Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę.

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B.

z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], w której określono A. T. (dalej również jako Skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym

od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 18.781,00 zł w miejsce zadeklarowanego

w kwocie 3.731,00 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu kontrolnym ustalone zostało, iż Spółka jawna B. przelewała środki pieniężne na rachunki bankowe Skarżącego, na podstawie umowy depozytu zawartej w dniu [...] lutego 2003 r.

W umowie tej strony ustaliły, że depozyty będą przekazywane na wskazane przez Skarżącego konta bankowe lub w formie gotówki w kwotach wzajemnie ustalonych

i w terminach uzależnionych od potrzeb złożenia depozytu. Umowa została zawarta na czas określony do dnia 3 lutego 2011 r. W sporządzonym do umowy aneksie

z 1 kwietnia 2003 r. strony ustaliły treść przelewu jako "przelew środków, przelew, depozyt lub [...]". Ustalono również w § 3 ust. 2 i § 4, że Spółka

po zakończeniu umowy, tj. 10 lutego 2011 r. wypłaci na rzecz Skarżącego wynagrodzenie w wysokości 1% w skali rocznej. Wynagrodzenie to, jak wynika

ze złożonych wyjaśnień, nie zostało jednak przez Spółkę wypłacone.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, z materiału dowodowego wynika,

że otrzymywane na prywatne rachunki bankowe środki pieniężne Skarżący przeznaczał na cele prywatne, tj. zakup papierów wartościowych w biurach maklerskich banków, w których posiadał rachunki. Z przelewów bankowych dokumentujących wypłatę środków z rachunku Spółki na prywatne rachunki bankowe Skarżącego wynika, że przekazano je tytułem "przelew rachunek – depozyt", "przelew rachunek [...] depozyt", oraz "depoz. Rachunek [...]". Powyższe potwierdza przekazywanie i otrzymanie środków finansowych. Również

w składanych wyjaśnieniach podatnik nie zaprzeczał, że dysponował środkami pieniężnymi Spółki.

Wbrew twierdzeniom podatnika, z dokumentów źródłowych nie wynika,

że otrzymane od Spółki środki finansowe przeznaczone zostały na udział

w licytacjach bądź też na nabycie na jej rzecz praw i składników majątkowych. Twierdzenia te nie zostały poparte dokumentami. Ponadto ewentualny udział

w licytacjach, to kwestia bez znaczenia, w sytuacji gdy z akt sprawy wynika,

że otrzymane od Spółki środki pieniężne przeznaczone zostały na zakup papierów wartościowych do majątku osobistego podatnika.

W świetle ustalonego stanu faktycznego organ odwoławczy uznał,

że nieodpłatne korzystanie z gotówki otrzymanej w 2008 r. od Spółki kwalifikuje się jako przypadek otrzymania przez Skarżącego nieodpłatnego świadczenia,

tj. przysporzenia majątku, mającego konkretny wymiar finansowy. Zatem zgodnie

z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wartość otrzymanych świadczeń organ I instancji prawidłowo uznał za przychód podatnika. Nieodpłatność powyższego świadczenia wyraża się w tym, że podatnik przez określony czas korzystał z kapitału Spółki, nie ponosząc z tego tytułu jakichkolwiek ciężarów w przeciwieństwie do tych podmiotów, które korzystają z pożyczek

od podmiotów zawodowo udzielających takich świadczeń. W związku z tym wartość nieodpłatnego świadczenia stanowią kwoty równe odsetkom jakie podatnik musiałby zapłacić pozyskując taki kapitał na rynku, wyliczone za okres dysponowania przez podatnika cudzym kapitałem.

W ocenie organu odwoławczego, Dyrektor UKS prawidłowo zastosował art. 11 ust. 2a pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem

w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia. Organ i instancji dokonał prawidłowego wyliczenia nieodpłatnych świadczeń

w oparciu o średnie stopy oprocentowania kredytów udzielanych na zakup papierów wartościowych w 2008 r. w bankach z usług których korzystał podatnik. Wysokość odsetek, a tym samym wartość nieodpłatnych świadczeń, wyliczona została

w oparciu o otrzymane informacje bankowe. Zatem wartość przyjętych odsetek jako średnia stopa oprocentowania kredytów udzielanych na zakup papierów wartościowych stanowi w realiach niniejszej sprawy wartość rynkową w rozumieniu przepisu art. 11 ust. 2a pkt 4 ustawy podatkowej. Zatem brak jest podstaw

do przyjęcia odsetek w innej wysokości.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej brak było podstaw prawnych

do zastosowania w sprawie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie to odnosi się do wartości świadczeń

w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b ustawy, otrzymanych od osób zaliczanych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn. W przedmiotowej sprawie Skarżący otrzymał nieodpłatne świadczenie od Spółki jawnej. Spółka osobowa prawa handlowego, zgodnie z art. 8 § 1 k.s.h., stanowi odrębny od wspólników podmiot.

Ma zdolność prawną, w pełnym zakresie uczestniczy w obrocie gospodarczym

i może być podmiotem stosunków prawnych. Nie można więc zgodzić się,

że w sprawie zaistniała przesłanka do zastosowania zwolnienia z uwagi na fakt,

iż wspólnikami Spółki, oprócz podatnika, byli jego matka i brat.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący i zaskarżył je do tut. Sądu. Strona zarzuca skarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 11 ust. 1 i ust. 2a pkt 4 oraz art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - poprzez niewłaściwe zastosowanie; 2) art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, w szczególności poprzez przyjęcie, że podatnik otrzymał nieodpłatne świadczenie, gdy w rzeczywistości podatnik nie otrzymał żadnych świadczeń pod tytułem darmym; 3) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 4) art. 121 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, w szczególności poprzez: a) prowadzenie postępowania podatkowego w oparciu o błędną hipotezę, iż podatnik otrzymał nieodpłatne świadczenie, b) oparcie rozstrzygnięcia na domniemaniach

i przypuszczeniach, a nie ustaleniach faktycznych, c) rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości odnośnie nieodpłatnych świadczeń na niekorzyść podatnika.

W uzasadnieniu postawionych zarzutów Skarżący podniósł, że nie otrzymał nieodpłatnego świadczenia, gdyż Spółka nie wyraziła nigdy woli przekazania

mu nieodpłatnego świadczenia. Spółka przekazywała podatnikowi pieniądze

na udział w licytacjach i nabywanie składników majątku na jej rzecz. Podatnik zakwestionował ponadto przyjęcie do obliczenia wysokości nieodpłatnego świadczenia średniego oprocentowania kredytów na zakup papierów wartościowych, w sytuacji występowania na rynku niższego oprocentowania. Dodał również,

że w sprawie ma zastosowanie zwolnienie przedmiotowe z art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem nieodpłatne świadczenie otrzymane były od najbliższej rodziny.

W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując dotychczasowe stanowisko

w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia czy w sprawie mamy do czynienia z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym wartość otrzymanych świadczeń uznaje się za przychód podatnika, a w konsekwencji czy zastosowano na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia

(art. 11 ust. 2a pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Z zapisów na rachunkach wynika w sposób jednoznaczny, że Skarżący nie przelewał zgromadzonych środków na tych rachunkach, lecz że otrzymane środki pieniężne przeznaczył za pośrednictwem biur maklerskich na zakup papierów wartościowych. Tym samym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia, że w 2008 r. Skarżący nieodpłatnie korzystała

ze środków pieniężnych uzyskanych od Spółki B., przeznaczając

je za ich pośrednictwem I. S.A. Dom Maklerski, [...] S.A. Biuro Maklerskie,

na zakup papierów wartościowych.

Z przelewów bankowych dokumentujących wypłatę środków z rachunku Spółki B. na prywatne rachunki bankowe Skarżącego wynika, że przekazano je tytułem "przelew rachunek – depozyt", "przelew rachunek [...] depozyt", oraz "depoz. Rachunek [...]". Powyższe potwierdza przekazywanie i otrzymanie środków finansowych. W ocenie Sądu dokonano w sprawie prawidłowego wyliczenia nieodpłatnych świadczeń w oparciu o średnie stopy oprocentowania kredytów

w bankach z usług których korzystał podatnik na zakup papierów wartościowych

w 2008 r. Wysokość odsetek, a tym samym wartość nieodpłatnych świadczeń, wyliczona została w oparciu o otrzymane informacje bankowe. Powyższe wskazuje, że wartość przyjętych odsetek jako średnia stopa oprocentowania kredytów udzielanych na zakup papierów wartościowych stanowi w realiach niniejszej sprawy wartość rynkową w rozumieniu przepisu art. 11 ust. 2a pkt 4 ustawy podatkowej.

W świetle ustalonego stanu faktycznego uznać należy, że nieodpłatne korzystanie z gotówki otrzymanej w 2008 r. od Spółki B. kwalifikuje się jako przypadek otrzymania przez Skarżącego przysporzenia majątku, mającego konkretny wymiar finansowy. Zatem zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wartość otrzymanych świadczeń organ I instancji prawidłowo uznał za przychód podatnika.

Odnosząc się do zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to trzeba wskazać, że zwolnienie to odnosi się

do wartości świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b ustawy, otrzymanych od osób zaliczanych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn.

Skarżący otrzymał nieodpłatne świadczenie od Spółki B.,

tj. osobowej spółki prawa handlowego, która stanowi odrębny od wspólników podmiot (art. 8 § 1 k.s.h.). Ma zdolność prawną, w pełnym zakresie uczestniczy w obrocie gospodarczym i może być podmiotem stosunków prawnych. Tym samym nie zaistniała przesłanka do zastosowania zwolnienia bowiem kwota, którą Skarżący otrzymał nie pochodziła od osób zaliczanych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn.

Przechodząc do oceny art. 122 o.p., to należy zauważyć, że organy podatkowe w toku postępowania zobowiązane były podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Natomiast zgodnie

z zasadą zupełności postępowania dowodowego wyrażoną w art. 187 §1 o.p., organ podatkowy obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny,

a wyciągnięte na jego podstawie wnioski zostały wystarczająco uzasadnione.

Również i zarzut naruszenia zasady, o której mowa w art. 121 o.p., który nakazuje aby postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie

do organów podatkowych, nie został naruszony.

Mając powyższe na uwadze na uwadze na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę jako niezasadną oddalono.