Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XIX/210/16 Rady Gminy Gorlice z dnia 26 października 2016 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Gorlice - wieś Dominikowice część działki Nr 164/4, część działki Nr 1464/4 i działka Nr 1465/13, działka Nr 1799/6 skargę oddala.

Rada Gminy Gorlice podjęła w dniu 26 października 2016 r. uchwałę Nr XIX/210/16 w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Gorlice – wieś Dominikowice część działki nr 164/4, część działki nr 1464/4 i działka nr 1465/13, działka nr 1799/6.

Uchwała ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez Wojewodę Małopolskiego, który wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości.

Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił istotne naruszenie prawa, w szczególności:

- art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.), poprzez naruszenie ustaleń studium zapisami uchwalonej zmiany planu miejscowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że ww. uchwała została przekazana Wojewodzie Małopolskiemu do oceny nadzorczej w dniu 4 listopada 2016 r. i wobec wątpliwości wynikłych z analizy treści tej uchwały organ nadzoru zwrócił się do Wójta Gminy Gorlice z prośbą o przedłożenie stosownych wyjaśnień. Podkreślono bowiem, że wątpliwości organu nadzoru budziła zgodność zaskarżonej uchwały w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gorlice z uchwałą Nr XXXIX/230/98 Rady Gminy Gorlice z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wyjaśniono przy tym, że z wyrysów ze studium (zamieszczonych na załącznikach graficznych do uchwały) wynikało, iż tereny objęte zmianą planu mają rolniczy kierunek rozwoju, a uchwalona zmiana planu przeznacza je dla celów inwestycyjnych. Zwrócono również uwagę, że do wyrysów ze studium na załącznikach o numerach: 1 i 3 dołączono nieadekwatną legendę, odnoszącą się do kierunku rozwoju terenów innych niż objęty przedmiotową zmianą planu. W ocenie skarżącego, wątpliwości te nie zostały jednak usunięte przez Wójta Gminy Gorlice, gdyż z nadesłanych wyjaśnień wynikało, iż zdaniem organu gminy, zaskarżona uchwała nie narusza zapisów studium. Tymczasem według skarżącego, przedmiotową zmianą planu objęto działki, które zgodnie z załącznikiem graficznym do studium położone są w obszarze przyrodniczo-funkcjonalnym o numerze 2. Podkreślono przy tym, że poprzez analizę powyższego studium, zdaniem Wojewody Małopolskiego, cała działka nr 164/4, część działki 1464/4, cała działka 1465/13 i cała działka 1799/6 według zamieszczonej legendy znajdują się na obszarach rolniczej przestrzeni produkcyjnej o zróżnicowanych warunków dla rozwoju rolnictwa lub w terenach (dot. dz. ew. nr 1799/6 i 164/4) lub w kompleksach gleb najwyższych klas bonitacyjnych preferowanych dla intensywnego rolnictwa, które wskazane są również na rysunku studium jako grunty chronione przed zainwestowaniem (dot. dz. ew. nr 1464/4 i 1465/13). W tym zakresie skarżący nie podzielił również wyjaśnień organu planistycznego, zgodnie z którymi granice poszczególnych stref są granicami orientacyjnymi. Podniesiono bowiem, że w orzecznictwie sądów administracyjnych stwierdzono, iż modyfikacja w planie miejscowym granic przeznaczenia poszczególnych terenów określonych w studium, nie powinna w tym zakresie korygować wymogu zgodności planu ze studium, jako że nie można zmieniać obowiązków określonych w ustawie, dotyczących zasad oraz trybu sporządzania miejscowych planów. Wyjaśniono także, że stopień związania miejscowego planu ustaleniami studium jest uzależniony od szczegółowości zapisów studium, co oznacza, że związanie to może być silniejsze lub słabsze, ale należy to odnieść do szczegółowości zapisów studium dającego organom planistycznym większą lub mniejszą możliwość uszczegółowienia przeznaczenia danego obszaru w planie miejscowym, a nie do możliwości dowolnej zmiany przeznaczenia danych terenów. Tym samym wskazano, że realizacja ustaleń studium następuje poprzez uchwalenie przez radę gminy miejscowego planu, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, możliwość przesunięcia granic między terenami o różnym przeznaczeniu powinna być wyjątkowa i może dotyczyć sytuacji wątpliwych, gdy ze względu na różne skale map studium i planu pojawią się problemy z dokładnym odwzorowaniem linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu (np. różna grubość linii czy konfiguracja nieruchomości, po której przebiega). W ocenie skarżącego, określenie "orientacyjna granica" może zatem oznaczać w istocie możliwość jej korekty, a nie określenie zupełnie innego przebiegu linii rozgraniczającej. W tym zakresie Wojewoda Małopolski podniósł, że w studium Gminy Gorlice brak jest zapisów dopuszczających jakiekolwiek korekty granic terenów do zainwestowania.

Ponadto, w ocenie skarżącego, za niezrozumiały należało uznać argument, zgodnie z którym, jeśli teren przeznaczony do zmiany zagospodarowania znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowanych można dobrowolnie zmieniać jego przeznaczenie biorąc pod uwagę jedynie sąsiedztwo terenów zabudowanych, czy też dostęp do drogi. Podkreślono bowiem, że jeśli w studium dany obszar został przeznaczony na cele inne niż inwestycyjne to bezcelowe jest wskazanie w planie miejscowym tych obszarów jako tereny przeznaczone pod zainwestowanie, tj. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna skoro w studium, jako podstawowy kierunek ustalono przeznaczenie inne niż tereny zabudowane. Tym samym, zdaniem skarżącego, określone obszary gminy mogą być przeznaczone w planie miejscowym na określony cel, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże te obszary jako przewidziane na właśnie taki cel, gdyż ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. Skarżący zaznaczył także, że Gmina Gorlice podjęła uchwałę Nr XXII/245/17 z dnia 1 lutego 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Gorlice, obejmującego obszar w granicach administracyjnych gminy. Niemniej jednak, zdaniem skarżącego, przedstawiony argument, iż w nowym dokumencie studium zostaną uwzględnione zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Gorlice oraz wszystkich zmian planów uchwalonych dotychczas przez Radę Gminy narusza zasadę wyrażoną w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., bowiem rada uchwala plan miejscowy dopiero po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Tym samym, w ocenie skarżącego, przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego terenu na cel zupełnie odmienny niż w studium w oczywisty sposób narusza zasady sporządzania planu. Wyjaśniono bowiem, że zmiana przeznaczenia terenów w miejscowym planie, jeżeli nie była przewidziana w studium, może być dokonana przez gminę wyłącznie po uprzedniej zmianie studium z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane. Dlatego też, zdaniem Wojewody Małopolskiego, zgodność planu miejscowego z zapisami studium musi zaistnieć w dacie podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu. Skarżący nadmienił również, że stosownie do stwierdzenia zawartego w § 2 ust. 1 uchwały Nr XXVI/302/17 z dnia 10 lipca 2017 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Gorlice – wieś Bystra część działek Nr 308, 310, 312/24, działka Nr 312/16, część działki Nr 1855/1, uchwała ta nie narusza ustaleń studium, które należy rozumieć jako studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Gorlice uchwalone uchwałą Nr XXXIX/230/98 Rady Gminy Gorlice z dnia 18 czerwca 1998 roku (§ 1 pkt 4). W tym zakresie skarżący powołując się na treść art. 14 ust. 5 u.p.z.p. wskazał, że możliwość uchwalenia miejscowego planu przez radę gminy następuje dopiero po stwierdzeniu jego zgodności ze studium, a w przypadku planu miejscowego przewidującego inne przeznaczenie terenu niż określone w studium, może być ono dokonane przez gminę jedynie poprzez wcześniejsze wszczęcie procedury zmierzającej do stosownej zmiany studium. Dodano również, że obszary objęte przedmiotową uchwałą sąsiadują z terenami przeznaczonymi w studium do zainwestowania, jednak w dalszym ciągu pozostają w obszarach rolniczej przestrzeni produkcyjnej o zróżnicowanych warunkach dla rozwoju rolnictwa lub kompleksach gleb najwyższych klas bonitacyjnych preferowanych dla intensywnego rolnictwa (wyłączonych z zainwestowania), co stanowi o niegodności planu z ustaleniami studium. Zdaniem skarżącego, obowiązkiem organu gminy jest ocena stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań planistycznych w miejscowym planie z ustaleniami studium oraz stwierdzenie przez radę gminy zgodności uchwalonego miejscowego planu z ustaleniami studium (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Podniesiono bowiem, że w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, gmina może zmienić w miejscowym planie dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale wyłącznie w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie podjęcia stosownej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Gmina Gorlice, reprezentowana przez Wójta Gminy Gorlice, wniosła o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Gorlice, wprowadzone uchwałą Nr XXXIX/230/98 Rady Gminy Gorlice z dnia 18 czerwca 1998 r. ustala dla obszaru gminy dwa obszary funkcjonalno-przyrodnicze, tj. "Obszar 1" (obszar przyrodniczy zalesionych masywów górskich i terenów źródłowych z dominacją funkcji ekologicznych i ochronnych, chroniony przed zainwestowaniem) oraz "Obszar 2" (o urozmaiconej rzeźbie terenu i warunkach przyrodniczych, obejmujący większość terenów gminy, to obszar z dominacją funkcji rolnictwa i osadnictwa). Zaznaczono przy tym, że w ostatnim z obszarów dla osadnictwa wyróżnione są tereny zainwestowane i wskazane do zainwestowania, obszary preferowane do rozwoju i obszary do przekształceń, przy czym tereny zainwestowane, wyznaczone w większych kompleksach, zlokalizowane są przede wszystkim wzdłuż głównych ciągów komunikacyjnych, w obrębie już istniejącej gęstej zabudowy i obejmują również obszary preferowane do rozwoju, w tym obszary wielofunkcyjne dla zabudowy mieszkaniowej, usług publicznych i usług komercyjnych oraz innej działalności. Z kolei na pozostałym obszarze tereny zainwestowane obejmują istniejące tereny zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej, gdzie dopuszcza się modernizacje i uzupełnienia na ściśle określonych warunkach. Organ podkreślił przy tym, że takie tereny, z uwagi na stan własności i zaszłości historyczne, rozlokowane są w całej strefie ekologicznej rolno-leśno-zadrzewieniowej (obejmującej również obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej) i dotyczą wszystkich istniejących budynków mieszkalnych i zagrodowych (mimo, że nie wszystkie są wyróżnione na rysunku studium), bo zarówno w ustaleniach tekstowych, jak i na rysunku studium nie ma żadnych ustaleń dotyczących zakazu zainwestowania na tych obszarach. W ocenie organu, o prawidłowości takiego podejścia świadczą także inne zapisy dopuszczające zainwestowanie na określonych warunkach w obrębie pojedynczych działek, m.in. zlokalizowanych w terenach osuwiskowych, w strefach ekologicznych leśno-rolnych, w strefach dolin potoków. Tym samym, zdaniem organu, wymienione dopuszczone zainwestowanie w strefie rolno-leśno-zadrzewieniowej wymaga określenia szczegółowych warunków w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.

Dlatego też w ocenie organu, przy analizie zgodności zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jako zgodne z zapisami studium i nienaruszające jego ustaleń uznawano położenie danej działki lub jej części w obszarach zainwestowanych i wskazanych do zainwestowania lub w bezpośrednim ich sąsiedztwie, gdyż granice poszczególnych stref wyznaczonych w studium nie są granicami ściśle określonymi, w bezpośrednim sąsiedztwie z działką zabudowaną budynkiem mieszkalnym, stanowiącą zgodnie ze studium tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej, gdzie dopuszczone są uzupełnienia zabudowy oraz w bezpośrednim sąsiedztwie terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla całej wsi, sporządzanego w oparciu o to samo studium, gdyż są to tereny, które będą zabudowywane. Organ nadmienił przy tym, że przyjęcie takich kryteriów nie było kwestionowane pod względem prawnym przy zmianach planu uchwalanych od 2003 r.

Ponadto organ podkreślił, że przy analizie zgodności ze studium brano również pod uwagę wszystkie ograniczenia dla zabudowy wynikające ze studium, tj. zagrożenie powodzią, osuwaniem się mas ziemnych, wysokie klasy gruntów, przebiegi tras ponadlokalnej infrastruktury technicznej i komunikacji. Wyjaśniono również, że biorąc pod uwagę położenie terenów objętych zmianą planu, przy zapisie warunków szczególnych ustalano większe powierzchnie działek i większy procent powierzchni biologicznie czynnej. Dodatkowo organ zaznaczył, że Rada Gminy Gorlice, zgodnie z art. 14 ust. 5 u.p.z.p., podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po wykonaniu analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do zmian planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. Wskazano również, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., Rada Gminy w pierwszej kolejności w uchwale w sprawie zmian planu (w § 2 ust. 1) stwierdziła nienaruszenie przez przedmiotowe zmiany planu ustaleń studium, w oparciu o ustalenia dotyczące każdej z działek objętych planem. W tym zakresie wskazano, że część działki Nr 164/4 we wsi Dominikowice o powierzchni 0,44 ha, (obecnie niezabudowana), stanowi grunty rolne klasy R IVa, R IVb, R V i Lz/R IVb. Działka posiada dostęp do drogi publicznej, zaś w planie dotychczasowym działka przeznaczona była na tereny rolne i przylega do terenów zabudowy mieszkaniowej. Wyjaśniono przy tym, że w zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka przeznaczona została na tereny zabudowy mieszkaniowej, dla których dopuszcza się podział na działki o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha i obowiązuje powierzchnia biologicznie czynna co najmniej 60%. Ponadto wskazano, że zgodnie ze studium teren działki położony jest w obszarze funkcjonalno-przyrodniczym "2" – obszarze Pogórza o urozmaiconej rzeźbie i warunkach przyrodniczych z dominacją rolnictwa i osadnictwa, a w obrębie wykształconych nisz osadniczych z dominacją osadnictwa i aktywności społeczno-gospodarczej. Dodano też, że w strukturze osadniczej teren znajduje się w strefie rolnej, ale bezpośrednio przylega do strefy obszarów wielofunkcyjnych, przeznaczonych dla rozwoju mieszkalnictwa, usług i innej działalności, przy czym nie obejmuje on obszarów przyrodniczych prawnie chronionych i podlegających ochronie przed zainwestowaniem zgodnie z zapisami studium. Dodatkowo, nie obejmuje on obszarów ochrony konserwatorskiej oraz terenów rezerwowanych dla inwestycji celu publicznego i rezerwowanych dla ponadlokalnych ciągów i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, a przy tym teren ten nie jest zagrożony powodzią i osuwaniem się mas ziemnych. Z kolei w odniesieniu do części działki Nr 1464/4 i działki Nr 1465/13 we wsi Dominikowice o powierzchni łącznej 1,06 ha (obecnie częściowo zabudowane budynkami mieszkalnymi i budynkami gospodarczymi), stanowiącymi grunty rolne klasy RIVa, Ps IV i klasy B wskazano, że działki te posiadają dostęp do drogi publicznej, zaś w planie dotychczasowym przeznaczone były na tereny rolne i położone są pomiędzy terenami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową. Organ podkreślił, że w zmianie tego planu działki przeznaczone zostały na tereny zabudowy mieszkaniowej z dopuszczonym podziałem na działki o powierzchni co najmniej 0,10 ha i powierzchnią biologicznie czynną 60%. Ponadto podkreślono, że zgodnie ze studium teren położony jest w obszarze funkcjonalno-przyrodniczym "2" – obszarze Pogórza o urozmaiconej rzeźbie i warunkach przyrodniczych z dominacją rolnictwa i osadnictwa, a w obrębie wykształconych nisz osadniczych z dominacją osadnictwa i aktywności społeczno-gospodarczej. Wyjaśniono przy tym, że w strukturze osadniczej teren znajduje się częściowo w strefie rolnej w kompleksach gleb najwyższych klas, ale zgodnie z aktualną ewidencją gruntów stanowi grunty klas IV, które nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Dodano przy tym, że działki położone są pomiędzy wyznaczonymi strefami wielofunkcyjnymi przeznaczonymi dla rozwoju mieszkalnictwa, usług i innej działalności, a częściowo znajdują się w tej strefie wielofunkcyjnej. W ocenie organu, wyznaczone w studium granice poszczególnych stref są przy tym granicami orientacyjnymi. Podkreślono również, że przedmiotowy teren nie obejmuje obszarów przyrodniczych prawnie chronionych i podlegających ochronie przed zainwestowaniem zgodnie z zapisami studium, jak też nie obejmuje obszarów ochrony konserwatorskiej, a także terenów rezerwowanych dla inwestycji celu publicznego i rezerwowanych dla ciągów i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji. Podobnie i w przypadku ww. działek organ wskazał, że teren ten nie jest zagrożony powodzią i osuwaniem się mas ziemnych. Odnosząc się z kolei do działki Nr 1799/6 we wsi Dominikowice o powierzchni 0,17 ha (obecnie niezabudowana) organ wskazał, że stanowi ona grunty rolne klasy R IVa i R IVb. Wyjaśniono przy tym, że działka posiada dostęp do drogi publicznej, a w planie dotychczasowym działka przeznaczona była na tereny rolne. Organ podkreślił również, że w zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka przeznaczona została na tereny zabudowy mieszkaniowej, gdzie zachowuje się istniejący podział dla realizacji jednego budynku mieszkalnego i gdzie obowiązuje powierzchnia biologicznie czynna co najmniej 60%. Jednocześnie wskazano, że zgodnie ze studium teren działki – podobnie jak pozostałych – położony jest w obszarze funkcjonalno-przyrodniczym "2", tj. obszarze Pogórza o urozmaiconej rzeźbie i warunkach przyrodniczych z dominacją rolnictwa i osadnictwa, a w obrębie wykształconych nisz osadniczych z dominacją osadnictwa i aktywności społeczno-gospodarczej. W tym zakresie wyjaśniono, że w strukturze osadniczej teren znajduje się w strefie rolnej, w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej, gdzie dopuszczone jest uzupełnienie zabudowy. Ponadto wskazano, że działka znajduje się również w sąsiedztwie strefy wielofunkcyjnej, przeznaczonej dla rozwoju mieszkalnictwa, usług i innej działalności, zaś zdaniem organu, wyznaczone w studium granice poszczególnych stref należy uznać za granice orientacyjne. Organ podniósł także, że przedmiotowy teren nie obejmuje obszarów przyrodniczych prawnie chronionych i podlegających ochronie przed zainwestowaniem zgodnie z zapisami studium oraz obszarów ochrony konserwatorskiej, a także terenów rezerwowanych dla inwestycji celu publicznego i rezerwowanych dla ponadlokalnych ciągów i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji. Dodano też, że podobnie jak w przypadku ww. działek, teren ten nie jest zagrożony powodzią i osuwaniem się mas ziemnych.

Na zakończenie organ nadmienił również, że dokumenty formalno-prawne dotyczące projektowanych zmian przesłano uprzednio do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie, Wydział Infrastruktury, Oddział w Nowym Sączu w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi i dokumentacja ta została przesłana zwrotnie do Urzędu Gminy Gorlice bez żadnych uwag dotyczących prawidłowości postępowania i zgodności z prawem proponowanych zmian.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do treści art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Wzorcem kontroli w przedmiotowej sprawie jest treść art. 28 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U.2016.778 t.j., zgodnie z którym: "1. Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. 2. Jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę, w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu z przepisami prawnymi".

Strona skarżąca, którą jest Wojewoda Małopolski występujący w sprawie jako organ strzegący obiektywnego porządku prawnego podnosi naruszenie przez organ planistyczny treści art. 20 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą: "1. Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. 2. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę, o której mowa w ust. 1, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi". Zdaniem skarżącego organu z wyrysów ze studium (zamieszczonych na załącznikach graficznych do uchwały) wynika, iż tereny objęte zmianą planu mają rolniczy kierunek rozwoju, a uchwalona zmiana planu przeznacza je dla celów inwestycyjnych.

A zatem, w przedmiotowej sprawie relewantne/istotne jest, czy treść części tekstowej badanego planu i jego adekwatny rysunek planu (część graficzna) nie naruszają ustaleń studium oczywiście w jego adekwatnej dla sprawy części opisowej i graficznej. W tym miejscu Sąd zauważa, że żądanie skargi dotyczy stwierdzenia nieważności zakwestionowanego planu w całości, przy czym Sąd podkreśla, że z uwagi na kwalifikowany prawem skutek instytucji stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego, który działa ex tunc (od wtedy w przyszłość), żeby można móc mówić o tym, że postanowienia części tekstowej i rysunku kontrolowanego planu nie naruszają postanowień studium, czy też naruszają te postanowienia - to z treści studium z jego części tekstowej i rysunku studium trzeba wyprowadzić normy tego studium jako aktu polityki gminy stanowiące jednoznaczny i przejrzysty wzorzec dla kontroli prawnej okoliczności nie naruszana przez plan treści studium. Sąd przy tym zwraca uwagę, że ta kontrola nie naruszania przez normy planu norm aktu polityki administracyjnej jaką jest studium nie może sprowadzać się do mechanicznego porównywania części rysunkowej planu z częścią rysunkową studium, co samo w sobie nie jest proste z uwagi na różnicę w skali tych aktów odpowiednio: studialnych i planistycznych. Z treści wniosku strony skarżącej wynika, że skarżąca kieruje się głównie tym porównaniem rysunku planu i studium, pomijając wieloznaczność, a w zasadzie brak jednoznacznej czytelności wzorca wynikającego z norm części tekstowej studium. Jednocześnie strona skarżącą w swej skardze odnosi się w części do zupełnie innego aktu prawa miejscowego dot. uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Gorlice - wieś Bystra część działek Nr 308, 310, 312/24, działka Nr 312/16, część działki Nr 1855/1, co potencjalnie świadczy o pewnym mechanizmie i wcześniejszym ogólnym wzorcu przygotowywanej skargi, która powinna w całości nawiązywać do realiów prawnych i faktycznych konkretnego zaskarżanego planu.

W ocenie Sądu, strona skarżąca pominęła, że z części tekstowej studium mającego zastosowanie w sprawie nie można wyprowadzić jednoznacznego wzorca stanowiącego "normatywny" w znaczeniu aktu polityki administracyjnej Studium tekstowy wzorzec kontroli nie naruszania przez kwestionowany plan treści tekstowej i rysunku Studium. Zdaniem Sądu, brak możliwości jednoznacznej wykładni norm polityki administracyjnej części tekstowej Studium uniemożliwia w konsekwencji korzystanie z tych norm aktu polityki jako jednoznacznego i jedynego wzorca do badania, czy normy kontrolowanego planu nie naruszają norm studium w jego warstwie tekstowej i graficznej w sposób kwalifikujący część tekstową i rysunek kontrolowanego obecnie planu/uchwały do stwierdzenia nieważności. Wobec takiej oceny stanu prawnego kontrolowanej sprawy/aktu prawa miejscowego, Sąd oddalił skargę, gdyż nie można podczas sądowej kontroli domniemywać nieważności aktu prawa miejscowego. Dla wykładni norm polityki administracyjnej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Gorlice, wprowadzonego Uchwałą Nr XXXIX/230/98 Rady Gminy Gorlice z dnia 18 czerwca 1998 roku znaczenie posiada treść art. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U.1994.89.415, w brzmieniu obowiązującym na dzień uchwalenia tego Studium. Zgodnie z treścią art. 6 tej ustawy:

"1. W celu określenia polityki przestrzennej gminy, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium".

2. Zarząd gminy sporządza studium uwzględniając uwarunkowania, cele i kierunki polityki przestrzennej państwa na obszarze województwa.

3. Zarząd gminy przedkłada studium do zaopiniowania organom, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4. Nienadesłanie opinii, w terminie 21 dni od dnia udostępnienia studium, uważa się za brak uwag.

4. W studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające, w szczególności z:

1) dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu,

2) występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów szczególnych,

3) stanu i funkcjonowania środowiska przyrodniczego i kulturowego, w tym stanu rolniczej przestrzeni produkcyjnej,

4) prawa własności gruntów,

5) jakości życia mieszkańców,

6) zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych.

5. W studium określa się, w szczególności:

1) obszary objęte lub wskazane do objęcia ochroną na podstawie przepisów szczególnych,

2) lokalne wartości zasobów środowiska przyrodniczego i zagrożenia środowiskowe,

3) obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej, w tym wyłączone z zabudowy,

4) obszary zabudowane, ze wskazaniem, w miarę potrzeby, terenów wymagających przekształceń lub rehabilitacji,

5) obszary, które mogą być przeznaczone pod zabudowę, ze wskazaniem, w miarę potrzeby, obszarów przewidzianych do zorganizowanej działalności inwestycyjnej,

5a) obszary, które mogą być przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową wynikającą z potrzeby zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej,

6) kierunki rozwoju komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym obszary, na których będą stosowane indywidualne i grupowe systemy oczyszczania ścieków a także tereny niezbędne do wytyczania ścieżek rowerowych,

7) obszary, dla których sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe na podstawie przepisów szczególnych lub ze względu na istniejące uwarunkowania,

8) obszary przewidywane do realizacji zadań i programów wynikających z polityki, o której mowa w ust. 2.

6. Studium uchwala rada gminy.

7. Studium nie jest przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu".

Jest bezsprzeczne, że w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Gorlice, wprowadzonego Uchwałą Nr XXXIX/230/98 Rady Gminy Gorlice z dnia 18 czerwca 1998 roku znajduje się pkt 3. zat. Struktura funkcjonalno-przestrzenna (zasady i kierunki rozwoju). Zgodnie z treścią pkt 3.1. Studium, podstawowa, zgeneralizowana ocena i kwalifikacja obszaru gminy wyznacza w niej dwa obszary przyrodniczo-funkcjonalne tj: "Obszar 1" - obszary przyrodnicze zalesionych masywów górskich i terenów źródłowych z dominacją funkcji ekologicznych i ochronnych. "Obszar 2" - obszary o urozmaiconej rzeźbie terenu i warunkach przyrodniczych, (dominacja funkcji rolnictwa i osadnictwa, wskazany rozwój agroturystyki w obrębie wykształconych niszy osadniczych. Rejony wzmożonej aktywności społeczno-gospodarczej).

W pkt 3.2. Studium wyróżniono również następujące "strefy ekologiczne" chronione przed zainwestowaniem :

A) Strefa ekologiczna leśno-rolna o najwyższych reżimach ochronnych (ewentualne zagospodarowanie lub zainwestowanie dopuszczone na ściśle określonych warunkach).

B) Strefy rolno- leśno-zadrzewieniowe o wysokich wartościach

ekologicznych i krajobrazowych, chronione przed zainwestowaniem (ewentualne zagospodarowanie podporządkowane ochronie krajobrazu-na ściśle określonych

warunkach)

C) Strefy ekologiczne rzek i potoków wiążące całość systemu ekologicznego, chronione przed zainwestowaniem (również z uwagi na ochronę przeciwpowodziową).

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że powyżej jest mowa o stopniowalnej ochronie przed zainwestowaniem, ale nie ma mowy o bezwzględnym zakazie zainwestowania.

Punkt 3.3. Studium jest zat. Zasady użytkowania i zagospodarowania obszarów rolniczej przestrzeni produkcyjnej

W studium określono

- obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej o zróżnicowanych warunkach dla rozwoju rolnictwa

- kompleksy gleb najwyższych klas bonitacyjnych preferowane dla intensywnego rolnictwa

- tereny korzystne dla rozwoju sadownictwa (cała gmina)

- tereny obsługi rolnictwa

Wbrew tytułowi ww. punktu 3.3. tytułowych zasad nie ma w Studium sprecyzowanych.

Punkt 3.4. Studium jest zat. Kierunki "rozwoju" obszarów zainwestowanych i wskazanych do zainwestowania

Wyróżnione zostały:

tereny zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej, rozwój poprzez modernizację i uzupełnienie na ściśle określonych warunkach

tereny zabudowy usługowej o charakterze publicznym, rozwój poprzez adaptację, modernizację, rozbudowę - na ściśle określonych warunkach przy uwzględnieniu wymogów ochrony wartości kulturowych regionu

tereny usług komercyjnych z dopuszczeniem mieszkalnictwa - rozwój poprzez adaptację, modernizację, uzupełnienia, zmianę funkcji przy uwzględnieniu opinii właściwych służb ochrony środowiska

tereny obiektów i urządzeń produkcji i obsługi gospodarki rolnej z dopuszczeniem mieszkalnictwa - rozwój poprzez adaptację, modernizację, przekształcenie i zmianę funkcji przy uwzględnieniu opinii właściwych służb ochrony środowiska

tereny urządzeń i obsługi gospodarki leśnej - rozwój w oparciu o programy urządzeniowo-leśne i opinie właściwych służb

tereny działalności gospodarczej oraz obsługi techniczno-gospodarczej gminy i wsi - rozwój poprzez adaptację, modernizację, rozbudowę, przekształcenia i zmianę funkcji w dostosowaniu do wymogów przepisów szczególnych i opinii służb ochrony środowiska

tereny koncentracji obiektów i urządzeń związanych z rekreacją-rozwój na ściśle określonych warunkach

Bardzo istotny dla kontrolowanej sprawy Punkt 3.5. Studium wprowadza pojęcie "Tereny zabudowane i wskazane w obowiązującym planie miejscowym Gminy do zabudowy do ograniczenia rozwoju" :

z uwagi na położenie w terenach osuwiskowych i terenach zagrożenia zjawiskami geodynamicznymi - wszelkie działania inwestycyjne muszą być oparte o indywidualnie opracowane ekspertyzy geologiczno-inżynierskie

z uwagi na położenie w strefie ekologicznej leśno-rolnej o najwyższych reżimach ochronnych.

Obowiązują ściśle określone warunki (zawarte w przepisach szczególnych i opiniach właściwych organów i służb) dotyczące możliwości zagospodarowania i zainwestowania z uwagi na położenie w granicach terenu i obszaru górniczego. Wszelkie działania musza być uzgadniane w Urzędem Górniczym i dostosowane do wymogów przepisów szczególnych

W ocenie Sądu nie można wykluczyć w ramach wykładni, że ten zapis dopuszcza zainwestowanie na określonych warunkach w obrębie pojedynczych działek, m.in. zlokalizowanych w terenach osuwiskowych, w strefach ekologicznych leśno-rolnych, w strefach dolin potoków.

Dalej, w Pkt. 6 Studium wprowadza Obszary preferowane do rozwoju

Obszary wielofunkcyjne dla zabudowy mieszkaniowej, usług publicznych i komunikacyjnych, transportu i infrastruktury technicznej. Intensywny rozwój funkcji - w tym adaptacja i modernizacja istniejącego zainwestowania przy uwzględnieniu ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego

Obszary preferowane dla rozwoju usług centrotwórczych oraz mieszkalnictwa towarzyszącego. Intensywny rozwój funkcji - w tym adaptacja i modernizacja istniejącego zainwestowania przy uwzględnieniu ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego

Obszary koncentracji usług komercyjnych i rzemiosła produkcyjnego. Intensywny rozwój funkcji. Wymagane stosowne uzgodnienia z właściwymi organami i służbami ochrony środowiska

Obszar wskazany dla realizacji obiektów i urządzeń związanych z rekreacją. Rozwój w oparciu o opracowanie programowo-przestrzenne

Obszary wskazane dla realizacji urządzeń związanych z rozwojem sportów zimowych. Rozwój w oparciu o opracowania programowo-przestrzenne

Punkt 3.7. Studium wprowadza Obszary do przekształceń (funkcji, sposobu użytkowania)

Tereny zdegradowane i wymagające weryfikacji przeznaczenia i warunków użytkowana (do estetyzacji i rewaloryzacji)

Tereny wskazane do zalesienia

Obszary wymagające sporządzenia programów rozwoju i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności.

W ocenie Sądu, przytoczone i analizowane Studium nie formułuje zakazu zabudowy obszaru rolniczej przestrzeni produkcyjnej o zróżnicowanych warunkach dla rozwoju rolnictwa takich jak :

- kompleksy gleb najwyższych klas bonitacyjnych preferowane dla intensywnego rolnictwa

- tereny korzystne dla rozwoju sadownictwa (cała gmina)

- tereny obsługi rolnictwa.

Z wyjaśnień pełnomocnika organu planistycznego wynika, że na obszarze rolniczej przestrzeni produkcyjnej znajduje się zabudowa, a sam obszar był wskazany w Studium jako obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej, przy uzasadnionym założeniu, że treść Punktu 3.5. Studium, dopuszcza jego zainwestowanie. W ocenie Sądu, fakt wieloznaczności norm Studium, który można wyprowadzić stosując do pojęcia obszaru rolniczej przestrzeni produkcyjnej treść Punktu 3.5. Studium - co nie zostało wprost wyeliminowane przez organ uchwałodawczy w części tekstowej wypowiedzi Studium, a wręcz odwrotnie można w tym punkcie postrzegać takie "otwarte" zamierzenie uchwałodawcy lokalnego - jest okolicznością w pewien sposób naganną prawnie, tworzącą brak pewności w przedmiocie potencjalnej zawartości merytorycznej kierunków zagospodarowania gminy, ale jednocześnie w takiej sytuacji trudno jest mówić, że prawodawca lokalny naruszył normy Studium jako aktu polityki administracyjnej.

Co więcej treść punktu 3.5. Studium bardzo niejasno zatytułowanego Tereny zabudowane i wskazane w obowiązującym planie miejscowym Gminy do zabudowy do ograniczenia rozwoju daje podstawę do nie wykluczenia poglądu, że omawiany akt polityki administracyjnej w postaci Studium dopuszcza w planie miejscowym zmianę sposobu przeznaczenia obszarów rolniczej przestrzeni produkcyjnej przez potencjalne doprecyzowanie jego zainwestowania w treści planu miejscowego. A zatem kierunek rolniczy w świetle jego brzmienia nie eliminuje bezwzględnie potencjalnego, będącego niejako w drugim tle "punktowego" kierunku inwestycyjnego, co może być różnie oceniane, ale jest do wyprowadzenia z treści Studium. Z treści analizowanego Studium nie wynika zakaz inwestowania w obszarze rolniczej przestrzeni produkcyjnej a treść punktu 3.5. Studium wskazuje na to, że uchwałodawca lokalny zawarł w pojęciu rolniczej przestrzeni produkcyjnej dwie warstwy semantyczne zasadniczą i drugą "zarachowującą pośrednio" w myśl postanowień punktu 3.5. Studium, uzasadnione treścią Studium lokowanie w jego obrębie - już w treści planu miejscowego - terenów do zainwestowania. W ocenie Sądu, nie można mówić o wadzie prawnej kontrolowanego planu kwalifikującej go do stwierdzenia nieważności wskutek pewnej wieloznaczności merytorycznej kierunków rozwoju zawartych w sformułowaniach części tekstowej i odpowiednio rysunku studium. A zatem pomimo tego, że kontrolowana zmiana aktu prawa miejscowego, wprowadzająca punktowe zmiany w dotychczasowym przeznaczeniu terenu może wstępnie prima facie sugerować rozbieżność z postanowieniami teoretycznie modelowego studium, (tj. obiektywnymi ustawowymi prawnymi zasadami tworzenia studium) to wobec wieloznaczności "norm kierunkowych" Studium, którego treść potencjalnie dopuszcza inwestowanie na terenie rolniczej przestrzeni produkcyjnej przez sformułowania zawarte w punkcie 3.5. Studium i wobec braku zakazu zabudowy - nie można mówić, że postanowienia kontrolowanego planu naruszają postanowienia studium. Nie ma przy tym racji organ planistyczny pisząc o możliwości zmiany granic przedmiotowych obszarów, problem tkwi w tym, że z pojęcia obszaru rolniczej przestrzeni produkcyjnej i tego kierunku rozwoju uchwałodawca nie wyeliminował jednoznacznie możliwości inwestowania, które można uznać za dopuszczone w świetle postanowień punktu 3.5. Studium. A zatem w przypadku kontrolowanego planu nie można stwierdzić jednoznacznie, na podstawie precyzyjnego wzorca norm kierunkowych aktu polityki administracyjnej jakim jest Studium, że plan narusza postanowienia Studium, gdyż jak twierdzi skarżący organ tereny objęte zmianą planu mają rolniczy kierunek rozwoju, a uchwalona zmiana planu przeznacza je dla celów inwestycyjnych. Jak wynika z treści Studium nie można wyeliminować takiej wykładni Studium, że tereny objęte zmianą planu mające rolniczy kierunek rozwoju potencjalnie mogą zostać zainwestowane. Z tym poglądem Sądu do pewnego stopnia koresponduje stanowisko organu planistycznego podnoszące, że w ww. Obszarze 2 dla osadnictwa wyróżnione są tereny zainwestowane i wskazane do zainwestowania, obszary preferowane do rozwoju i obszary do przekształceń. Tereny zainwestowane, wyznaczone w większych kompleksach, zlokalizowane są przede wszystkim wzdłuż głównych ciągów komunikacyjnych, w obrębie już istniejącej gęstej zabudowy i obejmują również obszary preferowane do rozwoju, w tym obszary wielofunkcyjne dla zabudowy mieszkaniowej, usług publicznych i usług komercyjnych oraz innej działalności. Na pozostałym obszarze tereny zainwestowane obejmują istniejące tereny zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej, gdzie dopuszcza się modernizacje i uzupełnienia na ściśle określonych warunkach. Takie tereny, z uwagi na stan własności i zaszłości historyczne, rozlokowane są w całej strefie ekologicznej rolno- leśno- zadrzewieniowej (obejmującej również obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej) i dotyczą wszystkich istniejących budynków mieszkalnych i zagrodowych (mimo, że nie wszystkie są wyróżnione na rysunku studium) bo zarówno w ustaleniach tekstowych jak i na rysunku studium nie ma żadnych ustaleń dotyczących zakazu zainwestowania na tych obszarach. O prawidłowości takiego podejścia świadczą inne zapisy dopuszczające zainwestowanie na określonych warunkach w obrębie pojedynczych działek, między innymi zlokalizowanych w terenach osuwiskowych, w strefach ekologicznych leśno - rolnych, w strefach dolin potoków. Wymienione dopuszczone zainwestowanie w strefie rolno - leśno - zadrzewieniowej wymaga określenia szczegółowych warunków w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.

Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sądu organ planistyczny mógł brać potencjalnie pod uwagę, w realiach tekstowych omawianego Studium, przy analizie zgodności zmian kontrolowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jako zgodne z zapisami studium i nie naruszające jego postanowień położenie danej działki lub jej części w obszarach zainwestowanych i wskazanych do zainwestowania, jednak przy założeniu, nie tyle granice poszczególnych stref wyznaczonych w studium nie są granicami ściśle określonymi, co warstwa znaczeniowa tych poszczególnych stref posiada punkty styczne "nachodzące na siebie", gdyż studialne pojęcie terenów mających rolniczy kierunek rozwoju - nie wyklucza ich zainwestowania, co w konsekwencji prawodawca lokalny mógł w świetle części tekstowej Studium uczynić.

Sąd formułując swoją ocenę miał na uwadze, że przy analizie zgodności ze studium organ planistyczny brał również pod uwagę wszystkie ograniczenia dla zabudowy wynikające ze Studium, takie jak zagrożenie powodzią, osuwaniem się mas ziemnych, wysokie klasy gruntów, przebiegi tras ponad lokalnej infrastruktury technicznej i komunikacji. Jednocześnie, w ocenie Sądu bezsprzeczne jest, że treść znajdujących się w aktach sprawy m.in. wypisów i wyrysów ze studium i planu zmienianego i zmienionego odnosząca się do działek objętych kontrolowanym planem, bez niepotrzebnego powtarzania jej w tym miejscu, obrazuje i uzasadnia dodatkowo fakt nie naruszania przez normy kontrolowanego planu "norm kierunkowych" ww. Studium.

W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu planistycznego. Niezależnie od powyższych uwag, Sąd zbadał tryb sporządzenia uchwały Nr XIX/210/16 w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Gorlice - wieś Dominikowice część działki nr 164/4, część działki nr 1464/4 i działka nr 1465/13, działka nr 1799/6. i po jego analizie stadiów jego sporządzenia oraz dokumentacji planistycznej stwierdził, że nie dostrzegł istotnego naruszenia zasad tego trybu.

Wobec wszystkich powyższych stwierdzeń i ocen, Sąd nie podziela stanowiska, że kontrolowana zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.), poprzez naruszenie ustaleń studium zapisami uchwalonej zmiany planu miejscowego.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.