Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Agnieszka Sułkowska, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2026 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2025 r. uchyla zaskarżoną decyzję.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. Burmistrz Miasta K. (dalej jako: "organ I instancji" lub "Burmistrz") ustalił B.J. (dalej jako: "skarżący" lub "strona") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2025 w wysokości 371,00 zł od nieruchomości położonej w [...] (dz. ew. nr [...], obr. [...]).

Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ I instancji wskazał art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, uchwałę IX/75/2024 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 listopada 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2025 (Dz. U. Woj. Maz. Poz. 12071) oraz art. 2, art. 3, art. 4 art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (teks jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "upol").

Burmistrz wyjaśnił, że wysokość podatku została określona w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatu [...] oraz złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych lub Aktu Notarialnego.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, wskazując, że nie zgadza się z decyzją w części naliczonego podatku za "pozostałe budynki".

Skarżący wskazał, iż jest to drewniana szopa, która nie jest związana z gruntem, ma 30 lat i jest przeznaczona tylko do składowania drzewa i węgla.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako: "organ odwoławczy" lub "SKO") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawą do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r., poz. lll z późn. zm.) i uchwała nr IX/75/2024 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 listopada 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2025 (Dz. U. Woj. Maz. poz 12071)

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 1 i art. 1a ust. 1 pkt 1 upol. Wskazał, że stawki podatku od nieruchomości są zróżnicowane w zależności od rodzaju lub przeznaczenia budynku albo jego części. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 5 ust. 1 pkt 2 odrębnie określa maksymalne stawki podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części w zależności od tego, czy mają one charakter mieszkalny, związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też należą do kategorii budynków lub części pozostałych. Natomiast zgodnie z art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: "ordynacja podatkowa") – wyjaśniło SKO - zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zgodnie § 2 tego przepisu jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego lub w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Organ odwoławczy odwołał się również do art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i wyjaśnił, że dane ujawnione w ewidencji dotyczące gruntu danej nieruchomości, posadowionego na tym gruncie budynku i istniejących w budynku lokali są danymi urzędowymi, które w urzędowy sposób poświadczają istnienie przedmiotu opodatkowania.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, SKO wskazało, że zaskarżona decyzja dotyczy nieruchomości o pow. 0,0427 ha i znajdujących się na niej budynków: mieszkalnego o pow. zabudowy 86,00 m2 oraz dwóch pozostałych budynków o łącznej pow. zabudowy 37,00 m2. Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane dla potrzeb niemieszkalnych np. jako budynki gospodarcze służące do przechowywania narzędzi ogrodowych, zapasu opału, rowerów czy innych sezonowych obiektów. Za takie obiekty uznaje się m.in. szopę, w której przechowywane są rozmaite przedmioty należące do mieszkańców lub właścicieli nieruchomości. Budynek ten jest ujawniony w ewidencji gruntów i stanowi to podstawę do jego opodatkowania jako budynek.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podatek od nieruchomości należy do kategorii podatków majątkowych i jest związany z posiadaniem majątku. Jest świadczeniem zaliczonym do kategorii podatków i opłat lokalnych i charakteryzuje się tym, że stanowi dochód budżetu gminy i może być w pewnym zakresie kształtowane przez radę gminy.

SKO uznało, że wymiar podatku od nieruchomości za dany rok został ustalony prawidłowo. Stan faktyczny co do przedmiotu opodatkowania ustalono słusznie i zastosowano właściwe przepisy (w tym stawkę podatku).

Pismem z dnia 18 lipca 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że dotyczy ona wymiaru podatku działki przy ulicy [...]. Skarżący wskazał, że został naliczony podatek, za "Pozostałe budynki" a pozostałe budynki jest to drewniana szopa, która nie jest związana z gruntem. W 2025 r. był płacony podatek od nieruchomości za rok 2025 rok. Szopa ma ponad trzydzieści lat i była przeznaczona tylko do składowania drewna i węgla. Podatek za szopę nie był wcześniej naliczany, ponieważ jest to konstrukcja ruchoma. W 2023 r był płacony zaległy podatek od nieruchomości za lata 2021 r, 2022r, 2023 r. 2024 r.

Skarżący wskazał również, że w 2023 r miała odbyć kontrola z Urzędu Miasta K. w celu weryfikacji tej szopy, ale taka się nie odbyła. Na sąsiedniej działce znajduje się podobna konstrukcja, która nie jest obciążona tym samym podatkiem.

Starostwo Powiatowe [...] nanosi wszystkie budynki i szopy na mapy, a po kontroli w latach 90-ych z Urzędu Miasta K., stwierdzono, że nie nalicza się płatności za "szopę".

Skarżący dodał, że A.J. w latach poprzednich nie płaciła naliczonego podatku, co jest potwierdzone dołączonym zaświadczeniem. Skarżący zaznaczył, że zasiaduje tę nieruchomości i płaci podatki.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ppsa) lub że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w momencie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06).

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ppsa, sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

W tak zakreślonym zakresie kognicji sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadność opodatkowania jednego z zabudowań znajdujących się na nieruchomości (określonych w decyzji i skardze jako "szopa") podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji SKO stwierdziło – odwołując się do treści art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne – że sporny budynek jest ujawniony w ewidencji gruntów i stanowi to podstawę do jego opodatkowania jako budynek.

Zdaniem skarżącego (co podniósł on zarówno w odwołaniu, jak i skardze), sporna szopa nie powinna podlegać opodatkowaniu wobec tego, że nie jest związana z gruntem.

W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, że skarżący jest podatnikiem przedmiotowej nieruchomości, jako jej posiadacz samoistny, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 upol. Potwierdzają to również znajdujące się w aktach sprawy dokumenty: złożony przez skarżącego wniosek o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości (k. 4 akt administracyjnych), czy oświadczenie, w którym skarżący – jako posiadacz samoistny działki nr 123/2 zobowiązał się do opłacania za nią podatków (oświadczenie k. 6 akt administracyjnych). W sprawie nie ma również sporu w zakresie dotyczącym opodatkowania gruntu i budynku mieszkalnego.

Jak prawidłowo wyjaśniło SKO, zgodnie z art. 2 ust. 1 upol, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

grunty,

budynki lub ich części oraz

budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W kontekście podnoszonych przez skarżącego zarzutów należy też przytoczyć definicję budynku zawartą w treści art. 1a ust. 1 pkt 1 upol, w brzemieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 roku). Stanowi on, że budynkiem (w rozumieniu ww. ustawy) jest obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne statuuje zasadę, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

SKO w uzasadnieniu decyzji stwierdziło, że decyzja organu I instancji dotyczy nieruchomości o pow. 0,0427 ha i znajdujących się na niej budynków: mieszkalnego o powierzchni zabudowy 86 m2 "oraz dwóch pozostałych budynków o łącznej pow. Zabudowy 37,00m2".

Natomiast w wydanej w sprawie decyzji organu I instancji (utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją SKO) przyjęto do opodatkowania poza gruntem o powierzchni 427 m2, budynek mieszkalny o powierzchni 50,88 m2 oraz budynek niemieszkalny o powierzchni 20 m2. Zatem decyzja organu I instancji dotyczy jednego budynku niemieszkalnego, a nie – jak twierdzi SKO - dwóch budynków niemieszkalnych.

W aktach sprawy znajduje się dokument - informacja o działce (k.13 akt administracyjnych). Wynika z niego, że na spornej działce znajdują się dwa budynki niemieszkalne – o powierzchni 15 m2 i 22 m2.

Prawidłowe rozpoznanie sprawy przez SKO, w kontekście postawionych w odwołaniu zarzutów, wymagało najpierw prawidłowego ustalenia jakie budynki niemieszkalne i o jakiej powierzchni zostały opodatkowane. A następnie ocenić prawidłowość ich opodatkowania, w kontekście danych ujawnionych w ewidencji oraz złożonej przez skarżącego informacji o nieruchomościach i obiektach budowalnych (informacja k. 7 akt administracyjnych). Organ odwoławczy winien tez wyjaśnić, który z obiektów znajdujących się na działce (ujawnionych bądź nie w ewidencji) jest "drewnianą szopą", o której mowa w odwołaniu i skardze. Brak prawidłowego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy stanowi o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów art. 122 § 1 i 187 §1 ordynacji podatkowej. Tym samym w sprawie faktycznie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 127 ordynacji podatkowej oraz wynikającej z art. 121 § 1 ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Wskazać należy, że wyjaśnienie powyższych okoliczności i odniesienie się do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu jest rolą SKO. Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika bowiem obowiązek rozpoznania sprawy w pełnym jej zakresie w dwóch instancjach, a wojewódzki sąd administracyjny nie może zastępować organów administracji. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w zasadzie w ogóle nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Należy zauważyć, że chociaż organ odwoławczy nie jest związany treścią zarzutów zgłoszonych przez stronę, to jednak do zarzutów tych powinien ustosunkować się w pierwszej kolejności. Ocena tych zarzutów i wskazanie argumentów, które przesądziły o ich uwzględnieniu lub braku ich zasadności winny stanowić niezbędny element uzasadnienia decyzji organu odwoławczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2025 roku w sprawie sygn. akt III FSK 1649/23 i powołane w nim orzeczenia).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni zgadza się powyższą argumentacją. W jej świetle konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, o czym orzeczono w sentencji wyroku.

Pomimo uwzględnienia skargi, sąd nie zasądził na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postepowania sądowego, bowiem do zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia skarżący nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów (wniosek tan nie został złożony w skardze, ani na rozprawie, na której skarżący był nieobecny).

Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.