III SAB/Gd 92/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-04-25	
Data wpływu	2025-03-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Adam Osik
Jacek Hyla /przewodniczący/
Janina Guść /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Zobowiązano do dokonania czynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 119 pkt 2, art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a, , art. 200, art. 205; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit.d, art. 13 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Asesor WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Gdańska do rozpoznania wniosku J. M. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 stycznia 2025 r. w zakresie dotyczącym wskazania imion i nazwisk osób, których dotyczy obowiązek potwierdzenia kwalifikacji egzaminem państwowym oraz wskazania, czy osoby te przystąpiły do takiego egzaminu w dniach 14 grudnia 2024 r. i 25 stycznia 2025 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku, 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta Miasta Gdańska na rzecz J. M. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 11 stycznia 2025 r. J. M., powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.) powoływanej dalej w skrócie "u.d.i.p.", wystąpił do Prezydenta Miasta Gdańska o udzielenie informacji w następującym zakresie:

Zgodnie z doniesieniami medialnymi, "Prezydent A. D., która delegowała ich do rad nadzorczych jako absolwentów studiów MBA na C., uznała niedawno, że dyplom tej uczelni nie wystarczy już do utrzymania posad. Przekazała członkom rad, że mają czas do końca pierwszego kwartału 2025 r., by potwierdzić swoje kwalifikacje państwowym egzaminem".

W związku z powyższym:

1. Proszę o wskazanie, kogo dotyczy obowiązek potwierdzenia kwalifikacji egzaminem państwowym? Proszę o imię i nazwisko osoby oraz nazwę spółki w której radzie nadzorczej zasiada.

Dodatkowo, w związku z medialnymi doniesieniami dotyczącymi zastępcy prezydenta miasta P. G. mam następujące pytania:

1. Czy P. G. przystąpił do egzaminu państwowego dla kandydatów na członków organów nadzorczych w dniu 14 grudnia 2024?

2. Jeżeli przystąpili do egzaminu w dniu 14 grudnia 2024, to czy złożył go z wynikiem pozytywnym oraz jaki wynik osiągnął z poszczególnych części (ustnej i pisemnej)?

3. Jeżeli nie przystąpili dotychczas do egzaminu, czy będą przystępować do egzaminu w dniu 25 stycznia 2025?

4. Jeżeli przystąpili do egzaminu 25 stycznia 2025, to poproszę o informację jaki osiągnęli wynik, jeżeli będzie to znane do czasu odpowiedzi na zapytanie.

Strona poinformowała organ, żeby powyższe informacje kierować na skrzynkę ePUAP: [...].

W związku z brakiem odpowiedzi na wniosek, J. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska, wnosząc o:

1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wobec bezczynności organu skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nie udostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Uzasadniając wniesioną skargę skarżący podniósł, że w dniu 11 stycznie 2025 r. złożył za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji w przedmiocie uzupełnienia wykształcenia pracowników Urzędu Miejskiego w Gdańsku: których pracowników UM dotyczy polecenie potwierdzenia kwalifikacji egzaminem państwowym oraz czy do takiego egzaminy przystąpiły w przeszłych terminach.

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał udostępnienie w formie plików komputerowych. Do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił mu jakiejkolwiek odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Gdańska wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie na wypadek uwzględnienia skargi, umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia skarżącemu informacji publicznej a także rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że nie udzielił skarżącemu odpowiedzi w ustawowym terminie tj. do dnia 27 stycznia 2025 r. z uwagi na to, iż zdaniem organu pytania zawarte we wniosku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.

Organ wskazał, że irrelewantne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest to czy dokument potwierdzający ukończenie studiów podyplomowych Master of Business Administration (MBA) jest dokumentem urzędowym. Wnioskodawca we wniosku z 11 stycznia 2025 r. nie domagał się bowiem udostępnienia takich dokumentów, lecz informacji "kogo dotyczy obowiązek potwierdzenia kwalifikacji egzaminem państwowym? Z podaniem imienia i nazwiska, oraz nazwę spółki, w której radzie nadzorczej zasiada". Istotne natomiast jest, czy taka informacja jest sprawą publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Zdaniem organu sprawą publiczną jest informacja o tym czy osoby, które uzyskały uprawnienia do zasiadania w Radach Nadzorczych spółek miejskich ukończyły studia podyplomowe Master of Business Administration (MBA). Natomiast sprawą publiczną nie jest informacja, gdzie ta osoba ukończyła studia podyplomowe Master of Business Administration (MBA). Ponadto wnioskodawca zadał również pytania czy Zastępca Prezydenta Miasta Gdańska P. G. przystąpił do egzaminu państwowego dla kandydatów na członków rad nadzorczych w określonych dniach, jakie wyniki osiągnął z poszczególnych części. W ocenie organu, zakres pytań które zadał wnioskodawca jest prywatną sprawą pracownika. W związku z tym, co najwyżej można czynić zarzut organowi co do formy załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

Organ podkreślił, że pozostawał w nieświadomości niewłaściwej formy swego działania, aż do dnia wpływu skargi na bezczynność (złożonej już jeden dzień po upływie terminu na odpowiedź).

W związku z powyższym Prezydent Miasta Gdańska uznał, że skarga z dnia 29 stycznia 2025 r. winna ulec oddaleniu jako niezasadna. Na wypadek odmiennego uznania przez Sąd organ wskazał, że z uwagi na przedmiot wniosku oraz uznanie, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, nie sposób zarzucić organowi pozostawania w bezczynności, i to z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem organu istnieją wszelkie podstawy do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, o którą zawnioskował.

Ponadto organ wskazał, że ewentualna bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ nie wynikała z lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków.

Końcowo organ zaznaczył, że w oparciu o poglądy wyrażane w literaturze oraz w orzecznictwie należy rozważyć czy nie mamy do czynienia ze swoistym nadużyciem prawa do informacji publicznej, bowiem i wobec tak sformułowanego uzasadnienia skargi można wywieść tezę, że skarżący wnosi o informację publiczną w celu potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów, zaspokojenia prywatnych animozji, a nie w celu społecznej kontroli zobowiązanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia sprawy Sąd rozważył, że treść wniesionej skargi na bezczynność organu nie dotyczy całości wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wnioskujący o udostępnienie informacji publicznej może złożyć skargę na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wszystkich żądań wniosku lub części tych żądań. Skarga została wniesiona jedynie co do części żądania wniosku. Skarga dotyczy tej części wniosku, w której skarżący domagał się udostępnienia informacji w zakresie dotyczącym wskazania imion i nazwisk osób, których dotyczy obowiązek potwierdzenia kwalifikacji egzaminem państwowym oraz wskazania, czy do takiego egzaminu osoby te przystąpiły w przeszłych terminach. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazywał jednak konkretne terminy egzaminów – w dniach 14 grudnia 2024 r. i 25 stycznia 2025 r. Takich zatem wyłącznie terminów mogła dotyczyć wniesiona skarga. Reasumując, skarga dotyczyła tej części wniosku w jakiej skarżący domagał się wskazania imion i nazwisk osób, których dotyczy obowiązek potwierdzenia kwalifikacji egzaminem państwowym oraz wskazania, czy do takiego egzaminu osoby te przystąpiły w dniach 14 grudnia 2024 r. i 25 stycznia 2025 r. Sprawa została zatem rozpoznana w takim zakresie.

W niniejszej sprawie, ze względu na przedmiot zaskarżenia, kluczowe znaczenie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., 902), powoływanej dalej w skrócie "u.d.i.p.".

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Bezczynność organu na gruncie u.d.i.p. polega na tym, że organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, że nie posiada żądanej informacji lub, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje wymaganych prawem działań wobec wniosku strony o udostępnienie takiej informacji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ przed wniesieniem skargi w żaden sposób nie ustosunkował się do treści złożonego wniosku. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej.

Prezydent Miasta Gdańska jako organ władzy publicznej niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Spór między stronami sprowadzał się do oceny, czy żądanie wniosku dotyczyło udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej.

W myśl art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów jednostek samorządu terytorialnego. Zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej, realizowanego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią dyrektywę dokonywania wykładani przepisów u.d.i.p. z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate, która sprzyja poszerzaniu obowiązku informacyjnego. Prawo do informacji stanowi prawo konstytucyjne i ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1774/10).

Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Bliższe sprecyzowanie tego pojęcia obejmuje art. 6 ust. 1 ustawy, który w formie przykładowego katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Udostępnieniu podlega w szczególności informacja publiczna o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a u.d.i.p.). Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź dotyczących go w jakikolwiek sposób. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyroki NSA z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02, z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 678/11). O zakwalifikowaniu określonej informacji jako publicznej decyduje treść i charakter żądanej informacji. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź wskazano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych funkcji.

Żądanie wniosku dotyczyło sprawy publicznej, dotyczyło bowiem treści aktu organu władzy wykonawczej.

Wskazać należy, że decyzja Prezydenta o zobowiązaniu konkretnych osób - członków rad nadzorczych, legitymujących się dyplomem MBA uzyskanym na C., do potwierdzenia kwalifikacji egzaminem państwowym dotyczy osób, które pełnią funkcje publiczne.

Za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Do kategorii tej należą m.in. członkowie rad nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 72/17, wyroki NSA z dnia 1 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 1827/21, z dnia 12 października 2022 r. sygn. akt III OSK 1736/21, z dnia 20 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1921/21, z dnia 18 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 1077/21).

Osoby zasiadające w radach nadzorczych spółek z udziałem mienia jednostek samorządu terytorialnego pełnią funkcje publiczne, a nazwiska osób zasiadających w radach nadzorczych spółek stanowią informację publiczną. Nałożony przez Prezydenta Miasta Gdańska obowiązek uzupełnienia kwalifikacji dotyczył zatem osób pełniących funkcje publiczne.

Nadto wskazać należy, że akt prezydenta dotyczył kwestii wykształcenia tych osób, związanego z pełnioną funkcją – dyplomu Master of Business Administration (MBA). Informacje o wykształceniu czy kwalifikacjach lub umiejętnościach osoby pełniącej funkcje publiczne, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy, jeżeli odzwierciedlają poziom kompetencji pracownika sprawującego funkcję publiczną (jego kwalifikacji). Jest to wiedza na temat kompetencji danej osoby pełniącej funkcje publiczne i - co się z tym wiąże - jej predyspozycji i potencjału intelektualnego do wykonywania określonej funkcji publicznej.

Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2021 r. poz. 679 ) w spółkach z udziałem jednostek samorządu terytorialnego działa rada nadzorcza. W myśl ust. 5 tego przepisu, podmiot reprezentujący jednostkę samorządu terytorialnego lub komunalna osoba prawna, w zakresie wykonywania praw z udziałów i akcji przysługujących tym podmiotom, jako kandydata na członka organu nadzorczego wskazuje osobę, która spełnia wymogi, o których mowa w art. 19 ust. 1-3 i 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 735 oraz z 2021 r. poz. 159 i 255), z wyłączeniem wymogu posiadania pozytywnej opinii Rady do spraw spółek z udziałem Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych. Do członków organu nadzorczego wskazanych przez podmiot reprezentujący jednostkę samorządu terytorialnego lub komunalną osobę prawną stosuje się odpowiednio przepis art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym wskazujący wymogi wobec osoby wskazywanej jako kandydat na członka organu nadzorczego w spółce z udziałem Skarbu Państwa stanowi, że podmiot uprawniony do wykonywania praw z akcji należących do Skarbu Państwa lub państwowa osoba prawna, w zakresie wykonywania praw z akcji w spółce, jako kandydata na członka organu nadzorczego wskazuje osobę, posiadającą pozytywną opinię Rady do spraw spółek z udziałem Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, o której mowa w art. 24 pkt 1, która posiada wykształcenie wyższe lub wykształcenie wyższe uzyskane za granicą uznane w Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie przepisów odrębnych, oraz posiada co najmniej 5-letni okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania, spółdzielczej umowy o pracę, lub świadczenia usług na podstawie innej umowy lub wykonywania działalności gospodarczej na własny rachunek, a także spełnia przynajmniej jeden z poniższych wymogów:

a) posiada stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych, prawnych lub technicznych,

b)posiada tytuł zawodowy radcy prawnego, adwokata, biegłego rewidenta, doradcy podatkowego, doradcy inwestycyjnego lub doradcy restrukturyzacyjnego,

c)ukończyła studia podyplomowe Master of Business Administration (MBA),

d)posiada certyfikat Chartered Financial Analyst (CFA),

e)posiada certyfikat Certified International Investment Analyst (CIIA),

f)posiada certyfikat Association of Chartered Certified Accountants (ACCA),

g)posiada certyfikat Certified in Financial Forensics (CFF),

h)posiada potwierdzenie złożenia egzaminu przed komisją powołaną przez Ministra Przekształceń Własnościowych, Ministra Przemysłu i Handlu, Ministra Skarbu Państwa lub Komisją Selekcyjną powołaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji (Dz. U. poz. 202, z późn. zm.),

i)posiada potwierdzenie złożenia egzaminu przed komisją powołaną przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji ,

j)złożyła egzamin dla kandydatów na członków organów nadzorczych przed komisją egzaminacyjną wyznaczoną przez Prezesa Rady Ministrów,

k) złożyła egzamin dla kandydatów na członków organów nadzorczych przed komisją egzaminacyjną wyznaczoną przez ministra właściwego do spraw aktywów państwowych.

Sformułowany przez skarżącego wniosek dotyczył aktu organu władzy publicznej – Prezydenta Miasta Gdańska, wprowadzającego wobec osób zasiadających w radach nadzorczych spółek gminnych obowiązek potwierdzenia kwalifikacji egzaminem państwowym, w związku ze zdobyciem przez te osoby tytułu Master of Business Administration (MBA) na uczelni C. Kwestia ukończenia studiów podyplomowych Master of Business Administration (MBA) niewątpliwie jest kwestią publiczną, dotyczy bowiem kompetencji do sprawowania funkcji członka rady nadzorczej.

Wskazać należy, że działanie polegające na wprowadzeniu przez Prezydenta Miasta Gdańska obowiązku potwierdzenia kwalifikacji egzaminem państwowym świadczy o uznaniu przez Prezydenta Miasta Gdańska dotychczasowego wyksztalcenia za niewystarczające do zasiadania w radach nadzorczych spółek i zachowania stanowisk w radzie. Ma ono związek z powszechnie znanymi wątpliwościami co do jakości kształcenia i zasad działania tej uczelni. Celem takiego zobowiązania jest potwierdzenie, że osoby zasiadające w radach nadzorczych posiadają odpowiednie kwalifikacje, co wiąże się z oceną, że aktualnie osoby te nie posiadają odpowiednich kwalifikacji w tym zakresie. Działanie Prezydenta jest spójne z treścią komunikatu Centrum Informacyjnego Rządu z dnia 27 marca 2024 r., który wskazuje, że "Rada do spraw spółek z udziałem Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych nie będzie uznawać dyplomów MBA uzyskanych w C. w procesie opiniowania kandydatów do rad nadzorczych." Rada jest niezależnym organem pomocniczym, który działa przy Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Do jej zadań należy wydawanie opinii na temat osób, które chcą zasiadać w radach nadzorczych i zarządach spółek Skarbu Państwa. Członkowie rady oceniają, czy kandydat posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności wymagane do pełnienia funkcji członka organu nadzorczego. Dyplomy MBA uzyskanych w C. nie stanowią zatem podstawy do pozytywnego zaopiniowania spełnienia przez kandydata wymogu posiadania dyplomu MBA. Taka treść komunikatu to wyraźny sygnał, że posiadanie przez członków rad nadzorczych dyplomu MBA uzyskanego w C. nie jest uznawane za spełnienie warunku posiadania dyplomu MBA przez te osoby. Okoliczność, że Rada do spraw spółek z udziałem Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych nie opiniuje kandydatur do rad nadzorczych spółek z udziałem jednostek samorządu terytorialnego nie ma znaczenia dla oceny istoty tego komunikatu, polegającej na zakwestionowaniu wagi dyplomu MBA wystawionego przez C.

Podkreślić należy, że wniosek skarżącego nie zawierał pytania dotyczącego wykształcenia poszczególnych funkcjonariuszy publicznych zasiadających w radach nadzorczych lecz działania Prezydenta wprowadzającego obowiązek wykazania kwalifikacji przez osoby, które uzyskały dyplomy MBA w C.

W orzecznictwie przyjmuje się, że informacje o wykształceniu funkcjonariusza publicznego mają charakter informacji publicznej, o ile wskazują one na poziom kompetencji tego pracownika w znaczeniu zakresu jego wiedzy, umiejętności i doświadczenia (jego kwalifikacji) do sprawowania funkcji publicznej (zob. wyroki NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2501/21, z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 2874/21, z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2634/18, z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 282/16, z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 305/15). Tym samym nie wszystkie elementy uwidocznione w treści dyplomu ukończenia studiów wyższych, a także świadectwa ukończenia studiów podyplomowych, stanowią informację publiczną (zob. wyrok NSA z 21 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5631/21). Dane o nazwie ukończonej przez funkcjonariusza publicznego uczelni publicznej czy też uczelni niepublicznej - nie mają charakteru informacji publicznej, nie przesądzają bowiem o poziomie kompetencji tego pracownika (jego kwalifikacji) do sprawowania funkcji publicznej, analogicznie do oceny końcowej z ukończonych studiów czy też studiów podyplomowych (zob. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 872/23).

Złożony wniosek miał jednak odmienny charakter. Skarżący nie domagał się podania nazwy ukończonej uczelni przez członków rad nadzorczych lecz treści aktu organu władzy publicznej, dotyczącego zobowiązania funkcjonariuszy, którzy ukończyli studia podyplomowe Master of Business Administration (MBA) do potwierdzenia kwalifikacji w tym zakresie egzaminem państwowym do końca pierwszego kwartału 2025 r. Pytanie dotyczyło działania organu władzy publicznej wobec funkcjonariuszy publicznych zobowiązującego ich do zdania egzaminu państwowego a także wypełnienia wymogu przystąpienia do tego egzaminu. Pytanie to było związane z negatywną oceną kwalifikacji tych osób do zasiadania w radach nadzorczych przez Prezydenta Miasta Gdańska - organ, który podjął decyzję o skierowaniu tych osób do pełnienia funkcji w radach nadzorczych.

Decyzja Prezydenta o zobowiązaniu konkretnych osób - członków rad nadzorczych, legitymujących się dyplomem MBA uzyskanym na C., do potwierdzenia kwalifikacji egzaminem państwowym dotyczy kwestii publicznej, aktu organu władzy wykonawczej. Kwestią publiczną jest także informacja dotycząca wykonania tego zobowiązania i przystąpienia do egzaminu państwowego przez wskazane osoby, pełniące funkcje publiczne.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w zakresie wskazanym w skardze, w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Wskazać należy, że w sprawie ze skargi na bezczynność Sąd nie nakazuje organowi konkretnego rozstrzygnięcia sprawy, jest ono poddawane ocenie Sądu w sytuacji wniesienia skargi na dany akt lub bezczynność organu. Dokonana ocena dotyczyła wyłącznie podniesionej przez organ kwestii statusu żądanej informacji jako informacji publicznej.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd był zobowiązany do oceny, czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa.

Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszaniem prawa. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 11 stycznia 2025 r. Wniosek ten zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., winien być rozpoznany w terminie 14 dni a więc do dnia 25 stycznia 2025 r. Organ w zakreślonym terminie nie rozpoznał przedmiotowego wniosku, nie udzielił on bowiem stronie żadnej odpowiedzi na wniosek. Dopiero w odpowiedzi na skargę w dniu 28 lutego 2025 r. organ wskazał, że jego zdaniem, żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej. Nastąpiło to w postępowaniu sądowoadministracyjnym, po wniesieniu skargi, miesiąc po terminie rozpoznania wniosku a termin odpowiedzi na wniosek został dwukrotnie przekroczony. Takie milczenie podmiotu jakim jest organ władzy publicznej zobowiązany do udostępniania informacji publicznej stanowi rażące naruszenie obowiązków wynikających w u.d.i.p. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że, dokonana przez organ ocena charakteru żądanej informacji nie była prawidłowa i organ pozostawał w zwłoce z rozpoznaniem wniosku co najmniej do dnia wyrokowania - 25 kwietnia 2025 r. Brak rozpoznania wniosku przez organ w ciągu kilku miesięcy, skutkować musiał stwierdzeniem, że wynikający z u.d.i.p. 14-dniowy termin udostępnienia informacji został przekroczony w sposób rażący.

Organ wskazywał w odpowiedzi na skargę, że działanie strony składającej wniosek o udostępnienie informacji stanowiło nadużycie prawa. Wskazać w tym zakresie należy, że odmowa udostępnienia informacji publicznej w sytuacji nadużywania przez wnioskodawcę publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej powinna następować poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Niewątpliwie w niniejszej sprawie decyzja taka nie została wydana. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że działaniu skarżącego nie można zarzucić nadużycia prawa. W sprawie brak jest podstaw do ustalenia wskazywanych przez organ motywów złożenia wniosku. Z treści wniosku nie wynikało, by skarżący wnosił o informację publiczną w celu prowadzenia indywidualnych sporów i zaspokojenia prywatnych animozji. Także treść skargi nie daje podstaw do takiej oceny żądania.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości 100 zł stanowiącej uiszczony od skargi wpis sądowy.

Wyrok w niniejszej sprawie został wydany w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).