II SA/Gl 84/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-04-02	
Data wpływu	2025-01-15	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Aneta Majowska /sprawozdawca/
Artur Żurawik /przewodniczący/
Stanisław Nitecki	
Symbol z opisem	6329 Inne o symbolu podstawowym 632	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 390;  art. 17 ust. 1, ust. 1b, ust. 5 pkt 1 lit. a; Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 572;  art. 7, art. 77 par. 1, art. 80; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935;  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 20 czerwca 2024 r. nr SKO.4106.1524.2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy N. z dnia 30 listopada 2023 r. nr [...].	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 listopada 2023 r. nr [...], wydaną z upoważnienia Wójta Gminy N. (dalej: organ pierwszej instancji), na podstawie art. 17, art. 3 pkt 11, art. 24 ust. 2a, art. 32 ust. 1a-1d ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 390 z późn. zm.; dalej: u.ś.r.) odmówiono K. M. (dalej: Strona, Skarżąca) przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką A. M. (dalej: osoba wymagająca opieki).

Sprawa została wszczęta na wniosek Strony wniesiony do organu w dniu 7 listopada 2023 r. Na podstawie wywiadu organ ustalił, że osoba wymagająca opieki jest wdową, legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wymaga całodobowej pomocy, Strona pomaga matce wstać z łóżka, pomaga przy codziennej toalecie, higienie, przygotowuje posiłki, podaje leki, robi zakupy, sprząta, zapewnia wsparcie psychiczne, pali w piecu, umawia wizyty i zawozi do specjalistów. Strona przez 16 lat pracowała za granicą, wróciła do kraju z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia matki, Strona oświadczyła, że pobiera dodatek socjalny w [...], z którego może w każdej chwili zrezygnować. Organ odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia w powołaniu na art. 17 ust. 1b u.ś.r. wskazując, że "niepełnosprawność nie powstała w wieku do ukończenia 25 roku życia".

Decyzja została doręczona w dniu 4 grudnia 2024 r.

W złożonym w dniu 13 grudnia 2024 r. odwołaniu Skarżąca oceniła decyzję jako krzywdzącą. Wskazała na brak samodzielności matki oraz wymieniła czynności jakie wykonuje w ramach opieki. Podała, że pobiera rentę z [...], z której może zrezygnować, ale musi "mieć pewność, że otrzyma świadczenie pielęgnacyjne", ponieważ przy braku tych świadczeń zostanie pozbawiona środków do życia.

Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.), art. 17 ust. 1, ust. 1b, ust. 3, ust. 4, ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. oraz art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429, dalej: u.ś.w.), decyzją z dnia 20 czerwca 2024 r. nr SKO.4106.1524.2023, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił aktualny stan sprawy, przywołał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz ustalił stan faktyczny w sposób zbieżny z ustaleniami poczynionymi przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie podzielił podanej przez organ pierwszej instancji przyczyny odmowy związanej z momentem powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki opartej o art. 17 ust. 1b u.ś.r., przywołując w tym zakresie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2014 r. sygn. K 38/13. Kolegium uznało jednak za zasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, ponieważ Strona posiada prawo do dodatku socjalnego uzyskanego w [...], który jak wynika z odwołania jest świadczeniem rentowym, natomiast w myśl art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje m.in., jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty. Organ wyjaśnił, że nie jest możliwy zbieg tych świadczeń, ani ich wzajemna kompensata. Możliwe jest dokonanie wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, a Strona nie przedłożyła zaświadczenia o rezygnacji bądź wstrzymaniu wypłaty świadczenia rentowego otrzymywanego w [...]. Dalej organ wyjaśnił, że w obecnej chwili ewentualne zawieszenie wypłaty renty nastąpiłoby po dniu 31 grudnia 2023 r., zatem prawo do świadczenia nie powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., w tej sytuacji Strona może ubiegać się wyłącznie o świadczenie wspierające. Kolegium stwierdziło także, że zakres sprawowanej opieki nie uniemożliwia Stronie podjęcia pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. W oparciu o wywiad środowiskowy ustalono, że "matka Strony jest osobą chodzącą i jest w stanie samodzielnie wykonać wszelkie czynności samoobsługowe", "nie jest osobą leżącą, niezdolną do samodzielnego spożywania posiłków, przyjmowania lekarstw oraz załatwiania potrzeb fizjologicznych". Zdaniem organu odwoławczego Strona nie wykonuje przy matce takich czynności opiekuńczych, które absorbują ją nieustannie i wymagają ciągłej obecności, nie pozwalając na jakąkolwiek aktywność zawodową.

Decyzja została doręczona w dniu 21 czerwca 2024 r.

Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca wnosząc w dniu 3 lipca 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżąca oświadczyła, że od lutego 2024 r. nie pobiera świadczeń w [...], w dniu [...] czerwca 2024 r. została uznana za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku, wskazała, że stan zdrowia matki uległ pogorszeniu, na potwierdzenie tej okoliczności przedłożyła kserokopię dokumentacji medycznej, podkreśliła, że obecnie z matką znajdują się w bardzo trudnej sytuacji finansowej i mieszkaniowej, a stan zdrowia matki wymaga całodobowej opieki, "kontakt jest utrudniony", "stan psychiczny i fizyczny przez ostatnie miesiące bardzo się pogorszył".

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zwróciło uwagę, że w omawianym przypadku prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie mogło powstać do dnia 31 grudnia 2023 r. i tym samym nie można było zastosować przepisów dotychczasowych. Przyznanie stronie Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego za okres, w którym jednocześnie pobierała świadczenie rentowe stanowiłoby naruszenie wyrażonej w Konstytucji RP zasady równości.

Postanowieniem z dna 29 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 1094/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przywrócił Skarżącej termin do uzupełnienia braku formalnego skargi.

Podczas rozprawy w dniu 2 kwietnia 2025 r. Skarżąca podtrzymała wniesioną skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Odnotować należy, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, której podstawą materialnoprawną stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

Stosownie do treści art. 17 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia niniejszego postępowania), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zauważenia wymaga, iż artykułu 17 ust. 1 u.ś.r. nie można odczytywać w ten sposób, że samo posiadanie przez osobę niepełnosprawną orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym sprawia, że świadczenie to przysługuje wskazanym w ww. przepisie osobom. Zakres sprawowania opieki nad osobami niepełnosprawnymi w stopniu znacznym różnić się bowiem może w zależności od stopnia samodzielności tych osób oraz ich potrzeb. Sprawowana opieka musi uniemożliwiać wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej osobie ubiegającej się oświadczenie pielęgnacyjne. Orzeczenie o niepełnosprawności jest zatem jedynie jedną z przesłanek mających znaczenie dla przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W rozpoznawanej sprawie wyjaśniając przyczynę odmowy organ pierwszej instancji wskazał na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki (art. 17 ust. 1b ustawy). Rozpoznając sprawę organ odwoławczy zasadnie nie podzielił podstawy odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego opartej na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1079/17, jeżeli Trybunał Konstytucyjny uznał art. 17 ust. 1b u.ś.r. za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, to znaczy, że od dnia 23 października 2014 r., w którym weszło w życie omawiane orzeczenie, powołany art. 17 ust. 1b nie może być stosowany w dotychczasowym kształcie swojej treści zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny.

Organ odwoławczy stwierdził natomiast zaistnienie przesłanki negatywnej - pobieranie przez Stronę renty (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.), a ponadto wskazał, że zakres opieki nie uniemożliwia Stronie podjęcie pracy zarobkowej (art. 17 ust. 1 u.ś.r.). Każda z tych przyczyn budzi jednak wątpliwości Sądu w zakresie poczynionych ustaleń.

Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynika, że w dniu 7 listopada 2023 r. wpłynął wniosek obecnie Skarżącej (ur. 1983 r.) o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką (ur. 1947 r.), która jest wdową. Z wypisu z treści orzeczenia Lekarza Rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w C. znak [...] z dnia [...] r. wynika, że osoba wymagająca opieki została uznana za trwale całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym oraz stwierdzono trwałą niezdolność badanej do samodzielnej egzystencji od [...] r. Matka Strony legitymuje się zatem stosownym orzeczeniem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 21 u.ś.r.

W odniesieniu do pierwszej z przyczyn odmowy, należy odnotować kwestię zmiany stanu prawnego wobec wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym. Stosownie do treści art. 63 ust. 1 u.ś.w., w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Z przepisu tego wynika, że do zastosowania dotychczasowych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w odniesieniu do świadczenia pielęgnacyjnego, niezbędne jest, aby prawo do tego świadczenia powstało najpóźniej do dnia 31 grudnia 2023 r.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o powstaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przesądza zaistnienie wymaganych przez prawo przesłanek w chwili złożenia wniosku. Oznacza to, że w przypadku wniosku o świadczenie pielęgnacyjne złożonego przed dniem 1 stycznia 2024 r. organy administracji rozpatrując ten wniosek po 1 stycznia 2024 r. zobowiązane są ustalić i ocenić, czy wnioskodawca spełniał przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego określone w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1194/24, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 930/24). O powstaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego można bowiem mówić jedynie w takim wypadku, gdy osoba ubiegająca się o jego przyznanie, przed wskazanym dniem spełniła wszystkie wymagane przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych warunki, a jedynie organ nie zdążył przed tą datą wydać decyzji przyznającej świadczenie. Zatem regulacja z art. 63 u.ś.w. umożliwia przyznanie świadczenia tym osobom, które przed zmianą przepisów złożyły kompletny wniosek i spełniały wszystkie przesłanki pozytywne do przyznania świadczenia, ale organy nie zdążyły do dnia 31 grudnia 2023 r. tego wniosku rozpoznać. Zatem zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r., w myśl którego, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym (lit. a), ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (lit. b), Skarżąca nie mogłaby nabyć prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji gdyby przed 31 grudnia 2023 r. nie ustała negatywna przesłanka przyznania wnioskowanego świadczenia. Okoliczność ta nie została jednak wyjaśniona. Żaden z organów orzekających w sprawie nie wyjaśnił jaki charakter ma "socjalny dodatek w [...]", o którym wspomniała Skarżąca ("posiadam socjalny dodatek w [...]" - oświadczenie Strony z dnia 7 października 2024 r.). Organ odwoławczy zakwalifikował to świadczenie jako rentę (str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), pomimo braku jakichkolwiek dokumentów w aktach sprawy na potwierdzenie tego ustalenia, a następnie uznał że stanowi ono jedno ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., stanowiąc w konsekwencji negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Istotne jest zatem jednoznaczne ustalenie, w oparciu o stosowne dokumenty, jaki charakter miało ww. świadczenie otrzymywane przez Skarżącą, a następnie jego kwalifikacja w kontekście katalogu świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r. Jedynie bowiem wskazane w tym przepisie świadczenia mogą stanowić przesłankę negatywną przyznania wnioskowanego świadczenia na gruncie wówczas obowiązujących przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych (przed 1 stycznia 2024 r.).

Podobnie, w kwestii drugiej przyczyny odmowy, opartej o stwierdzenie, iż zakres sprawowania opieki nie wyklucza podjęcia przez Stronę zatrudnienia (str. 6-7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), materiał dowodowy zgromadzony dotychczas w sprawie nie jest w ocenie Sądu wystarczający do poczynienia takich ustaleń. Podczas wywiadu środowiskowego ustalono, że "opiekę nad osobą wymagającą opieki sprawuje córka, "opieka ta jest sprawowana codziennie", osoba wymagająca opieki "jest osobą samodzielnie poruszającą się", opieka nad niepełnosprawną "jest świadczona stale, przez cały dzień" (wywiad środowiskowy z dnia 13 listopada 2023 r.). Z wniosków wywiadu nie wynika natomiast, jak stwierdził organ odwoławczy, aby matka Skarżącej była "w stanie samodzielnie wykonać wszelkie czynności samoobsługowe" (str. 6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Poczynione w sprawie ustalenia nie przynoszą odpowiedzi na pytanie, jaki jest wymiar i częstotliwość czynności, co do których matka Skarżącej rzeczywiście wymaga wsparcia. W wynikach wywiadu nie zwrócono również uwagi na istotną okoliczność, czy wobec wskazanych czynności wykonywanych przez Stronę oraz "samodzielnego poruszania się" przez osobę wymagającą opieki, matka Skarżącej wykonuje samodzielnie także inne czynności, w szczególności czynności higieniczne, przyjmowanie leków (czynności wskazane podczas przeprowadzonego wywiadu środowiskowego). W ocenie Sądu, w sprawie nie dokonano zatem wyczerpujących ustaleń w zakresie oddziaływania schorzeń osoby niepełnosprawnej – matki Skarżącej, na jej codzienne funkcjonowanie oraz potrzebę wsparcia w wykonywanych czynnościach. Nie wyjaśniono zatem czy obecność osoby trzeciej w analizowanym przypadku stanowi konieczny aspekt sprawowanej opieki. Takie czynności jak przykładowo sprzątanie mieszkania, zmiana pościeli, robienie zakupów, przygotowywanie posiłków, wymienione w treści przeprowadzonego wywiadu, zasadniczo nie wymagają rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Należy jednak pamiętać, że mogą one zostać odmienne ocenione, jeśli pozostają w kumulacji z innymi czynnościami wykonywanymi w ramach sprawowanej opieki. Wywiad pomija jednak ustalenie częstotliwości wskazanych czynności. Sformułowana przez organy przyczyna odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia wymagała przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego. Obowiązkowi temu jednak nie uczyniono zadość.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu organy naruszyły obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia i ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy.

W sprawie doszło niewątpliwie do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a prawidłowe zastosowanie art. 17 ust. 1 omawianej ustawy wymaga uprzedniego prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego celem ustalenia wystąpienia bądź braku wystąpienia w sprawie przesłanek przyznania wnioskowanego świadczenia. Stąd też na tym etapie postępowania Sąd nie dokonywał oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. organ ponownie rozpoznając sprawę obowiązany jest uzupełnić postępowanie dowodowe w zakresie wyżej wskazanym, w pierwszej kolejności dokonać kwalifikacji świadczenia pobieranego przez Skarżącą w kontekście przesłanek z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., a następnie w zależności od tych ustaleń podjąć rozstrzygnięcie. Organ winien przy tym uwzględnić dokonaną przez Sąd wykładnię art. 17 ust. 1b omawianej ustawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Co tyczy się natomiast kserokopii dokumentów załączonych do skargi, wyjaśnienia wymaga, iż Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Możliwości dowodowe Sądu są bardzo ograniczone, stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Stąd też Sąd nie uwzględnił przedmiotowego wniosku.

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.