II SA/Bd 421/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2022-09-20	
Data wpływu	2022-04-26	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy	
Sędziowie	Katarzyna Korycka /sprawozdawca/
Mariusz Pawełczak
Renata Owczarzak /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6063 Opłaty eksploatacyjne	
Hasła tematyczne	Ulgi podatkowe	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 1325;  art. 67 a par. 1 pkt 3 w zw.  art. 67b par. 1 pkt 2; Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2022 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu opłaty podwyższonej za wydobycie piasku bez wymaganej koncesji oddala skargę.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. skarżący Z. Z. wniósł do Burmistrza G. o umorzenie zaległości w wysokości [...] zł nałożonej na niego przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G. decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] tytułem opłaty podwyższonej za wydobycie bez koncesji piasku w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] grudnia 2019 r. Wskazał przy tym na ciężką sytuację finansową oraz zdrowotną swoją i swojej żony. Podkreślił jednocześnie, że prowadzi gospodarstwo rolne, które stanowi źródło jego utrzymania oraz że umorzenie zaległego podatku stanowi pomoc de minimis w rolnictwie.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] Burmistrz G., po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego, postanowił odmówić umorzenia ww. zaległości z tytułu opłaty podwyższonej. W uzasadnieniu organ podkreślił, że działając w oparciu o art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako "op"), przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie aktualnej sytuacji finansowej i zdrowotnej skarżącego, w ramach którego m.in. odebrał od niego wyjaśnienia podczas spotkania w urzędzie. Jednak, jak wskazał Burmistrz, z uwagi na to, że w niniejszej sprawie umorzenie zaległego podatku stanowi pomoc de minimis, już w momencie wydania decyzji należało określić dopuszczalność udzielenia pomocy w ramach formuły de minimis. Biorąc zatem pod uwagę to, że w dniu wydania decyzji łączna kwota przyznanej pomocy de minimis przekroczyła górny limit krajowy – ponieważ zgodnie z Obwieszczeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 sierpnia 2021 r. (prawidłowo: z dnia 9 grudnia 2021 r.) wysokość wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej pomocy de minimis w rolnictwie na dzień 29 listopada 2021 r. wyniosła 100 % - Burmistrz ustalił, że umorzenie nie jest możliwe, ponieważ z uwagi na wykorzystanie krajowego limitu skumulowanej pomocy de minimis, nie został spełniony jeden z warunków determinujących skorzystanie przez skarżącego z ulgi płatniczej. W związku z tym organ uznał, że sytuacja finansowa i majątkowa skarżącego pozostaje bez wpływu na treść wydanej decyzji.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie:

a) art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako "kpa") w zw. z art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu UE do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013 r., str. 9 ze zm., dalej jako "rozporządzenie 1408/2013") poprzez przekroczenie ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ I instancji, co skutkowało wyczerpaniem limitu krajowego o udzielaniu pomocy de minimis w rolnictwie;

b) art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 191 op poprzez: niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieuzasadnienie w sposób wnikliwy przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji, przeanalizowanie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, niedokonanie oceny całego zebranego materiału dowodowego, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego;

c) art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa oraz art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego mającego znaczenie dla sprawy;

d) art. 13 kpa poprzez brak dążenia do polubownego załatwienia sporu;

e) art. 31 ust. 3 i art. 71 w zw. z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 122, art. 187 § 1 art. 191 i art. 199 § 1 op poprzez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z zasadą proporcjonalności; brak uwzględnienia słusznego interesu strony oraz specyfiki sprawy, a także brak ustalenia aktualnej sytuacji finansowej skarżącego.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jego wniosek rozpatrzony został po ponad 10 miesiącach, podczas gdy powinien zostać rozpatrzony jeszcze przed wydaniem Obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wyczerpaniu limitu krajowego pomocy de minimis w 100% w danym roku. W ocenie skarżącego, istnieje zatem związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy bezczynnością organu w zakresie rozpatrzenia wniosku, a wyczerpaniem środków z limitu krajowego pomocy de minimis. Zarzucając brak wyjaśnienia i przeanalizowania przez organ wszystkich przesłanek umorzenia (w tym zwłaszcza sytuacji życiowej skarżącego), podkreślił, że organ niezasadnie skupił się wokół analizy możliwości zastosowania umorzenia w kontekście przepisów o pomocy de minimis, co – jak zaznaczył - jest tylko jedną z możliwości mogących wpłynąć finalnie na umorzenie części bądź całości zaległości.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy odnosząc się pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wynikających z Ordynacji podatkowej wskazał, że niniejsze postępowanie, dotyczące umorzenia opłaty eksploatacyjnej, normują przepisy kpa. Następnie podkreślił, że organ I instancji stosownie do art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b op (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), rozpatrując wniosek skarżącego w ramach pomocy de minimis w pierwszej kolejności powinien ustalić czy skarżący może być beneficjentem tego rodzaju pomocy (czy prowadzi działalność gospodarczą), następnie ocenić czy ewentualna pomoc jest dopuszczalna w świetle wspólnotowych i krajowych przepisów regulujących dopuszczalność udzielania pomocy publicznej (rozporządzenia nr [...]), a dopiero potem czy wnioskodawca spełnia warunki przyznania ulgi. Kolegium podzieliło wypracowany w tym zakresie w orzecznictwie pogląd, że art. 67b op jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 67a op, a rodzaj ulgi, o której przyznanie wnosi przedsiębiorca wpływa na dalszy sposób prowadzenia postępowania. Wobec tego zdaniem SKO organ I instancji prawidłowo orzekł o odmowie udzielenia skarżącemu ulgi podatkowej, ponieważ w dniu orzekania został przekroczony limit krajowy skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie. Następnie, odnosząc się do wniosku skarżącego o umorzenie powstałej zaległości przez organ odwoławczy, SKO wskazało, że rozstrzygnięcie to władne jest podjąć organ I instancji w ramach uznania administracyjnego, natomiast organ odwoławczy przeprowadził kontrolę tego czy organ I instancji podjął prawidłowe rozstrzygnięcie. Zarzuty dotyczące braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności SKO uznało za nietrafne, wskazując, że organ I instancji prawidłowo w pierwszej kolejności ocenił czy ewentualna pomoc jest dopuszczalna. Odnosząc się zaś do zarzutu przewlekłości postępowania Kolegium podniosło, że nie sposób udowodnić aby organ I instancji świadomie przewlekał postępowanie w sprawie, by końcowo wydać decyzję negatywną dla skarżącego. Przy czym, w tym zakresie skarżący mógł złożyć ponaglenie na bezczynność/przewlekłość organu, czego jednak nie uczynił.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia i podnosząc zarzuty wraz z argumentacją w przeważającej części tożsame z podniesionymi na gruncie odwołania. Dodatkowo zarzucił organowi odwoławczemu lakoniczne uzasadnienie decyzji, brak wyjaśnienia powodów niezałatwienia sprawy w terminie i odniesienia się do wykazywanego przez niego związku pomiędzy niezałatwieniem sprawy a odmową udzielenia pomocy de minimis, a także brak zawiadomienia go przez organ I instancji o konsekwencjach niezałatwienia sprawy w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa") wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem przeprowadzonej przez Sąd kontroli jest decyzja SKO z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wydane w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty podwyższonej za wydobycie piasku bez wymaganej koncesji. Rozstrzygnięcie to zakwestionowane zostało przez skarżącego, który orzekającym w sprawie organom zarzucił przede wszystkim nieprzeanalizowanie w sprawie wszystkich wymaganych przesłanek, jak i całego materiału dowodowego (dotyczącego jego sytuacji finansowej oraz zdrowotnej), a także przewlekłość w zakresie rozpoznania jego wniosku, która – jak wskazał - finalnie doprowadziła do tego, że rozstrzygnięcie Burmistrza wydane zostało w momencie, gdy 100% limit środków krajowych przeznaczonych na pomoc de minimis został już osiągnięty i tym samym niemożliwym było jej udzielenie, co skutkowało wydaniem decyzji odmownej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w realiach sprawy skarżący, na którego nałożona została opłata podwyższona za wydobywanie bez koncesji piasku, złożył do organu I instancji wniosek o umorzenie zaległości z tytułu tejże opłaty w formie pomocy de minimis. Przy czym, do opłat podwyższonych, stosownie do treści art. 142 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1420 ze zm.) stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, dotyczące zobowiązań podatkowych. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią zatem przepisy Ordynacji podatkowej, znajdujące się w rozdziale dotyczącym ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Stosownie do treści art. 67a § 1 op organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może między innymi umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3). W myśl art. 67b § 1 pkt 2 op, organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Ulgi o których mowa w art. 67a § 1 op w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą mogą być im zatem przyznane wtedy, gdy nie stanowią pomocy publicznej (art. 67b § 1 pkt 1 op), a jeżeli taką pomoc publiczną stanowią, to jedynie wówczas, gdy pomoc taka jest dopuszczalna w świetle prawa unijnego (art. 67b § 1 pkt 2 i 3 op). Zastrzeżenie, o którym mowa w art. 67a § 1 op, odnoszące się do art. 67b tej ustawy ma takie znaczenie, że organy powinny w tym przypadku badać, czy wniosek osoby prowadzącej działalność gospodarczą dotyczący określonego rodzaju ulg i ewentualnie określonego trybu udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcom, dotyczy rzeczywiście pomocy publicznej, a jeżeli tak, czy spełnia wymogi określone w przepisach unijnych dla tego typu ulg. Jeżeli wniosek nie dotyczy w rzeczywistości pomocy publicznej, to wymogi określone w przepisach unijnych dla tego typu ulg nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast jeżeli wniosek dotyczy pomocy publicznej, to ustalenie, że spełnione są wymogi udzielenia pomocy publicznej określone w przepisach unijnych nie wystarcza do rozstrzygnięcia, że spełnione są przesłanki przyznania ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Konieczne jest bowiem - w razie pomyślnego dla podatnika testu dopuszczalności pomocy publicznej - także zbadanie, czy za przyznaniem pomocy przemawia interes publiczny lub ważny interes podatnika. Należy bowiem podkreślić, że użyte w art. 67a § 1 op sformułowanie "z zastrzeżeniem art. 67b" nie oznacza wyłączenia w stosunku do osób prowadzących działalność gospodarczą wymogu spełnienia przesłanek udzielenia ulg podatkowych określonych w art. 67a, lecz tworzy swoistą koniunkcję przesłanek udzielenia ulg podatkowych. Użycie przez ustawodawcę w określonym przepisie sformułowania "z zastrzeżeniem" ma skutek taki, że treść normy prawnej odczytuje się przy uwzględnieniu treści innych przepisów, które mogą modyfikować zakres przepisu interpretowanego. Modyfikacja może zawężać albo rozszerzać zakres przepisu podstawowego, albo przepis ten wyłączać. Jaki jest skutek modyfikacji przesądza konkretny przepis modyfikujący przepis podstawowy. W przypadku art. 67a i art. 67b op są one ze sobą powiązane w ten sposób, że przepis art. 67b powinien być stosowany łącznie z art. 67a, a więc przy uwzględnieniu zarówno rodzajów udzielanych ulg podatkowych określonych w trzech punktach § 1 jak i przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Organ nie może zatem udzielić ulgi osobie prowadzącej działalność gospodarczą, o ile nie zachodzą łącznie przesłanki udzielenia takiej ulgi określone w przepisach art. 67a i art. 67b. Brak przesłanek z któregokolwiek z tych przepisów uniemożliwia udzielenie wnioskowanej ulgi. Przedstawiony pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela i przyjmuje jako swój, uznawany jest za dominujący w orzecznictwie sądowym (por. wyroki NSA: z 7 lipca 2009 r., I FSK 518/08; z 4 marca 2010 r., II FSK 1690/08; z 20 sierpnia 2010 r., II FSK 610/09; z 20 sierpnia 2010 r., II FSK 799/09; z 28 czerwca 2011 r., II FSK 243/10; z 11 maja 2012 r., II FSK 2257/10; z 29 czerwca 2011 r., II FSK 299/10; z 23 stycznia 2014 r., II FSK 532/12; z 10 marca 2016 r., II FSK 76/14; z 5 maja 2017 r., II FSK 1108/15; z 12 października 2017 r., II FSK 1592/17; z 30 sierpnia 2018 r., II FSK 2405/16; z 13 marca 2019 r., II FSK 1027/17; z dnia 23 maja 2019 r., II FSK 297/19; z dnia 10 stycznia 2020 r., II FSK 247/18 - dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

W realiach sprawy poza sporem pozostaje to, że Z. Z. - jako osoba wykonująca działalność rolniczą o charakterze zarobkowym, będącą źródłem jego utrzymania – może być beneficjentem ulgi, stanowiącej pomoc de minimis, o której udzielenie wniósł do organu. Skontrolowania przez Sąd wymaga natomiast to czy organy należycie zinterpretowały i zastosowały stanowiące podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji przepisy op dotyczące pomocy de minimis, i tym samym czy podjęte w związku z tym czynności, dokonane zostały z poszanowaniem przepisów postępowania, w należytej kolejności i w zakresie wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organy obu instancji na gruncie niniejszego postępowania administracyjnego prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy, na podstawie których oparł swój wniosek skarżący, czemu wyraz dały przede wszystkim poprzez odpowiednią kolejność ustalania poszczególnych przesłanek, których zaistnienie zgodnie z wolą ustawodawcy determinuje możliwość udzielenia wnioskodawcy pomocy de minimis. W pierwszej kolejności należało zatem stwierdzić czy skarżący, jako rolnik wykonujący zarobkową działalność rolniczą, może być beneficjentem ulgi, o jaką wnioskuje – co też zostało w sprawie ustalone. Następnie, z uwagi na to, że wniosek Z. Z. dotyczył pomocy publicznej, organ zobligowany był do zbadania czy spełnione są wszystkie wymogi udzielenia tej pomocy określone w przepisach unijnych. Dopiero bowiem po pomyślnym dla wnioskodawcy przeprowadzeniu testu dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej – organ może przejść do weryfikacji tego czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 67a § 1 op, tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny. Przy czym w niniejszej sprawie organ I instancji weryfikując możliwość udzielenia pomocy publicznej de minimis na dzień wydania decyzji I-instancyjnej, tj. w dniu 17 grudnia 2021 r., w oparciu o regulacje rozporządzenia nr 1408/2013 oraz Obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie wysokości wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (poz. 1167), ustalił, że wysokość wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis na dzień 29 listopada 2021 r. w rolnictwie wyniosła 295 932 125,00 euro, co zgodnie z przepisami rozporządzenia 1408/2013 stanowi 100% limitu krajowego. Tym samym, zdaniem Sądu, organ słusznie stwierdził, że skoro udzielenie ulgi, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 op jest możliwe jedynie wówczas, gdy kwota udzielonej ulgi będzie mieściła się w pozostałym do wykorzystania limicie krajowym pomocy de minimis, to w realiach sprawy warunek ten – determinujący skorzystanie z ulgi przez skarżącego – w dniu orzekania przez organ I instancji nie został spełniony, co musiało skutkować wydaniem decyzji odmownej. Podkreślić należy przy tym, że pomoc de minimis zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 1408/2013 uznaje się za przyznaną w dniu, w którym przedsiębiorstwo uzyskuje prawo otrzymania takiej pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Istotny z punktu widzenia możliwości udzielenia tego rodzaju pomocy jest zatem dzień wydania decyzji, którym w niniejszej sprawie był dzień 17 grudnia 2021 r.

Jeśli więc Burmistrz, już na etapie weryfikacji dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej ustalił, że w sprawie nie została spełniona jedna z przesłanek, koniecznych dla możliwości jej udzielenia, to tym samym nie miał podstaw do badania na gruncie niniejszego postępowania administracyjnego spełnienia pozostałych, dalszych w kolejności przesłanek, związanych z ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Działanie takie byłoby pozbawione jakiegokolwiek sensu, skoro i tak niezależnie od spełnienia tychże przesłanek, w realiach sprawy, pomoc publiczna de minimis nie mogłaby być udzielona z uwagi na uprzednie wykorzystanie limitu krajowego skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie w danym roku. W związku z tym, Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi dotyczących niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności sytuacji finansowej i zdrowotnej skarżącego. Podkreślić należy zatem, że pomimo, iż na gruncie uprzednich etapów postępowania prowadzonego w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2021 r. – tj. zanim jeszcze limit krajowy udzielonej pomocy de minimis został osiągnięty – organy zobligowane były do weryfikowania zaistnienia w sprawie również m.in. przesłanki ważnego interesu podatnika, na którą powołuje się skarżący (skoro wówczas istniała przesłanka możliwości udzielna wsparcia w postaci braku przekroczenia górnego limitu krajowego łącznej kwoty pomocy de minimis), to jednak w kontrolowanych przez Sąd rozstrzygnięciach, z uwagi na zaistniałe na tym etapie postępowania okoliczności (tj. przekroczenie limitu pomocy de minimis przed dniem wydania decyzji), nie było potrzeby weryfikacji okoliczności związanych m.in. z ważnym interesem podatnika. Wydane w sprawie decyzje są więc w ocenie Sądu oparte na wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy materiale dowodowym. Ponadto, wbrew stanowisku skarżącego, obydwie decyzje zostały należycie uzasadnione, a z ich treści wynika jasno jakie były motywy ich podjęcia wraz ze wskazaniem okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia oraz podstawy prawnej mającej zastosowanie w sprawie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu przewlekłości organu I instancji, w której to skarżący upatruje przyczyny późnego rozpoznania jego wniosku (już po wykorzystaniu krajowego limitu przy udzielaniu pomocy de minimis w danym roku) i tym samym odmowy udzielenia mu wnioskowanej ulgi, wskazać należy, że nie może on odnieść zamierzonego skutku, gdyż Sąd na gruncie niniejszej sprawy dotyczącej skargi na decyzję w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu opłaty podwyższonej za wydobycie bez wymaganej koncesji piasku, ocenia wyłącznie legalność aktu stosowanie prawa w postaci wskazanej decyzję, a nie terminowość działania organu. Zwłoka organu czy w to formie bezczynności czy przewlekłości postępowania może być zwalczana odrębnymi przewidzianymi w systemie prawa środkami zaskarżania. Przewlekłość organu I instancji oraz wszelkie uchybienia w zakresie terminowości organów, które zdaniem skarżącego doprowadziły do negatywnych dla niego konsekwencji, mogą być więc przedmiotem odrębnie wniesionej skargi na przewlekłości postępowania, która – co istotne - winna być jednak poprzedzona wniesieniem do organu ponaglenia. Dodać należy w tym miejscu, że na powyższe okoliczności SKO prawidłowo zwróciło uwagę skarżącemu już na gruncie zaskarżonej decyzji. Przy czym, jak wynika z przesłanych do Sądu akt administracyjnych sprawy, skarżący nie skorzystał z możliwości złożenia ww. środka zaskarżenia.

Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził również, aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji dopuszczono się innych uchybień, które uzasadniałyby jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.

Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.