mówić w przypadku ruchomości, które nie znajdują się ani w siedzibie Spółki (traktując siedzibę jako odpowiednik mieszkania osoby fizycznej), ani nie pozostają w dyspozycji zobowiązanej.

Następnie, uzasadniając zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. pełnomocnik podnosił, że zasadność powyższego zarzutu potwierdza sam organ nadzoru, wskazując w treści uzasadnienia swego rozstrzygnięcia, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest "w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...] r. nr [...] do [...], wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w K. (...)". Wobec tego nadal aktualne pozostaje twierdzenie, że tytuł wykonawczy o takim samym numerze, a wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w S., nie został zobowiązanej doręczony.

Pełnomocnik stwierdził przy tym, że prawidłowo wystosowane zawiadomienie o zajęciu determinuje prawidłowość samej czynności egzekucyjnej. Protokół, jako dowód przeprowadzenia danej czynności egzekucyjnej, musi wiernie obrazować jej przebieg oraz zawierać w swej treści wszystkie elementy obligatoryjne wynikające z art. 67 § 4 u.p.e.a. Powołując się na orzecznictwo (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1523/11) oraz przedstawicieli doktryny pełnomocnik podkreślał wagę kompletności i skuteczności czynności egzekucyjnej. Wskazywał m.in., że z treści art. 67 u.p.e.a. wynika, iż wolą ustawodawcy jest taka konstrukcja zawiadomienia, która umożliwia identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego oraz dochodzonych należności, jak również tytułów wykonawczych. O skuteczności zawiadomienia decydować będzie jego kompletność, tj. sytuacja, w której będzie ono zawierało wszystkie wymienione elementy, które będą prawidłowo skonstruowane.

Końcowo pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że w rozstrzygnięciu organu odwoławczego dostrzec również należy naruszenie art. 6 i 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przejawiające się w obciążaniu zobowiązanej ciężarem identyfikacji wierzyciela. Pełnomocnik podkreślał, że to organ egzekucyjny winien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie wynikało z niej, z inicjatywy jakiego wierzyciela czynność ta zostaje dokonana.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: P.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności.

Na podstawie art. 97 § 1 u.p.e.a., do egzekucji z ruchomości zobowiązanego poborca skarbowy przystępuje przez ich zajęcie. Zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione (art. 97 § 2 u.p.e.a.).

Zatem poborca skarbowy jest uprawniony do zajęcia wszystkich ruchomości, którymi zobowiązany faktycznie włada, z zastrzeżeniem art. 8 i n. u.p.e.a. Poborca nie jest ani obowiązany, ani uprawniony do badania, czy zobowiązany ma tytuł prawny do rzeczy, którą dysponuje (L. Guzek, Egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego, M. Podat. 2000, nr 11, s. 25).

Nie może więc być skuteczna argumentacja pełnomocnika skarżącej, że organ egzekucyjny (rekwizycyjny) powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których dokonania zajęcia planuje stanowią własność zobowiązanego. W tym miejscu należy także podkreślić, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że automaty do gier nie stanowią jej własności. Co więcej z akt sprawy nie wynika, aby jakikolwiek inny podmiot, będący zdaniem skarżącej właścicielem automatów do gier wystąpił do organu egzekucyjnego z żądaniem wyłączenia tych ruchomości spod egzekucji.

Ponadto wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie zauważono, że: "organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do udzielenia osobom trzecim niebędącym stronami postępowania informacji o przysługujących im prawach. Ustawodawca wychodzi z założenia, że zobowiązany powinien powiadomić osoby trzecie, jeśli w trakcie egzekucji naruszono prawa majątkowe tych osób. Z kolei osoba taka podejmując czynności zmierzające do wyłączenia spod egzekucji jej prawa powinna we własnym interesie zapoznać się z obowiązującym w tym zakresie terminem, a w przypadku jego niedotrzymania wystąpić z prośbą o przywrócenie, uprawdopodobniając, że uchybienie nastąpiło bez jej winy" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada

2000 r., sygn. akt SA/Sz 1419/99). Zaś prawo do wystąpienia z wnioskiem o wyłączenie ruchomości przysługuje jedynie osobie trzeciej, a nie zobowiązanemu. Zgodnie z art. 38 § 1 u.p.e.a. kto, nie będąc zobowiązanym, rości sobie prawa do rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję administracyjną, może wystąpić do organu egzekucyjnego w terminie czternastu dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania. Zatem w sytuacji, gdy skarżąca twierdzi, że, zajęte ruchomości nie stanowiły jej własności, lecz własność osoby trzeciej, powinna o fakcie zajęcia powiadomić osobę, której jej zdaniem prawa majątkowe zostały naruszone, żeby mogła ona ewentualnie wystąpić do organu egzekucyjnego ze stosownym wnioskiem. Jeżeli tego nie uczyni to naraża się na odpowiedzialność odszkodowawczą. W myśl bowiem art. 168a u.p.e.a. osoba, która rości sobie prawo do rzeczy lub prawa majątkowego, z których przeprowadzono egzekucję przez sprzedaż rzeczy lub wykonanie prawa majątkowego, może dochodzić od zobowiązanego odszkodowania na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę.

Z tych też względów Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a.

Przechodząc z kolei do drugiego z podniesionych zarzutów stwierdzić należy, że protokół zajęcia ruchomości z dnia [...] r. posiada wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 67 § 4 u.p.e.a., a także jest zgodny ze wzorem, określonym w załączniku nr 11 obowiązującego od dnia 1 stycznia 2016 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 2310). Podstawę zajęcia ruchomości stanowiły tytuły wykonawcze z dnia [...] r. wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w K., natomiast w protokole zajęcia ruchomości organ egzekucyjny wskazał, iż wierzycielem należności objętych tytułem wykonawczym jest Dyrektor Izby Celnej w S. Od dnia 1 października 2015 r. obowiązuje bowiem rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz.U. z 2015 r. poz. 1494). Zgodnie z treścią § 3 tego rozporządzenia w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy. Zatem prawidłowo organ egzekucyjny w protokole zajęcia ruchomości oznaczył wierzyciela jako Dyrektora Izby Celnej w S., bowiem na dzień sporządzenia tego protokołu, tj. [...] r. wierzycielem w sprawie był Dyrektor Izby Celnej w S. Zaś okoliczność, że tytuły wykonawcze zostały wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w K., który następnie utracił przymiot wierzyciela na rzecz Dyrektora Izby Celnej w S. nie powoduje, że po zmianie wierzyciela z mocy prawa organ miał obowiązek wystawić nowe tytuły wykonawcze.

Tak więc niezasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a.

Całkowicie chybiony jest też zarzut naruszenia art. 6 i 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., którego strona skarżąca upatruje w obciążaniu zobowiązanej ciężarem identyfikacji wierzyciela. Organ egzekucyjny prawidłowo bowiem wskazał wierzyciela, mając na uwadze treść rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania. Zatem kwestionowany przez pełnomocnika skarżącej protokół zajęcia ruchomości zawiera oznaczenie wierzyciela oraz numery tytułów wykonawczych, będących podstawą zajęcia.

W tym stanie sprawy Sąd, stwierdził, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego jak i poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego nie naruszają ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.