Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi J. G. i C. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta [...] – działając na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7.lipca 1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14.czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań k.p.a. - zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i A. małżonkom K. pozwolenia na inwestycję, polegającą na rozbudowie budynku usługowo – mieszkalnego z instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, grzewczą i elektryczną na działce o numerze ewidencyjnym [...] obrębu [...], położonej w B., na os. A.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w dniu 11.września 2007 roku inwestorzy złożyli w Starostwie Powiatowym w B. wniosek o pozwolenie na opisaną wyżej rozbudowę budynku usługowo – mieszkalnego. W toku postępowania administracyjnego zastrzeżenia zgłosił J.G., współwłaściciel działek sąsiednich o numerach ewidencyjnych [...] i [...] twierdząc, iż lokalizacja rozbudowywanego budynku obniży wartość użytkową budynku zlokalizowanego na działce nr [...] oraz, że uniemożliwi rozbudowę budynków na działkach sąsiednich w przypadku podpiwniczenia tych budynków.

Dokonując analizy wniosku J. i A. małżonków K. organ I instancji uznał, iż lokalizacja projektowanej rozbudowy jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, a projekt budowlany został wykonany zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Tym samym zasadne było udzielenie pozwolenia na wnioskowaną inwestycję.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli C. i J. małżonkowie G., współwłaściciele działek sąsiednich, nie wyrażając zgody na rozbudowę przedmiotowego budynku oraz wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem odwołujących, przedmiotowa decyzja została wydana bez poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez ograniczenie dopływu światła dziennego do pomieszczeń budynku, należącego do odwołujących, zlokalizowanego na działce nr [...] przez co organ I instancji naruszył przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nNr 75, poz. 690 ze zm.). Nadto wskazali, iż planowana inwestycja ograniczy im możliwość wykonywania działalności gospodarczej poprzez utrudnienie korzystania z reklamowania własnej firmy.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, wobec spełnienia wymagań, określonych w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na wnioskowaną rozbudowę. Ustawa ta nie pozostawia bowiem powyższych kwestii uznaniu organu rozstrzygającego. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż nie doszło do naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z akt sprawy wynika bowiem, iż ściana projektowanego budynku może jedynie w minimalnym stopniu przesłaniać jedno z okien budynku skarżących, wszelako znajdujące się w pomieszczeniu nie przeznaczonym na pobyt ludzi. Organ odwoławczy wskazał także, iż podniesiona przez skarżących okoliczność zasłonięcia północnej elewacji budynku z umieszczonym na niej szyldem nie może tamować realizacji zamierzonej przez inwestorów rozbudowy apteki. Reklama może bowiem zostać umieszczona w innym miejscu budynku skarżących.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli J. i C. małżonkowie G. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez przez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, a w szczególności niewyjaśnienie, czy projektowany budynek nie pozbawi budynku sąsiedniego dostępu światła w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi;

- art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji RP i art. 140 Kodeksu cywilnego;

- art. 104 .k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji dlaczego organ administracji pominął zarzuty naruszenia art. 64 ust. 2 Konstytucji RP i art. 140 Kodeksu cywilnego, oraz niewskazania w uzasadnieniu decyzji organu I instancji z jakimi przepisami prawa zgodna jest decyzja organu;

- przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 5 ust. 9 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż wybudowany budynek spełnia warunki określone w tych przepisach oraz nie będzie miał wpływu na dostęp światła do pomieszczenia budynku sąsiedniego;

- art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez nierówną ochronę prawa własności.

Skarżący, powielając w uzasadnieniu skargi argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodatkowo wskazali, iż jak wynika z decyzji z dnia [...] oraz zatwierdzonego projektu budowlanego, skarżący winni wyposażyć swój budynek (zlokalizowany na działce nr [...]) w jeszcze w jedno okno, posadowione w okolicach aktualnie istniejącej klatki schodowej. Wybudowanie budynku przez J. i A. K., w całości uniemożliwi wykonanie projektu w przedmiocie okna.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji wskazał również, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, bowiem termin do jej złożenia upływał w dniu 16.lutego 2008r., podczas gdy w urzędzie pocztowym nadana została dopiero w dniu 18.lutego 2008r.

W piśmie przygotowawczym z dnia 16.kwietnia 2008r. pełnomocnik skarżących, wskazując na normę art. 83 § 2 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", uznał zarzut uchybienia terminu do wniesienia skargi za nieuzasadniony. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał bowiem w sobotę (16.lutego 2008r.), zaś następnym dniem roboczym był dzień 18.lutego 2008r. W tej też dacie skarga została nadana w urzędzie pocztowym.

Podczas rozprawy w dniu 9.maja 2008 roku skarżący podnieśli, że są współwłaścicielami sąsiednich segmentów, tj. segmentów zlokalizowanych na działkach nr [...] i nr [...]. Wskazali również, że okno zlokalizowane w odległości ok. 50 cm od wspólnej ściany segmentu doświetla pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi. Okno to nie było poddane analizie doświetlenia. Jest to jedyne okno tego pomieszczenia. Oświadczyli także, iż od 1994 roku nie było ściany działowej pomiędzy pomieszczeniami parteru. Był inny układ ścian działowych. Jedno pomieszczenie miało wówczas 3 okna. Od końca listopada 2007 roku ściana działowa jest wzniesiona ponownie. Hala została podzielona na dwa pomieszczenia. Podnieśli również, iż na podstawie pozwolenia na budowę z 1992 roku, w ścianie granicznej segmentu położonego na działce nr [...] miało być wykonane okno. W ich ocenie, w oparciu o ten projekt powinni okno to wykonać.

Uczestnik postępowania Andrzej K. wniósł o oddalenie skargi i oświadczył, iż od stycznia 2008 roku w segmencie położonym na działce nr [...] nie ma ścianki działowej. Jest jedno pomieszczenie, które doświetlają 3 okna. W pomieszczeniu tym rozstawionych jest kilka kabin solarium, bowiem spełnia ono funkcję salonu solarium. W żadnym segmencie, w ścianie granicznej od strony frontowej nie ma okien, są natomiast okna od strony zaplecza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w kpa lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało normy prawa materialnego lub też przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu organu administracji zawartego w odpowiedzi na skargę, a dotyczącego wniesienia skargi z uchybieniem ustawowego terminu. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie jest bezspornym, iż zaskarżona decyzja została doręczona C. i J. małżonkom G. w dniu 17.stycznia 2008 roku, natomiast skarga wniesiona została w dniu 18.lutego 2008 roku. Zatem 30. dzień, liczony od dnia następującego po dniu doręczenia skarżącym decyzji organu II instancji, przypadał na sobotę 16.lutego 2008 roku. Nie oznacza, to jednakże, iż w tym dniu upłynął termin do wniesienia skargi. Jak słusznie bowiem podniósł pełnomocnik skarżących w piśmie przygotowawczym z dnia 7.maja 2008 roku, w takiej sytuacji zastosowanie znajduje norma art.83 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 18.lutego 2008 roku. Tym samym skarga wniesiona w tym dniu została złożona we właściwym terminie.

Przechodząc natomiast do merytorycznego rozpoznania sprawy podnieść należy, iż kwestie dotyczące postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych zostały uregulowane w art. 28 i nast. ustawy Prawo budowlane. Przepisy te szczegółowo określają obowiązki i uprawnienia uczestników postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wynika z nich, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja taka jest wydawana na wniosek inwestora, do którego winny zostać załączone m.in. projekt budowlany wraz z opiniami wymaganymi przez przepisy szczególne, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Przy czym, zgodnie z art. 34 ust. 1 powołanej ustawy, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po złożeniu wszystkich wymaganych dokumentów organ prowadzący postępowanie, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz z przepisami techniczno – budowlanymi. W świetle powołanych przepisów prawa należy wywieść, iż rozpoczęcie prac budowlanych poprzedzone jest szczegółowym postępowaniem, podczas którego organy architektoniczno – budowlane są zobowiązane do przestrzegania ogólnych reguł rządzących postępowaniem administracyjnym (art. 6 i nast. k.p.a.).

Odnosząc się natomiast do poszczególnych zarzutów skargi, podnieść należy, iż w ocenie Sądu, analiza akt sprawy nie wskazuje, by w toku postępowania, zmierzającego do wydania zaskarżonej decyzji, miały miejsca naruszenia prawa, które skutkowałyby jej uchyleniem.

Podkreślenia wymaga bowiem, iż dokonanie oceny prawnej zaskarżonego aktu administracyjnego, możliwe jest wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, który istniał w chwili podjęcia danego aktu lub czynności. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do rozpatrywania w związku z wniesioną skargą okoliczności, które powstały po wydaniu zaskarżonego aktu lub podjęciu zaskarżonej czynności. Sąd administracyjny nie rozstrzyga bowiem sprawy administracyjnej in merito, dokonując wyłącznie kontroli jej legalności. Kontroli takiej można zaś dokonać wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu. (por. szerzej na ten temat T.Woś, H. Knysiak – Molczyk, M.Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005., str. 422 i następne)

Nie można zatem uznać za zasadny, podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez organy administracji przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Regulacja zawarta w tym przepisie obejmuje w szczególności ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń znajdujących się w budynku. Co istotne wszakże, w przepisie tym mowa jest o pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi. Przepis ten zatem nie obejmuje swoim zakresem pomieszczeń o innym charakterze (np. pomieszczeń gospodarczych). W niniejszej sprawie, na etapie postępowania administracyjnego skarżący, kwestionując prawidłowość analizy zacienienia ich budynku wskazywali, iż nie uwzględnia ona okna posadowionego najbliżej projektowanego budynku. Podnosili jednocześnie, iż " budynek przeznaczony jest na prowadzenie działalności gospodarczej". W żadnym z pism nie wskazali, by pomieszczenie (czy pomieszczenia) w parterze budynku przeznaczone były na pobyt ludzi. Nie kwestionowali również oświadczeń składanych w tym zakresie przez inwestorów (opinii projektanta, pisma z dnia 7.grudnia 2007r.), z treści których wynikało, iż pomieszczenie to ma charakter pomocniczy (szatnia, magazyn) dla właściwej hali handlowo – usługowej. Dokumenty i oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają zaś z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są oczywiście sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.czerwca 2000r., sygn.akt I SA/Kr 638/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 44386). Tym samym, brak jest podstaw do przyjęcia, iż organy administracji architektoniczno – budowlanej, poprzestając na niekwestionowanych przez skarżących ustaleniach, co do przeznaczenia pomieszczeń w parterze ich budynku, wadliwie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w tym zakresie.

Jakkolwiek bowiem postępowanie dowodowe w systemie prawa administracyjnego oparte jest na zasadzie oficjalności, strona ma jednakże obowiązek współdziałania w gromadzeniu dowodów. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.września 1999.r, sygn.akt I SA/Gd 860/97, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 39002 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23.lutego 2007r., sygn.akt IV SA/Wa 2219/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 312057 oraz z dnia 13.kwietnia 2006r., sygn.akt III SA/Wa 435/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 213805). W rozpoznawanej sprawie, w toku postępowania administracyjnego skarżący nie przeczyli ustaleniom organów, co do przeznaczenia pomieszczenia, zlokalizowanego najbliżej ściany granicznej rozbudowywanego budynku. Mając zatem na uwadze treść przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz charakter pomieszczenia, w którym znajduje się otwór okienny - organy administracji zasadnie stwierdziły, iż nie należy ono do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w związku z czym w stosunku do tego okna nie będą miały zastosowania normy prawne, wynikające z § 13 omawianego rozporządzenia.

Podkreślić przy tym należy, iż podniesiona dopiero w skardze okoliczność, że okno zlokalizowane najbliżej projektowanego budynku (w odległości ok. 50 cm od wspólnej ściany segmentu) jako jedyne doświetla pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi, stanowi okoliczność nieznaną organom na etapie postępowania administracyjnego, dodatkowo, jak wynika z oświadczenia samego skarżącego, stworzoną przezeń po wydaniu decyzji przez organ I instancji (ponowne postawienie "ścianki działowej" miało miejsce w końcu listopada 2007r.).

W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie może zaś podlegać ochronie takie działanie strony, którego intencją jest tworzenie, post fatum, okoliczności, niweczących ustalenia organów, poczynione w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Działanie tego rodzaju uznać należy bowiem na nadużycie prawa.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje także, podniesiona dopiero w skardze okoliczność, jakoby na podstawie pozwolenia na budowę z 1992 roku, w ścianie granicznej segmentu, położonego na działce nr [...] miało być wykonane okno. Zauważyć bowiem należy, iż w dacie sporządzania projektu oraz orzekania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej ściana ta (graniczna) nie posiadała okien. Okoliczność wykonania segmentu na działce nr [...] z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego nie była też znana organom. Przywołane wyżej przepisy ustawy Prawo budowlane wskazują zaś w sposób jednoznaczny, jakie czynności winien przeprowadzić organ oraz jakie dokumenty powinny być przedmiotem analizy przed zatwierdzeniem (bądź odmową zatwierdzenia) projektu budowlanego. Analiza projektów budowlanych sąsiednich obiektów (wybudowanych z odstępstwami od projektu) nie mieści się w tym katalogu.

Z powołanych przyczyn nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez organy administracji art. 5 ust. 9 ustawy Prawo budowlane. Z przepisu tego wynika, iż obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, nie zaś interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego, rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.lipca 1999 roku, sygn. akt IV SA 1492/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 47835). Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji (w tym zarzut uniemożliwienia lokalizacji w widocznym miejscu szyldu reklamowego) nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych.

Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi, polegającego na naruszeniu przez organy architektoniczno - budowlane art. 140 Kodeksu cywilnego, podnieść należy, iż przepis ten z natury swej ogranicza prawo własności, a tym samym narusza interes prawny właściciela, jednak w granicach dopuszczonych przez prawo. Powołana norma, definiująca istotę prawa własności i wymieniająca atrybuty właścicielskie, wyraźnie bowiem wskazuje, iż wykonywanie tychże uprawnień następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". Ochrona interesów osób trzecich, wynikająca z przepisów ustawy Prawo budowlane, jest również ograniczeniem podmiotowym własnych uprawnień właścicielskich na rzecz takich samych uprawnień innych podmiotów, którzy są właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych w sąsiedztwie. Jest to więc pewna zasada, która przy realizacji inwestycji nakazuje poszanowanie interesów również i innych podmiotów. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5.sierpnia 2005r., sygn.akt OSK 1882/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 188282) W rozpoznawanej sprawie, jak wyżej wywiedziono, uprawnienia właścicielskie skarżących nie zostały, w sposób niezgodny z przepisami prawa, uszczuplone.

Z tych samych przyczyn nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Własności podlega bowiem ustawowym ograniczeniom, przewidzianym również w Konstytucji (art. 64 ust. 3).

Mając na uwadze powyższe, wobec tego, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.

A.K.