Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędziowie WSA Urszula Zięba Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 kwietnia 2025 r. znak WO-II.621.1.22.2025 w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.

Wojewoda Małopolski decyzją z 16 kwietnia 2025 r. (znak: WO-II.621.1.22.2025) po rozpatrzeniu odwołania A. I. (dalej "skarżący") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z 24 lutego 2025 r. (znak: ROA.5343.11.2024) o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

1. M. H. (dalej: "wnioskodawczyni") pismem z 26.06.2024 r. złożyła do Wójta Gminy S. wniosek o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego pod adresem ul. K. [...] w S. Wskazała, że skarżący od kilkunastu lat nie mieszka pod tym adresem, nie posiada też umowy najmu, nie płaci za pobyt ani nie reguluje żadnych rachunków. Podała, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod adresem: ul. P. [...] w N. Wyjaśniła, że skarżący od czasu do czasu odwiedza swoją ciotkę, która mieszka pod tym adresem (tj. ul. K. [...] w S. – przyp. Sądu) i był wielokrotnie proszony o wymeldowanie się, co jednak nie dochodziło do skutku.

2.1. W trakcie przesłuchania w charakterze strony w dniu 17.10.2024 r. wnioskodawczyni poinformowała, że nie ma wiedzy o miejscu zamieszkania skarżącego i jego centrum życiowym ale na pewno nie jest to ul. K. [...] w S. Zeznała, że mieszka pod tym adresem od 16 lat i skarżący nigdy tam nie mieszkał. Podała, że skarżący nie jest zgłoszony do wydziału gospodarki odpadami, nie posiada kluczy do budynku, ani nie ma tam swoich rzeczy, nie dokłada się do utrzymania domu. Zeznała także, że skarżący nie ma umowy najmu, ani jakiegokolwiek innego prawa do przebywania na stałe w tym budynku.

2.2. W trakcie przesłuchania w charakterze świadka w dniu 17.10.2024 r. A. H. zeznała, że nie wie, gdzie mieszka skarżący ale domyśla się, że w N., skoro tam prowadzi działalność gospodarczą. Podała również, że skarżący opuścił budynek przy ul. K. [...] w S., nie posiada kluczy do budynku ani żadnych rzeczy osobistych. Zeznała także, iż skarżący nie ma umowy najmu i nie posiada prawa do przebywania w lokalu, nie dokłada się też do utrzymania budynku.

2.3. W trakcie przesłuchania w dniu 17.10.2024 r. skarżący zeznał, że mieszka w budynku przy ul. K. [..] w S. i posiada klucze do lokalu, który nie jest wyznaczony. Pomaga on swojej ciotce, która tam mieszka. Twierdził, że łoży na utrzymanie domu, ale – co przyznał – nie jest zgłoszony do wydziału gospodarki odpadami i nie płaci za śmieci. Przyznał także, iż nie posiadał i nigdy nie miał umowy najmu lokalu pod tym adresem. Podawał, że w chwili urodzenia mieszkała tam jego rodzina i wówczas został on zameldowany. Zeznał także, że jego działalność gospodarcza jest zawieszona, pod adresem zgłoszonym w CEIDG nie posiada żadnych rzeczy osobistych i pomieszkiwał tam dorywczo na czas studiów i technikum. Zeznał, że działalność gospodarczą (zgłoszoną w CEDIG w Nowym Targu) prowadził zdalnie, nie przyjmował klientów osobiście, a po zawieszeniu tej działalności i jednomiesięcznej pracy w wojsku, zaczął pracować w Szwajcarii. Skarżący zeznał również, że często pomaga ciotce mieszkającej w lokalu [...] przy ul. K. w S., której stan zdrowia się pogorszył - kosi trawę, przynosi drewno. Wyjaśnił, że potrzebuje stałego meldunku "w kwestii prawnej" i że uzyskał informację m.in. w komendzie policji, że nie może nie posiadać stałego meldunku.

2.4. W piśmie z 06.11.2024 r. skarżący wskazał, że to on zawsze płacił za wywóz śmieci wraz z ciocią oraz mamą. Wyjaśnił, że nie jest zgłoszony do wydziału gospodarki odpadami nie własnej woli, a wszelkie własne odpady wywozi z miejsca zameldowania samodzielnie i we własnym zakresie.

2.5. W trakcie przesłuchania w dniu 07.11.2024 r. D. H. zeznała, że nie wie gdzie mieszka skarżący ale – jak podała – "chyba w N.". Wyjaśniła, że ciotka, skarżącego ma zawartą umowę najmu lokalu przy ul. K. [...] w S., w której zapisano, iż nie może podnajmować tego lokalu osobom trzecim. Zeznała, że nie ma wiedzy o posiadaniu przez skarżącego kluczy do budynku. Podała, że wielokrotnie prosiła skarżącego o wymeldowanie się ale bez skutku, a "na końcu wyszło, że skarżący stara się o zasiedzenie mieszkania, które nie jest nawet wydzielone".

2.6. W trakcie przesłuchania 07.11.2024 r. E. R. zeznała, że czasem widuje skarżącego, który przyjeżdża do swojej ciotki. Nie ma wiedzy, czy skarżący pomaga przy budynku i gdzie mieszka.

2.7. Z kolei Z. S. zeznała w dniu 07.11.2024 r., że nie widuje skarżącego w miejscu zameldowania, nie zna go osobiście i "pierwszy raz widzi go na oczy". Nie ma wiedzy na temat miejsca jego zamieszkania.

2.8. J. P. (ciotka skarżącego) zeznała w dniu 08.11.2024 r., że skarżący mieszka w S. przy ul. K. [...], ma klucze do tego budynku i przechowuje w nim swoje rzeczy osobiste. Podała, że skarżący pomaga jej, wozi do lekarzy, robi zakupy, przynosi węgiel i drewno, dopłaca do rachunków. Zeznała także, że skarżący "widzi się" z Z. S.

2.9. W trakcie przesłuchania w dniu 08.11.2024 r. R. A. zeznała, że skarżący mieszka pod adresem zameldowania, tam jest jego centrum życiowe, posiada klucze do budynku i przechowuje tam swoje rzeczy osobiste. Podała, że sama wymeldowała się na prośbę p. H. tylko dlatego, że miała się gdzie zameldować. Zeznała także, że skarżący ostatnio kosił trawę przy budynku na ul. K. [...].

2.10. W trakcie przesłuchania w dniu 08.11.2024 r. M. K. zeznał, że skarżący mieszka w miejscu zameldowania i tam jest skoncentrowane jego miejsce życiowe wraz z ciotką. Podał on, że skarżący przede wszystkim pomaga ciotce, np. kosi trawę, przynosi opał. Świadek zeznał ponadto, że przyjeżdża do skarżącego i widzi, że on tam mieszka i zajmuje się budynkiem.

2.11. M. M. przesłuchiwany w dniu 12.11.2024 r. zeznał, że w jego ocenie, skarżący zamieszkuje na terenie N. i z tego co wie, to miejsce swojego zameldowania przy ul. K. [...] w S. opuścił dobrowolnie. Wg świadka, centrum życiowe skarżącego jest skoncentrowane wokół miru domowego wraz z żoną i dziećmi ale nie jest to ul. K. [...] w S. Zeznał ponadto, że w okresie 15 lat kiedy to świadek mieszkał pod tym adresem (czyli do lipca 2024 r.) skarżący jedynie się tam pojawiał odwiedzając ciocię. Nigdy nie widział, aby skarżący tam nocował.

2.12. W piśmie z 12.11.2024 r. D. H. wskazała m.in., że "skarżący od

2021 r. ma żonę i dziecko, a zatem trudno uznać, że posiada centrum życiowe wraz ze starszą osobą w malutkim mieszkanku bez bieżącej wody i sanitariatów". Powołała się również na fakt, iż skarżący na Facebooku sam wskazuje, że mieszka w N., choć pochodzi z S.

3. Ponadto, w toku postępowania organ I instancji pozyskał do akt:

a) kserokopie wszystkich złożonych deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z adresu ul. K. [...] w S.

W z żadnej z tych deklaracji skarżący nie widnieje, w tym także w tej złożonej w

2013 r. przez jego ciotkę;

b) pismo z 13.11.2024 r. otrzymane z GOPS w S., z którego wynika, że ciotka skarżącego pobierała dodatek mieszkaniowy od marca 2022 r. do maja 2024 r. W każdej z tych deklaracji oświadczała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe;

c) pismo Komendy Powiatowej Policji w Nowym Targu z 28.11.2024 r., z którego wynika, że w trakcie przeprowadzonego przez Policję wywiadu środowiskowego ustalono, iż skarżący nie przebywa pod adresem zameldowania;

d) pismo K. I. (żony skarżącego) z 17.12.2024 r. informujące o skorzystaniu z prawa do odmowy składania zeznań z uwagi na "mataczenie sprawy".

4.1. W dniu 21.01.2025 r. skarżący oświadczył do protokołu, że będzie wraz z ze swoją ciotką składał wniosek o zasiedzenie budynku oraz że posiada klucz do budynku ze względu na to, że około 10 lat temu kluczyk do zamka uległ zniszczeniu w trakcie remontu i konieczna była wymiana zamka. Dodatkowo przedłożył fakturę wystawioną na jego dane przez T. sp. z o.o. z 03.12.2024 r. ("rozliczenie początkowe – informacja o prognozach za energię elektryczną za okres 11.2024 r. – 02.2025 r.") dla punktu poboru przy ul. K. [...] w S.

4.2. Pismem z 31.01.2025 r. D. H. poinformowała, że "tydzień po zeznaniach mieszkanie pozostało puste i tak jest do dnia dzisiejszego".

5. Decyzją z 24.02.2025 r. organ I instancji orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. Opisał przeprowadzone w sprawie dowody osobowe i z dokumentów (por. wyżej). Uwzględniając powyższe dowody, w ocenie organu I instancji uprawnione jest twierdzenie, że skarżący w sposób trwały i dobrowolny opuścił przedmiotowy lokal i nie stanowi on centrum życiowego skarżącego. Podkreślił, że mieszkanie jest tylko wówczas stałym miejscem przebywającej w nim osoby, gdy stanowi dla niej wyłączne centrum życiowe, jest więc to lokal, w którym koncentrują się codzienne sprawy, gdzie ta osoba mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania – a takim miejscem nie jest dla skarżącego budynek położony w S. przy ul. K. [...]. Organ wyjaśnił ponadto, że do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby, która jest zameldowana na pobyt stały (art. 35 ustawy o ewidencji ludności) konieczne jest jednoczesne spełnienie trzech przesłanek, tj.: trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca zameldowania, zamiar trwałego opuszczenia tego miejsca oraz dobrowolny (co do zasady) oraz charakter tego opuszczenia. Zewnętrznym wyrazem woli dobrowolnego, trwałego opuszczenia miejsca zameldowania może być urządzenie centrum aktywności życiowej w innym miejscu. Konieczne jest również stwierdzenie, że dana osoba w sposób intencjonalny zerwała wszelkie więzi łączące z jej dotychczasowym miejscem zameldowania, przy czym zerwanie tych więzi musi być trwałe. W ocenie organu I instancji, z uwagi na fakt, że skarżący aktualnie nie mieszka pod adresem zameldowania na pobyt stały, utrzymanie takiego zameldowania stanowiłoby jedynie fikcję meldunkową i byłoby niezgodne z art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie z tym przepisem, obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się.

6. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie:

a) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez bezpodstawne uznanie wnioskodawczyni M. H. za stronę niniejszego postępowania i za współwłaściciela nieruchomości, na której jest posadowiony budynek nr [...] przy ul. K. w S., stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], w obrębie S., podczas gdy wnioskodawczyni przedłożyła do akt sprawy wydruk księgi wieczystej nr [...], w której ujawnione są jedynie działki ewidencyjne nr [...] i [...], w obrębie S.;

b) art. 61 §1 k.p.a. w zw. z art. 35 ustawy ewidencji ludności poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją na wniosek M. H. pomimo, że nie posiada ona legitymacji formalnej i materialnej do udziału oraz uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją;

c) art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 85 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym nieprzeprowadzenie oględzin lokalu mieszkalnego w budynku nr [...] przy ul. K. w S., jako miejsca stałego pobytu oraz poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów;

d)art. 77 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka M. M., który został przesłuchany przez organ I instancji w dniu 12.11. 2024 r. i nieumożliwienie tym samym wzięcia udziału w przeprowadzeniu tego dowodu, w tym do zadania pytań temu świadkowi;

e) art. 42 § 1 k.p.a. poprzez doręczenie zaskarżonej decyzji na adres: ul. P. [...], [...] N., który nie stanowi jego adresu zamieszkania, ani nie został wskazany przez niego, jako adres do korespondencji w niniejszym postępowaniu;

f) art. 35 w zw. z art. 25 ust.1 ustawy o ewidencji ludności poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji podczas gdy skarżący nie opuścił miejsca pobytu stałego oraz zamieszkuje pod tym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z:

a) oględzin lokalu mieszkalnego w budynku nr [...] przy ul. K. w S. na okoliczność ustalenia miejsca jego stałego pobytu,

b) ponownego przesłuchania świadka M. M. - na okoliczność ustalenia miejsca stałego pobytu skarżącego,

c) z szeregu dokumentów załączonych do odwołania – na okoliczność ustalenia, że centrum spraw życiowych skarżącego znajduje się pod adresem jego zameldowania, w tym m.in. decyzji z 10.03.2025 r. o wydaniu pozwolenia czasowego dotyczącego pojazdu, decyzji z 19.04.2024 r. w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na noszenie umundurowania i oznak wojskowych wraz z kopią koperty, orzeczenia psychologicznego wystawionego 21.10.2022 r., informacji PIT-11 za 2022 r.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił, że zamieszkuje pod adresem zameldowania z zamiarem stałego przebywania i stanowi ono jego centrum życiowe.

7. Wojewoda Małopolski decyzją z 16.04.2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że z art. 35 ustawy o ewidencji ludności wynika, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego puszczeniu można mówić wówczas, gdy osoba fizycznie w danym lokalu nie przebywa, a opuszczenie tego lokalu nastąpiło w sposób dobrowolny i trwały. Jeśli zatem w trakcie postępowania o wymeldowanie zostanie ustalone, że osoba, której wniosek dotyczy nie przebywa w miejscu stałego zameldowania, opuściła to miejsce, wówczas organ meldunkowy obowiązany jest do jej wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o przepisy art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

W ocenie Wojewody Małopolskiego bezspornym było to, że wniosek o wymeldowanie złożyła współwłaścicielka nieruchomości położonej w S. przy ul. K. [...], w związku z czym przysługiwał jej przymiot strony. Najistotniejsze zaś były zgromadzone w sprawie dowody w postaci zeznań świadków E. R., Z. S., M. M., pisma Komendy Powiatowej Policji w Nowym Targu z 28.11.2024 r., pisemnego stanowiska z 12.11.2024 r., pisma GOPS z 13.11.2024 r, którym organ odwoławczy dał wiarę, albowiem są dokładne, zgodne w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i uzupełniają się wzajemnie. W ocenie organu odwoławczego, okoliczność odmowy złożenia zeznań przez żonę skarżącego ma także swoją wymowę. Podzielił Wojewoda Małopolski także stanowisko organu I instancji, że opuszczenie przez skarżącego jego miejsca zameldowania było świadomą decyzją i nie wynikało z bezprawnych działań innych osób.

Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżący zawarł w 2021 r. związek małżeński i zamieszkał u żony w W. (gdzie jest ona zameldowana na pobyt stały). W ocenie organu II instancji świadczy to o skoncentrowaniu właśnie tam swoich spraw życiowych wraz z żoną i córką. Na potwierdzenie swoich twierdzeń przywołał wyrok WSA w Gliwicach z 26.11.2010 r. (sygn. akt II SA/Gl 492/10). Został w nim wyrażony pogląd, że "gdy mężczyzna zawiera związek małżeński, staje się ojcem i wyprowadza się z lokalu, w którym zamieszkiwał wraz z rodzicem, przenosząc się choćby na część tygodnia do mieszkania, w którym mieszka z żoną i dzieckiem, to naturalnym przypuszczeniem jest, iż właśnie tamten lokal staje się jego nowym centrum życiowym, nawet jeśli w niektóre dni tygodnia odwiedza rodzica i nocuje w mieszkaniu, w którym on przebywa."

Następnie Wojewoda wskazał, że dla spełnienia przesłanki opuszczenia lokalu nie zawsze można wymagać zerwania wszelkiego kontaktu z budynkiem, w którym dany lokal się znajduje. W zależności od okoliczności stanu faktycznego, w budynku mogą pozostać osoby bliskie, z którymi osoba opuszczająca budynek utrzymuje kontakt, bywa u nich, może nawet dysponować kluczami do budynku. Ale utrzymywanie tego rodzaju kontaktów wcale nie musi oznaczać, iż nie doszło do opuszczenia budynku. Za miejsce stałego pobytu uznaje się taki lokal, w którym zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych. O tym czy dany budynek stanowi miejsce stałego pobytu decydujące jest, czy budynek ten rzeczywiście stanowi centrum życiowe danej osoby. Pozostawienie w lokalu rzeczy osobistych będących własnością osoby objętej wnioskiem o wymeldowanie również nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w tym miejscu, jeżeli nie wiąże się z faktycznym trwałym przebywaniem właściciela tych rzeczy w miejscu stałego zameldowania.

W ocenie organu odwoławczego ocena całokształtu okoliczności sprawy jednoznacznie wskazuje, iż miejscem pobytu stałego skarżącego nie jest już budynek przy ul. K. [...] w S. Podkreślił, że czynność zameldowania potwierdza jedynie istniejący stan faktyczny i ma charakter wtórny do zaistniałych wcześniej zdarzeń. Dlatego też w sytuacji, gdy skarżący aktualnie nie koncentruje swoich spraw życiowych ww. to naturalną konsekwencją opuszczenia przedmiotowego budynku jest obowiązek wymeldowania się.

Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego okoliczności kierowania do niego na adres S., ul. K. [...] wszelkiej korespondencji, Wojewoda wskazał, że trudno by było inaczej, skoro jest to jego adres zameldowania i który to adres sam zainteresowany wszędzie i wszystkim podaje. Nie świadczy to bynajmniej o zamieszkiwaniu skarżącego w sposób stały i skoncentrowaniu tam spraw życiowych. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący uczestnicząc w dniu 07.11.2024 r. w przesłuchaniu świadków został poinformowany o powodach ówczesnej nieobecności kolejnego powołanego na ten dzień świadka tj. M. M. i o nowym terminie jego przesłuchania wyznaczonym na dzień 12.11.2024 r.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że odmowa wymeldowania i dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej, w sytuacji gdy skarżący nie koncentruje już w budynku przy ul. K. [...] w S. swoich spraw życiowych, naruszałaby sens i wiarygodność danych ujętych w ewidencji ludności.

8. W skardze na opisaną wyżej decyzję skarżący zarzucił naruszenie:

a) art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 §1 k.p.a. polegające na:

- nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego w zakresie ustalenia centrum spraw życiowych skarżącego i adresu jego zamieszkania z zamiarem stałego przebywania;

- naruszeniu zasady prawdy obiektywnej wskutek dokonania jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji bezpodstawnym uznaniu, że skarżący opuścił budynek w S. w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności i aktualnie nie koncentruje swoich spraw życiowych w tym budynku oraz że miejscem pobytu stałego dla skarżącego nie jest już ww. budynek;

b) art. 11 w zw. z art. 107 §3 k.p.a. polegające na braku należytego uzasadnienia wydanego orzeczenia poprzez brak odniesienia się do zarzutów i wniosków skarżącego sformułowanych w odwołaniu, brak uzasadnienia faktycznego orzeczenia tj. brak wskazania przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodów z dokumentów powołanych przez skarżącego oraz dowodów z zeznań świadków J. P., R. A., M. K. i M. M. w zakresie ustalenia centrum spraw życiowych skarżącego i adresu jego zamieszkania z zamiarem stałego przebywania, które znajduje się pod ww. adresem,

c) art. 7, art. 77 §1 oraz art. 136 §1 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodów zawnioskowanych w pkt. III odwołania;

d) art. 138 §1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia organu I instancji w sytuacji gdy organ odwoławczy powinien był uchylić zaskarżoną decyzję i wydać orzeczenie o odmowie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego;

e) art. 35 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez skarżącego nastąpiło w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności i w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżący nie opuścił miejsca pobytu stałego w budynku znajdującym się pod ww. adresem i zamieszkuje tam z zamiarem stałego przebywania.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasadzenie kosztów. Na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów załączonych do skargi: decyzji z 21.03. 2025 r. wydanej przez Starostę Nowotarskiego w sprawie rejestracji pojazdu, kserokopii dowodu rejestracyjnego z 13.03.2025 r.; polisy ubezpieczeniowej z 26.03.2025 r.; pisma z Wojskowego Centrum Rekrutacji w Nowy Targu z 16.04.2025 r.; blankietów wpłat za energię elektryczną wystawionych T. sp. z o. o. okres od 11.04. 2025 r. do 11.08. 2025 r.; umowy darowizny pojazdu z 12.05.2025 r. zawartej między skarżącym, a J. A.

W uzasadnieniu wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby sposób trwały i dobrowolny opuścił przedmiotowy budynek. Powtórzył, że zamieszkuje na stałe pod tym adresem i jest to jego centrum życiowe.

9. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył, że zawnioskowane w skardze dowody nie mają charakteru istotnego, który miałby wpływ na zapadłe orzeczenie.

10.1. Na rozprawie w dniu 12.02.2026 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Podkreślił, że ogół dowodów zgromadzonych w sprawie wskazuje, iż centrum spraw życiowych skarżącego znajduje się w S. Zaznaczył w szczególności, że z zaskarżonych decyzji nie wynika dlaczego organ nie daje wiary zeznaniom świadków powołanych przez skarżącego. Ponadto pełnomocnik cofnął sformułowany w skardze wniosek dowodowy, za wyjątkiem punktu III 4-6 (tj. za wyjątkiem wniosku o przeprowadzenie dowodu z pisma z Wojskowego Centrum Rekrutacji w Nowy Targu z 16.04.2025 r., blankietów wpłat za energię elektryczną wystawionych T. sp. z o. o. od 11.04. 2025 r. do 11.08. 2025 r. oraz umowy darowizny pojazdu z 12.05.2025 r. zawartej między skarżącym a J. A.).

10.2. Z kolei uczestniczka A. H. wniosła o oddalenie skargi. Podkreśliła, że skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu i według jej wiedzy mieszka z żoną gdzie indziej. Dodała, że skarżący "produkuje" dokumentację na potrzeby sprawy o wymeldowanie.

10.3. Uczestniczka K. H. wniosła o oddalenie skargi.

10.4. Skarżący wskazał zaś, że popiera skargę. Podkreślił, że w przedmiotowym lokalu ma swoje rzeczy, ma też klucz i nigdy tego miejsca nie opuścił.

10.5. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowej sprecyzowane przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

11. Skarga okazała się niezasadna i podlegała oddaleniu.

12.1. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowi art. 35 ustawy z 24.09.2010 r o ewidencji ludności (Dz. U. z 2025 r. poz. 274; dalej "ustawa"). Przepis ten mówi, że organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Jak wynika z art. 25 ust. 1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Na pojęcie zamieszkiwania składają się zatem dwa elementy, tj.: faktyczne przebywanie oraz zamiar. Z cytowanego wyżej przepisu wynika więc, że miejscem pobytu stałego jest lokal, w którym dana osoba zamieszkuje, a w którym ogniskuje się jej centrum życiowe, i w którym skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Z zamieszkiwaniem w lokalu, w rozumieniu cytowanej regulacji, będziemy mieli do czynienia w przypadku stałego korzystania z urządzeń tegoż lokalu, nocowania w nim, spożywania posiłków, wypoczywania, przechowania rzeczy niezbędnych do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmowania wizyt członków rodziny lub znajomych, utrzymywaniu chociażby okazjonalnych kontaktów z sąsiadami (zob. np. wyroki WSA w Bydgoszczy z 23.06.2010 r., sygn. akt II SA/Bd 355/10, WSA w Krakowie z 22.04.2022 r., sygn. akt III SA/Kr 28/22).

Opuszczenie natomiast lokalu będącego miejscem pobytu stałego cechować musi zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w tym lokalu, jak i element wolicjonalny, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu. Dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego (por. wyrok NSA z dnia 23.004.2001 r., sygn. V SA 3169/00, a także wyrok NSA z dnia 10.021989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88). Przez pojęcie "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu - należy rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności.

12.2. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu (lokalu).

12.3. Warto również podkreślić, że decyzja o wymeldowaniu ma charakter jedynie tylko ewidencyjny i służy wyłącznie aktualizacji rejestru, tj. doprowadzeniu do zgodności pomiędzy ujawnionym w tym rejestrze miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania danej osoby. Decyzja o wymeldowaniu nie skutkuje zatem zmianą stosunków prawnorzeczowych dotyczących danej nieruchomości, jak też nie rozstrzyga o tytule prawnym do lokalu, czy też o uprawnieniu do przebywania w nim.

13. W ocenie Sądu, w oparciu o całokształt okoliczności ustalonych w postępowaniu administracyjnym, trafnie uznały orzekające organy administracji, iż skarżący opuścił dobrowolnie i trwale miejsce stałego zameldowania (lokal przy ul. K. [...] w S.) i w tym lokalu nie zamieszkuje, co uzasadniało wydanie decyzji o jego wymeldowaniu.

14. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji przeprowadził w postępowaniu zarówno dowody osobowe (zeznania świadków, oświadczenia stron), jak też pozyskał dowody z dokumentów (informacje z GOPS, deklaracje śmieciowych), a nadto zlecił Policji ustalenie w ramach czynności wyjaśniających tego, czy skarżący przebywa w spornym lokalu. Walor dowodów w postaci zeznań świadków postrzegać zasadniczo należy komplementarnie w stosunku do dowodów z dokumentów, w szczególności urzędowych, które cechuje niewątpliwy obiektywizm w zakresie stwierdzonych w nich okoliczności. W tym aspekcie dostrzec trzeba, że pozyskane do akt tzw. "deklaracje śmieciowe" obrazują bezspornie, iż skarżący nie został nigdy zgłoszony w takiej deklaracji jako osoba, która "generuje" (wytwarza) śmiecie w spornym lokalu. Wniosek ten odnosi się zarówno do deklaracji składanych przez administratora budynku, jak też do deklaracji złożonej osobiście przez – mającą mieszkać ze skarżącą – jego ciotkę (w 2013 r.). Oceniana okoliczność obiektywnie i bez wątpienia potwierdza to, że w przedmiotowym lokalu skarżący nie zamieszkuje. Podkreślić bowiem trzeba, że o koncentracji spraw życiowych i rzeczywistej więzi z lokalem świadczy właśnie to, czy dana osoba ponosi koszty utrzymania lokalu pozwalające na normalne korzystanie z niego (por. wyrok WSA w Kielcach z 22.01.2019 r., sygn. akt II SA/Ke 614/18), a stanowisko to odnieść także trzeba do jednego z podstawowych atrybutów związanych z korzystaniem z lokalu, tj. z deklarowaniem zużycia w nim śmieci i opłacania ich wywozu. Odnotować należy, że skarżący choć wskazał (w piśmie z 06.11.2024 r.; k.186 a.a.), że "po analizie naszych rachunków za śmieci chcę podkreślić, że w danym miejscu zamieszkania zawsze ja płaciłem za wywóz śmieci (...)", to jednak stwierdzić należy, iż nie tylko wykazał tej okoliczności ale także - wskazywana opłata odnosiłaby się do jednej osoby, tj. do ciotki skarżącego mającej tytuł prawny do lokalu, przez co podnoszona okoliczności byłaby zupełnie bez znaczenia dla ustalenia faktu zamieszkiwania samego skarżącego w przedmiotowym lokalu. Twierdzenie zaś skarżącego o samodzielnym wywożeniu własnych śmieci (punkt 2.4.), pomijając pojawiające się pytanie o to, gdzie odpady te miałyby być przez skarżącego wywożone - jawi się jako naiwne, z uwagi na sposób zorganizowania w Polsce wywozu śmieci komunalnych z gospodarstw domowych, oparty na deklaracjach śmieciowych.

Drugim, w pełni obiektywnym dowodem przeprowadzonym w postępowaniu wskazującym na fakt braku zamieszkiwania skarżącego w spornym lokalu było pismo GOPS w S. z 13.11.2024 r. (k. 250 a.a.). Z dokumentu tego wynika, że ciotka skarżącego w złożonych deklaracjach o dodatek mieszkaniowy (pobierany od marca 2022 r. do maja 2024 r.) jasno i kategorycznie oświadczała, że prowadzi ona jednoosobowe gospodarstwo domowe. Gdyby zatem skarżący faktycznie mieszkał z tą osobą w przedmiotowym lokalu i tam koncentrował swoje sprawy życiowe, to niewątpliwie fakt ten odnotowałaby jego ciotka w składanych do organu oświadczeniach mających na celu uzyskanie wsparcia z pomocy społecznej. Brak takich zgłoszeń wykluczał możliwość przyjęcia, iż skarżący z ciotką mieszka.

Trzecim dowodem, którego istotne znaczenie dla sprawy (potwierdzenie faktu nieprzebywania skarżącego w przedmiotowym lokalu) trafnie uwypuklił organ odwoławczy, była notatka sporządzona przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w Nowym Targu z 28.11.2024 r. (k. 284 a.a.). Z dokumentu tego kategorycznie wynika, iż przeprowadzony przez dzielnicowego wywiad środowiskowy jednoznacznie wykazał, iż skarżący nie przebywa pod wskazanym adresem.

Już ogół tych, wyżej wskazanych dowodów przeczył stanowisku skarżącego, że jego centrum życiowe znajduje się w lokalu przy ul. K. [...] w S.

Jak przy tym wskazano, komplementarne znaczenie względem wyżej analizowanych dowodów z dokumentów miały dowody osobowe (zeznania świadków). Te zaś, w istotnym zakresie jedynie potwierdzały wnioski płynące z dokumentów pozyskanych do akt. O tym, iż skarżący nie posiada swojego centrum życiowego w lokalu położonym w budynku przy ul. K. [...] w S. świadczyły bowiem wprost zeznania świadków: E. R. (k. 178 a.a.) M. M. (k. 204 a.a.), czy Z. S. – którym organ II instancji zasadnie dał wiarę (s. 5 decyzji). Z zeznań tych jednoznacznie wynikało, że skarżący jest jedynie "czasem widywany" w przedmiotowym budynku przy okazji odwiedzin u swojej ciotki. Osobie tej ma on pomagać w pracach domowych i czynnościach polegających m.in. na koszeniu trawnika. W tym aspekcie dostrzec należy, iż samo odwiedzanie przez skarżącego swojej ciotki, deklarowana pomoc tej osobie w zakupach, czy innych czynnościach (koszenie trawy itp.), absolutnie nie świadczy jeszcze o mieszkaniu w przedmiotowym lokalu w rozumieniu zaprezentowanym powyżej. Opis zachowań skarżącego wskazuje na przejawianą rodzinną pomoc, udzielną bliskiej osobie, co celnie wywiódł organ odwoławczy. Nadto, na żadnym etapie postępowania administracyjnego, jak też sądowego, skarżący nie akcentował i nie podawał, aby np. z uwagi na szczególnie ciężki stan zdrowia jego ciotki wyrażany np. brakiem możliwości samodzielnego poruszania się, czy w ogóle egzystowania, musiał on sprawować nad tą osobą stałą, nieprzerwaną opiekę wymagającą zamieszkania z nią. Względy opiekuńcze nie wskazywały więc na potrzebę wspólnego zamieszkiwania skarżącego z ciotką w szczególności, gdy weźmie się pod uwagę relatywnie dobry stan zdrowia ciotki skarżącego wynikający z faktu zdolności do złożenia przez tę osobę zeznań w Urzędzie Gminy (k. 190 a.a.). Dodatkowo zauważyć należy, iż skarżący na żadnym etapie postępowania nie zaprzeczał znajdującemu się w aktach opisowi przedmiotowego mieszkania (który także przywołany został w decyzji organu II instancji – s. 4). Z opisu tego wynika, że sporny lokal składa się z jednego małego pokoju, nie ma dostępu do bieżącej wody i sanitariatu. Jednocześnie z akt wynika, co również dostrzegł Wojewoda Małopolski w wydanej decyzji, że skarżący od 2021 r. pozostaje w związku małżeńskim, a nadto w 2022 r. urodziła mu się córka. Doświadczenie życiowe podpowiada, że w takiej sytuacji centrum życiowe męża i ojca koncentruje się przy żonie i małym dziecku, a nie w małym pokoju pozbawionym dostępu do bieżącej wody i sanitariatu, współdzielony ze starszą osobą, niewymagającą stałej opieki (por. wyżej). Także więc nieodparta logika tej sytuacji przeczy stanowisku, aby centrum życiowe skarżącego mogło być umiejscowione właśnie w powyższym lokalu.

Odnośnie natomiast do przedłożonej przez skarżącego (w dniu 21.01.2025 r.) kopii dokumentu wystawionego w dniu 03.12.2024 r. przez T. sp. z o.o. na jego dane i dotyczącego punktu poboru w S. przy ul. K. [...] (k. 388 akt adm.) wskazać trzeba, że analiza tego dokumentu jednoznacznie naprowadza, że jest to jedynie "rozliczenie początkowe" oraz informacja o prognozach za energię elektryczną za okres od listopada 2024 r. do lutego 2025 r. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że jest to dokument uzyskany prawdopodobnie wyłącznie na potrzeby kontrolowanego postępowania, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu za wcześniejszy okres.

15. Jak wynika z akt sprawy, zarówno skarżący, jak i powołani przez niego świadkowie wskazywali na fakt posiadania przez skarżącego kluczy do lokalu, pozostawienie w nim rzeczy osobistych, używanie adresu przedmiotowego lokalu przy korespondencji z innymi podmiotami, posługiwanie się dokumentami. W tym zakresie odnotować należy trafny pogląd WSA w Krakowie wyrażony w wyroku z 22.04.2022 r. (sygn. akt III SA/Kr 28/22), iż samo posiadanie kluczy do mieszkania, pozostawienie w nim rzeczy osobistych, używanie adresu lokalu przy korespondencji z innymi podmiotami, posługiwanie się dokumentami, w których widnieje sporny adres, czy też odbieranie korespondencji pod spornym adresem - nie świadczy jeszcze o skoncentrowaniu własnych spraw życiowych w tym miejscu, jeżeli nie wiąże się z faktycznym i trwałym przebywaniem. Zamiar pobytu w określonym miejscu musi być bowiem połączony z faktem przebywania, który polega na rzeczywistym skoncentrowaniu w danym miejscu swoich osobistych i majątkowych interesów. Ostatnio wskazanego przymiotu nie sposób było doszukać się w kontrolowanej sprawie.

16. Organ II instancji niewadliwie zaznaczył, że ewidencja ludności ma charakter jedynie rejestracyjny, a jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Obowiązek meldunkowy rozumiany jest obecnie jako czynność wyłącznie techniczna, związana z rejestracją ruchu ludności, a zameldowanie w lokalu ma potwierdzać istniejący stan faktyczny i winno oznaczać zamieszkiwanie w nim z zamiarem stałego lub czasowego przebywania i koncentracją w tym lokalu całokształtu spraw życiowych, osobistych i majątkowych interesów. Utrzymanie zameldowania w lokalu, w którym skarżący faktycznie nie przebywa (jej zameldowanie pod przedmiotowym adresem stanowi jedynie pochodną dorastania w tym miejscu), stanowiłoby tzw. fikcję meldunkową (por. wyroki NSA: z 28 września 2016 r. sygn. akt II OSK 439/15; z 7 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 2672/11; z 22 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1996/11).

17. Mając powyższe na uwadze, organ II instancji prawidłowo uznał, że zaistniały okoliczności uzasadniające wymeldowanie skarżącej z pobytu stałego pod przedmiotowym adresem. Tym samym, uprawniało do stanowiska, że nie doszło do naruszenia art. 35 ustawy, co podnosił skarżący w skardze. Powyższe zostało oparte na dokładnym wyjaśnieniu i właściwej ocenie stanu faktycznego, w oparciu zarówno o zeznania świadków (przede wszystkim M. M. i E. R.), zas przede wszystkim, w oparciu o dokumenty w postaci notatki Komendy Powiatowej Policji w Nowym Targu, pisma GOPS w przedmiocie dodatku mieszkaniowego i deklaracji za odpady.

18. Nie sposób było przyznać racji stanowisku, jakoby organ II instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie ustalenia centrum spraw życiowych skarżącego i adresu jego zamieszkania z zamiarem stałego przebywania oraz naruszeniu zasady prawdy obiektywnej wskutek dokonania jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego. Z treści decyzji organu II instancji wprost bowiem wynika, że organ ten dokonał oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i wskazał na zeznania świadków oraz dokumenty, które miały kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. ustalenia centrum spraw życiowych skarżącego i miejsca jego zamieszkania.

19. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 136 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodów zawnioskowanych w odwołaniu w postaci szeregu pism urzędowych kierowanych do skarżącego na adres przy ul. K. [...] w S. Zarzut ten był nietrafny, gdy się dostrzeże, iż z uzasadnienia decyzji Wojewody Małopolskiego (s. 7) wynika jasno, że organ ten zajął stanowisko względem w.w. dowodów podając wprost, że "trudno by pism do skarżącego nie kierowano na w.w. adres, skoro jest to adres jego zameldowania i sam zainteresowany wszędzie i wszystkim go podaje, lecz nie świadczy to o zamieszkiwaniu skarżącego w sposób stały i skoncentrowania tam spraw życiowych, bowiem o tym świadczą inne przesłanki i dowody".

20. Zajmując z kolei stanowisko względem zarzutu naruszenia art. 11 w zw. z art. 107 §3 k.p.a. polegające na braku należytego uzasadnienia decyzji poprzez brak m.in. wskazania przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodów z dokumentów powołanych przez skarżącego oraz dowodów z zeznań świadków J. P., R. A., M. K. i M. M. w zakresie ustalenia centrum spraw życiowych skarżącego i adresu jego zamieszkania z zamiarem stałego przebywania – Sąd stwierdza, że uzasadnienie decyzji organu II instancji może pozostawiać pewien niedosyt w zakresie warstwy argumentacyjnej, niemiej jednak pamiętać trzeba, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r., poz. 143; dalej p.p.s.a) uprawnia do uchylenia kontrolowanej decyzji jedynie w razie stwierdzenia, że uchybienie organu w zakresie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym aspekcie dostrzec natomiast trzeba, że Wojewoda Małopolski jasno wypowiedział się w kwestii przesłanek, które w jego ocenie świadczyły o braku posiadania przez skarżącego centrum życiowego w przedmiotowym lokalu. Organ uwypuklił kluczowe - w jego przeświadczeniu - fragmenty zeznań świadków, jak też wskazał na obiektywne dokumenty zgromadzone w sprawie i w oparciu o ocenę ogółu tych dowodów – trafnie, zdaniem Sądu, wyprowadził wniosek o braku podstaw do uznania, że centrum życiowe skarżącego koncentruje się w lokalu położonym w budynku przy ul. K. [...] w S. Nawet więc brak zajęcia stanowiska co do zeznań świadków powołanych przez skarżącego, przy jednoczesnym stwierdzeniu wiarygodności zeznań innych świadków (por. s. 5 i nast. decyzji) i uwzględnieniu ogółu innych dowodów – nie czyniło zaskarżonej decyzji wadliwą w sposób nakazujący wyeliminowaniu jej z obrotu prawnego. W szczególności analizowany zarzut nie podważał stanowiska Wojewody Małopolskiego, iż szereg dowodów osobowych przeprowadzonych w postępowaniu koresponduje z dowodami z dokumentów (deklaracje śmieciowe, dane z GOPS), przez co w zakresie kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy przesłanki, dowody te wzajemnie się uzupełniają i korzystają z atrybutu wiarygodności.

21. Z uwagi na powyższe oceny, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.

22. Sąd oddalił wnioski dowodowe wskazane w skardze, a sprecyzowane przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 12.02.2025 r. (punkt 10.1 uzasadnienia). Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika więc uprawnienie Sądu do przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentów jedynie wtedy, gdy Sąd uzna to za nieodzowne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości wyłaniających się w rozstrzyganej sprawie. W ocenie Sądu, wątpliwości o wskazanej cesze nie występowały w tej sprawie. Na kwalifikację zaoferowanych dowodów jako niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie - nie wskazywał nawet skarżący, działający przez zawodowego pełnomocnika. Dostrzec zaś trzeba, że zaoferowane w postępowaniu sądowym dowody wpisywały się w konwencję zmierzającą do wykazania, iż skarżący posługuje się adresem przedmiotowego lokalu w korespondencji (w kontaktach) z różnymi podmiotami, w tym publicznymi. Tego rodzaju dowody zostały natomiast ocenione przez organ odwoławczy jako nieprzydatne dla wykazania kluczowej w sprawie kwestii (por. punkt 19 uzasadnienia). To, iż skarżący posługuje się adresem przedmiotowego budynku (będącym wszak miejscem jego zameldowania na pobyt stały) w korespondencji z innymi podmiotami, czy we wnioskach składanych do tych organów, nie budziło żadnych wątpliwości, a to uzasadniało stanowisko o braku podstaw do zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a.