Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.Ć. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1885/22 odrzucające zażalenie M.Ć. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1885/22 w sprawie ze skargi M.Ć. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2022 r., znak: DON.7101.219.2022.JSK w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania postanawia: odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1885/22, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), odrzucił zażalenie M.Ć. (skarżący) z dnia 2 marca 2026 r. na postanowienie tego Sądu z dnia 4 lutego 2026 r., z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braku formalnego zażalenia, poprzez jego podpisanie.

Pismem z dnia 2 czerwca 2026 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie z dnia 29 kwietnia 2026 r., zarzucając naruszenie art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., poprzez uznanie, że zażalenie z dnia 2 marca 2026 r. posiadało braki formalne, tj. nie zostało podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

W dniu 10 czerwca 2026 r. sędzia sprawozdawca wydał zarządzenie, w którego treści zawarł informację, że wniesione przez skarżącego zażalenie nie zostało podpisane, co powoduje, że obarczone zostało brakami uniemożliwiającymi jego rozpoznanie, oraz że Sąd w ramach prowadzonej sprawy skarżącego wielokrotnie już postanowieniami odrzucał zażalenia skarżącego z tych samych powodów. Wielokrotne postępowanie w ten sam sposób przez skarżącego celowo przedłuża postępowanie i uniemożliwia jego zakończenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia (art. 194 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., który w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych zażalenia, lub wniesienia jego po terminie, nakazuje sądowi jego odrzucenie. Dyspozycja art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. uprawnia natomiast Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia zażalenia na posiedzeniu niejawnym, jeżeli ulegało ono odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny.

W niniejszej sprawie odpis zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji z dnia 29 kwietnia 2026 r. został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 26 maja 2026 r. Siedmiodniowy termin na złożenie zażalenia upływał z dniem 2 czerwca 2026 r. Skarżący złożył zażalenie w dniu 3 czerwca 2026 r. (data nadania w UP), niewątpliwie z uchybieniem ustawowego terminu. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Zaszły zatem podstawy do odrzucenia zażalenia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie także Sąd I instancji przekazał zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 29 kwietnia 2026 r., bez uprzedniego wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, poprzez jego podpisanie, celem jak najszybszego zakończenia postępowań wpadkowych inicjowanych przez skarżącego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny miał na względzie powyższy fakt (wniesienie zażalenia po terminie) oraz to, że skarżący w niniejszej sprawie konsekwentnie wnosi środki zaskarżenia pozbawione podpisu, które w wyniku nieusunięcia przez niego tego braku formalnego podlegają odrzuceniu, co potwierdzają wydane przez Sąd Wojewódzki postanowienia z dnia: 22 czerwca 2023 r., 9 listopada 2023 r., 27 lutego 2024 r., 15 maja 2024 r., 14 sierpnia 2024 r., 22 listopada 2024 r. 24 lutego 2025 r., 28 maja 2025 r., 9 października 2025 r., 29 kwietnia 2026 r. Podkreślenia wymaga, że skarżący zignorował informację wystosowaną do niego przez Sąd I instancji pismem z dnia 14 października 2025 r., po kolejnym już odrzuceniu zażalenia ze względu na brak podpisu pod wniesionym środkiem zaskarżenia, że z uwagi na nadużycie przez skarżącego prawa procesowego z art. 194 § 1 pkt 8 p.p.s.a., każde kolejne pismo w niniejszej sprawie niespełniające wymagań formalnych będzie pozostawione w aktach sprawy bez nadawania dalszego biegu. Zażalenia z dnia 2 marca 2026 r. i 2 czerwca 2026 r., podobnie jak wcześniejsze (poza zażaleniem z dnia 10 listopada 2025 r.) nie zawierają podpisu skarżącego.

Stwierdzić należy, że praktyka skarżącego wydaje się być zamierzonym działaniem, ukierunkowanym na przedłużanie postępowań sądowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tego typu zachowanie strony uznać należy za nadużycie prawa do sądu, które nie może podlegać ochronie prawnej.

Nadużycie prawa jest kategorią stosowania prawa. To konkretna sytuacja, w której określony podmiot działa w sprecyzowany sposób (zob. K. Osajda, Nadużycie prawa w procesie cywilnym, PS 2005/3/47). Ma ono miejsce w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jego sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (zob. M. Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym, Prokuratura i Prawo, 2007/11/49; T. Cytowski, Procesowe nadużycie prawa, PS 2005/5/81). Tak należy ocenić działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań administracyjnych lub sądowych w celu innym niż ochrona swych praw - w ten sposób wpływając na obniżenie poziomu ochrony innych podmiotów, które nie mogą w dostatecznie szybki sposób uzyskać ochrony prawnej (zob. H. Dolecki, Nadużycie prawa do sądu, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980–2005, Warszawa 2005, s. 136).

Kwestionowanie przez skarżącego postanowień Sądu I instancji kolejnymi zażaleniami, które nie zawierają wymaganego ustawą podpisu, przy jednoczesnym prawidłowym wystosowywaniu przez WSA kolejnych wezwań w tym samym zakresie (z określeniem terminu na ich wykonanie i wskazaniem prawidłowego rygoru, opatrzonych stosownymi pouczeniami) traktować należy jako nadużycie prawa do sądu. Nie sposób uznać, że strona, wielokrotnie pouczana o konieczności sygnowania środka odwoławczego podpisem, nie ma świadomości konsekwencji swego działania, a szczególnie w sytuacji wnoszenia kolejnego zażalenia w tej samej sprawie. Instytucja zażalenia, stanowi jedną z form realizacji wpisanego w Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78 poz. 483 ze zm.) prawa strony do sądu, jednak nie może być skutecznie realizowana w sytuacji wyżej opisanego działania skarżącego, który wydaje się dążyć jedynie do przedłużenia postępowania sądowego, czyniąc ze swego prawa nienależyty użytek (zob. postanowienia NSA: z dnia 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt I OZ 103/26; z dnia 18 października 2025 r., sygn. akt III FZ 532/25).

Także z tego względu przedmiotowe zażalenie podlegało odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.