Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. M. i B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego skargę oddala

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją

z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 52 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej kpa nakazał współwłaścicielom E. M. i B. S. dokonanie całkowitej rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wymiarze rzutu 5,05 x 18,53 m znajdującego się na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej

w miejscowości [...], gmina [...].

W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podał, że w dniu 22 listopada 2013r. przeprowadzono czynności kontrolne w wyniku których ustalono, że na działce o nr ew. [...] położonej

w miejscowości [...], gmina [...] znajdują się trzy budynki mieszkalne, w tym jeden parterowy budynek mieszkalny jednorodzinny o wymiarze rzutu 5,05 m x 18,53 m z dachem jednospadowym krytym blachą. Budynek usytuowany jest w zmiennej odległości wynoszącej od ok. 3,85 m do ok. 4,37 m od ogrodzenia od strony południowo - wschodniej. Budynek podłączony jest do zbiornika na nieczystości ciekłe. Podczas oględzin E. M. oświadczyła, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany ok. 1998r. przez nieżyjącą już siostrę T. W., która prawdopodobnie nie uzyskała pozwolenia na budowę.

Organ powiatowy zaznaczył, iż z pisma Burmistrza [...] z dnia 7 stycznia 2014r. wynika, że B. S. z dniu [...] maja 1998r. wystąpił z wnioskiem

o pozwolenie na budowę budynku gospodarczego oraz osadnika ścieków na działce nr ewid. [...] położonej w [...] gmina [...], który jednakże w dniu

16 czerwca 1998r. wycofał i odebrał złożone dokumenty. Ponadto organ ustalił, że

z ww. pisma wynika, iż pod numerem [...]-.../... były rejestrowane decyzje ustalające warunki zabudowy. W rejestrach dotyczących pozwoleń na budowę prowadzonych

w latach 1998 - 2000 nie odnotowano decyzji na nazwisko S. B. i E. M..

Organ powiatowy w toku postępowania wyjaśniającego ustalił także, że pierwszym budynkiem powstałym na działce był budynek mieszkalny jednorodzinny znajdujący się w północno - wschodniej części działki, który powstał około 1971r. na co wskazuje dokumentacja projektowa przedstawiona do urzędu.

Dalej organ powiatowy podkreślił, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego przez Radę Miejską w [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r., działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] położona

w miejscowości [...], gmina [...] położona jest na terenie o przeznaczeniu: "[...] tzn. droga o planowanej szerokości 10.0m w liniach rozgraniczających, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa, tereny zieleni niskiej". W § 22 uchwały dotyczącym zasad kształtowania zabudowy

i zagospodarowania terenów dla terenów realizacji zabudowy mieszkaniowej wprowadzony jest zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego na działce budowlanej.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uznał, że do przedmiotowego obiektu budowlanego, którego budowa została zakończona około 1998r. zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.). Powołał przepis art. 28 ust. 1 i 48 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że w razie stwierdzenia niezgodności budowy np.

z przepisami technicznymi lub z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ nadzoru budowlanego nie może wszcząć postępowania legalizacyjnego, lecz jest zobowiązany nakazać rozbiórkę samowoli budowlanej. Nie jest zatem dopuszczalne uruchamianie procedury legalizacyjnej, jeśli budowa nie spełnia łącznie ww. warunków.

Reasumując organ powiatowy wskazał, że podjął rozstrzygnięcie na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazując współwłaścicielom rozbiórkę przedmiotowego budynku mieszkalnego z uwagi na fakt, iż przedmiotowy budynek mieszkalny narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennej w kwestii przekroczenia liczby budynków mieszkalnych znajdujących się na przedmiotowej działce budowlanej .

Po rozpatrzeniu odwołania B. S. od ww. decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego omawianej sprawy.

Podkreślił, że w niniejszej sprawie budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany na działce o nr ew. [...] w [...], gm. [...], został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zatem jego wybudowanie należy uznać za samowolę budowlaną, do której zastosowanie znajduje przepis art. 48 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy wskazał, że działka o nr ew. [...] w m. [...], gm. [...] usytuowana jest w obszarze objętym zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego przez Radę Miejską w [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. Powołał zapis ww. planu, który wskazano wyżej opisując decyzję organu I instancji.

Mając na uwadze ustalony stan faktyczny w sprawie, organ odwoławczy uznał, iż brak jest możliwości zalegalizowania przedmiotowego budynku mieszkalnego, ponieważ jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy uznał, że organ powiatowy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy

w niniejszej sprawie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wnieśli B. S. i E. M. wnosząc o jej uchylenie wraz

z poprzedzającymi je orzeczeniami organu I instancji.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

- art. 48 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż brak jest możliwości prowadzenia postępowania legalizacyjnego obiektu budowlanego ze względu na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji gdy plan ten został zaskarżony przez uprawniony organ oraz w sytuacji gdy zapisy tego planu nie wykluczają prowadzenia takiego postępowania,

- art. 97 kpa poprzez niewydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania

w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ,

-art. 7 i 77 kpa poprzez niezebranie oraz nieuwzględnienie całości materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia w sprawie,

-art. 28 kpa poprzez nieustalenie kręgu stron postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że wydając decyzję organ stopnia podstawowego oraz organ odwoławczy nie poczyniły wyczerpujących ustaleń oraz nie zebrały materiału dowodowego w stopniu umożliwiającym wydanie rozstrzygnięcia czym naruszony został art. 7 i 77 kpa. Skarżący wskazali, że organy przyjęły, iż przedmiotowy budynek zlokalizowany został na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miejską w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. Zaznaczyli jednak, iż uchwała ta również w części dotyczącej budynku będącego przedmiotem postępowania została zaskarżona przez Wojewodę [...] skargą z dnia 18 lutego 2014r. Zdaniem skarżących organy obu instancji nie poczyniły żadnych własnych ustaleń, ani co do faktu zaskarżenia ww. planu miejscowego, ani co do faktu wpływu takiej skargi na kwestię obowiązywania zaskarżonego planu. W ocenie skarżących toczące się postępowanie administracyjne odnośnie ww. planu stanowi co najmniej zagadnienie wstępne, bowiem od rozstrzygnięcia odnośnie zaskarżonego planu zależało wydanie rozstrzygnięć przez organy nadzoru zatem w niniejszej sprawie zgodnie z art. 97 kpa organy były zobligowane do wydania postanowienia o zawieszeniu niniejszego postępowania.

Nadto skarżący podnieśli, że wbrew twierdzeniom organów zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską

w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. nie wykluczają prowadzenia postępowania legalizacyjnego, w niniejszym przypadku bowiem zapisy te przewidują wyłącznie w § 20 ww. planu zagospodarowania zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego na działce budowlanej. Wskazali, iż w momencie uchwalania planu wszystkie budynki były na działce zrealizowane, przyjęte do właściwych zasobów oraz opłacane były stosowne podatki zaś dokonując wykładni wskazanego zapisu planu należy przyjąć, iż nie przewiduje on wyłącznie realizacji nowych budynków niezgodnie z tym zapisem. Odnośnie zabudowy istniejącej brak jest ww. planie jakichkolwiek wskazań.

Skarżący podnieśli także, iż zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie ustaliły kręgu stron postępowania. Wskazali, że w postępowaniu niniejszym jako strona podana jest S. B. jako wyłącznie władającą działką sąsiadującą, zaś w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru odnośnie innego budynku położonego na tej samej nieruchomości, wskazany jest jako strona W. P. przy czym organy nie wyjaśniają innego kręgu stron postępowania dla dwóch budynków zlokalizowanych na jednej nieruchomości

o stosunkowo dużej powierzchni.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić.

Zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu I instancji nakazującą na podstawie art. 48 ust 1 Prawa budowlanego E. M. i B. S.- współwłaścicielom nieruchomości , rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wymiarze rzutu 5,05 x 18,53 m znajdującego się na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...].

Na wstępie należy zauważyć, iż w sprawie bezspornym jest że przedmiotowy budynek został wybudowany około 1998r. przez T. W. oraz, że na jego budowę konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, którego inwestorka nie posiadała. Natomiast istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w procedurze legalizacyjnej wszczętej na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, bada się zgodność samowolnie wybudowanego budynku z obowiązującym (w dacie orzekania przez organ) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w sytuacji jego braku z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Okolicznością niekwestionowaną w sprawie jest, iż budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany na działce o nr ew. [...] w [...], gm. [...], został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zatem jego wybudowanie należy uznać za samowolę budowlaną, do której zastosowanie znajduje przepis art. 48 Prawa budowlanego.

Przepis art. 48 ust 2 stanowi, że - jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem -właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i nakłada obowiązki określone w ust. 3. Jak z powyższego widać warunki legalizacji w powyższych przepisach zostały zredagowane w czasie teraźniejszym, a nie w czasie przeszłym, z czego wynika, że należy brać pod uwagę przepisy obowiązujące w dacie orzekania, a nie budowy (wyrok NSA z 24.01.2012 r., II OSK 2100/10, Lewis.pl nr 3060265, wyrok NSA z 18.05.2012 r., II OSK 2561/11, Lewis.pl nr 3933363, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12.10.2009 r., II SA/Kr 1067/09, LexPolonica nr 2445885).

Nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, w tym znaczeniu że stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie implikuje wprost nałożenia na stronę obowiązku rozbiórki danego obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadania, czy w myśl obowiązujących przepisów prawa, legalizacja danego obiektu budowlanego jest dopuszczalna. W pierwszej kolejności organ administracyjny winien ustalić czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy). W wypadku pozytywnych ustaleń w powyższym zakresie organ administracyjny przystępuje do czynności składających się na tryb legalizacyjny. Natomiast w wypadku ustalenia, że dany obiekt narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowanie dalszych czynności przewidzianych w procedurze legalizacyjnej jest niedopuszczalne, a wówczas zakończenie postępowania administracyjnego następuje poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 1347/10, cbois.nsa.gov.pl, II OSK 505/05 Lex nr 266057). Przy czym, należy to zauważyć, zgodność z prawem danego obiektu należy oceniać według przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym aktualnych na datę wydania orzeczenia w tym przedmiocie. W przepisie art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy ustawodawca wyraźnie wskazał, iż samowolnie wzniesiony obiekt budowlany winien odpowiadać aktualnie obowiązującym przepisom o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem niemożność wykazania zgodności wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy, nie pozwala na legalizację takiego obiektu.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego obowiązujący w dacie orzekania przez organy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miejską w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. przewiduje, iż działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] położona w miejscowości [...], gmina [...] położona jest na terenie o przeznaczeniu: "[...] tzn. droga o planowanej szerokości 10.0m w liniach rozgraniczających, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa, tereny zieleni niskiej". W § 22 uchwały dotyczącym zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów dla terenów realizacji zabudowy mieszkaniowej wprowadzony jest zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego na działce budowlanej.

Niemożność wykazania zgodności wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie pozwala na legalizację takiego obiektu.

Jak wynika z ustaleń organów nadzoru budowlanego, nie kwestionowanych przez skarżących, na działce nr ew. [...] usytułowane są trzy budynki, przy czy pierwszy budynek mieszkalny jednorodzinny powstał w oparciu o dokumentację projektową w 1971r.

Słusznie więc organy przyjęły, iż przedmiotowy budynek powstały później bo w 1998r. w warunkach samowoli budowlanej jest sprzeczny z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wbrew więc twierdzeniom skargi zapisy obowiązującego planu wykluczają prowadzenie procedury legalizacyjnej.

Zwrócić należy uwagę, że sens nowelizacji Prawa budowlanego, dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) łagodzącej surowość art. 48 ustawy polegał na umożliwieniu zalegalizowania samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych - o ile można stwierdzić, że nie naruszały one porządku prawnego określonego przepisami materialnoprawnymi (z zakresu prawa budowlanego, zagospodarowania przestrzennego, ochrony zabytków, ochrony środowiska itd.). Innymi słowy możliwość legalizacji dotyczy co do zasady takich obiektów, co do których inwestor uzyskałby pozwolenie na budowę, gdyby o nie wystąpił i dochował wszelkich wymogów formalnych. W warunkach sprawy niniejszej nie ulega wątpliwości, iż inwestorzy nie uzyskaliby w świetle obowiązujących zapisów planu pozwolenia budowlanego obejmującego kolejny budynek mieszkalny.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 97 kpa poprzez niewydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, należy wskazać, iż jest to zarzut nieuzasadniony.

Po pierwsze Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2013r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...], gmina [...] została opublikowana w Dzienniku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2013r., poz. [...], a więc jest aktem prawa miejscowego, który obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji i wiązał w swej treści organy prowadzące niniejsze postępowanie ( art. 29 ustawy z dnia 27 marca 2003r. Dz.U. 2012. 647)

Po drugie ewentualna skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotycząca zapisu planu nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Przy czym okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, nie została także wykazana przez stronę skarżącą , która ograniczyła się do enigmatycznego stwierdzenia , iż skarga została złożona.

W doktrynie przyjęto, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu jest powstałe w toku postępowania zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem, a pomiędzy załatwieniem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym musi zachodzić związek przyczynowy (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex 2009, wyd. III.). Z kolei w orzecznictwie wskazuje się, że musi to być "bezpośredni związek przyczynowy" (wyroki NSA z dnia 7 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 744/97 i z dnia 26 stycznia 1993 r., sygn. akt II SA 1678/92, ONSA 1994, nr 2, poz. 55).

Przy czym pomiędzy takim orzeczeniem a rozstrzygnięciem sprawy nie może występować jedynie związek pośredni, potencjalny, lecz musi to być związek bezpośredni, a brak rozstrzygnięcia powstałego zagadnienia prawnego w oddzielnym postępowaniu przed właściwym organem lub sądem stanowi przeszkodę do merytorycznego załatwienia sprawy.

Obowiązujący plan miejscowy ustalający m.in. przeznaczenie tego terenu oraz określający dopuszczalny sposób jego zagospodarowania jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Organ nadzoru budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym powinien ustalić planistyczne przeznaczenie tego terenu według przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy, a więc również w oparciu o obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ,co w sprawie niniejszej uczynił.

Należy także podkreślić, iż ewentualne wszczęcie procedury planistycznej w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowi kwestii prejudycjalnej, uniemożliwiającej rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w postępowaniu legalizacyjnym ( vide wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012r., II OSK 2347/10).

Bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia organów ma także zarzut naruszenia w toku postępowania art. 28 kpa poprzez niepełne określenie kręgu stron niniejszego postępowania poprzez nieuwzględnienie udziału wszystkich bezpośrednich sąsiadów przedmiotowej nieruchomości, bowiem jeśli zostały naruszone czyjekolwiek prawa wynikające z posiadania przymiotu strony mogą być one sanowane przez złożenie prze te podmioty wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W żaden jednak sposób sytuacja ta nie narusza interesu prawnego skarżących , co uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270.).