Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2024 r., nr 0201-IOD3.4102.2.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość postanawia: odrzucić skargę.

W sprawie, adwokat strony za pośrednictwem organu wniósł do tut. Sądu elektronicznie, w formacie PDF, jedenastostronicowe pismo, zawierające w swej treści kolejno: skargę, formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, pełnomocnictwo oraz dowód opłaty skarbowej. Dokument opatrzony został podpisem elektronicznym.

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I adwokata strony wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi przez przedłożenie prawidłowo podpisanej skargi i podpisanego pełnomocnictwa, wyjaśniając, iż skarga i pełnomocnictwo powinny być odrębnymi dokumentami, zawierającymi odrębne podpisy (wezwanie k. 25).

Wezwanie zostało doręczone w trybie art. 74a § 3, § 6 i § 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz. 935; dalej p.p.s.a.). Na adres elektroniczny adwokata strony dwukrotnie przesłano zawiadomienie zawierające informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego. Z urzędowego poświadczenia doręczenia wynika, że po utworzeniu zawiadomień 20 i 28 czerwca 2024 r., termin doręczenia wypadał 4 lipca 2024 r. (UPD k. 26).

Adwokat strony nie uzupełnił dostrzeżonych braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Ponadto, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony.

Zgodnie z art. 12b § 1 p.p.s.a., określony w ustawie warunek formy pisemnej uważa się za zachowany, jeżeli dokument elektroniczny został podpisany w sposób, o którym mowa w art. 46 § 2a p.p.s.a. (tj. kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym).

Sąd wskazuje, że art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r., poz. 307 ze zm.; dalej ustawa o informatyzacji) wprowadził definicję legalną dokumentu elektronicznego.

W myśl tego przepisu: "dokumentem elektronicznym jest stanowiący odrębną całość znaczeniową zbiór danych uporządkowanych w określonej strukturze wewnętrznej i zapisany na informatycznym nośniku danych".

W sprawie, adwokat skarżącej wniósł do tut. Sądu za pośrednictwem organu jeden dokument w formacie PDF, zawierający wiele różnych oświadczeń i informacji.

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, dokument PDF przesłany przez adwokata strony, oczywiście nie cechuje się "odrębną całością znaczeniową", o której mowa w ww. definicji legalnej. Stanowi bowiem nie odrębnie, a łącznie, kilka różnych oświadczeń, wniosków i informacji. Nie stanowi więc dokumentu elektronicznego, w znaczeniu ww. ustawy.

W tym stanie rzeczy należało uznać, iż dokument ten zawierał możliwe do konwalidacji braki formalne. Możliwe było bowiem przedłożenie dwóch cechujących się odrębną całością znaczeniową dokumentów (plików elektronicznych: skargi oraz pełnomocnictwa, podpisanych podpisami elektronicznymi lub dokumentów w formie tradycyjnej).

Adwokat strony, pomimo formalnego doręczenia mu stosownego wezwania, braków skargi jednak nie uzupełnił. W tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga podlega odrzuceniu, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (por. postanowienia NSA sygn.: II OZ 459/22 i I OZ 165/23 dostępne na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Na marginesie Sąd wskazuje nadto, że incydentalnie prezentowany w orzecznictwie pogląd (postanowienia NSA: z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt I FZ 298/22, z 13 marca 2023 r., I FZ 287/22, z 3 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FZ 76/23; dostępne na ww. stronie), iż "Nie ma żadnych podstaw do uznania, że podpisanie podpisem zaufanym przez pełnomocnika całości załącznika nie jest wystarczające do uznania, że również – stanowiący część tego załącznika – dokument pełnomocnictwa nie został przez tego pełnomocnika podpisany (a zatem uwierzytelniony, zgodnie z art. 37 § 1a p.p.s.a.). Nielogiczne byłoby bowiem uznanie, że podpisując elektronicznie cały plik PDF podpisujący podpisuje tylko niektóre jego strony" – nie uwzględnia normy ww. art. 3 pkt 2 ustawy o informatyzacji, wprowadzającej definicję legalną dokumentu elektronicznego i wymóg jego "odrębnej całości znaczeniowej".

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji.