Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Magda Mikus, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 4 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki balkonu oraz przywrócenie poprzednich wymiarów otworów okiennych i podziału stolarki okiennej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia 15 grudnia 2000 r., Nr [...]; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; IV. przyznaje pełnomocnikowi skarżącej należne od Skarbu Państwa wynagrodzenie w łącznej kwocie 309,80 zł /w tym podatek VAT/ z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu.

Przedmiotem skargi C. S. jest decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 4 września 2006 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia 5 lipca 2006 r., Nr [...] nakazującą przywrócenie do stanu poprzedniego budynku mieszkalnego przy ul. O. [...] we W., poprzez rozbiórkę balkonu oraz przywrócenie poprzednich wymiarów otworów okiennych i podziału stolarki okiennej.

W uzasadnieniu wskazano, iż organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie samowolnych robót budowlanych na nieruchomości przy ul. O. [...] we W.

W toku czynności procesowych ustalono, że inwestorka – C. S., zrealizowała, w latach 1997-98, roboty budowlane polegające na budowie balkonu oraz wymianie stolarki okiennej w lokalu mieszkalnym nr 3, w przedmiotowym budynku, z jednoczesnym powiększeniem istniejącego otworu okiennego i zmianą podziału stolarki okiennej.

Inwestycja niniejsza wykonana została w sposób samowolny, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Z uwagi na powyższe, organ I instancji wydał dnia 15 grudnia 2000 r. decyzję Nr [...], którą nałożył na inwestorkę – C. S., obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, w terminie do 31.01.2001 r.

Jednakże wskazany termin upłynął bezskutecznie, w związku z czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wydał dnia 5 lipca 2006r. decyzję Nr [...], którą nałożył na inwestorkę – C. S., nakaz przywrócenia do stanu poprzedniego budynku mieszkalnego przy ul. O. [...] we W., poprzez rozbiórkę balkonu oraz przywrócenie poprzednich wymiarów otworów okiennych i podziału stolarki okiennej w lokalu nr [...].

Rozstrzygnięcie niniejsze zostało w terminie prawem przewidzianym zaskarżone przez stronę zobowiązaną.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji, wskazał iż bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest fakt realizacji przedmiotowych robót budowlanych w sposób samowolny, bez dopełnienia obowiązków nakazanych przez Prawo budowlane, w postaci uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Obowiązek taki nakłada na inwestorkę przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Zdaniem organu odwoławczego - organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił początkowo, iż możliwa jest legalizacja samowoli budowlanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Strona zobowiązana nie skorzystała jednak z ustawowej możliwości konwalidacji popełnionej samowoli budowlanej, nie zrealizowała bowiem obowiązków wynikających z powołanego rozstrzygnięcia organu I instancji.

Wobec tak przedstawiającego się stanu faktycznego organ I instancji zobligowany był do zastosowania w sprawie przepisu art. 51 ust. 2 prawa budowlanego (w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 27.03.2003r.) i orzec sankcję, tam określoną.

Zgodnie bowiem z wolą ustawodawcy wyrażoną w w/w regulacji - niespełnienie w wyznaczonym terminie obowiązków legalizacyjnych skutkuje automatycznie sankcją w postaci: zaniechania dalszych robót budowlanych, bądź nakazu rozbiórki obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Konstrukcja przedmiotowego przepisu wskazuje na związanie organu orzekającego zaistniałym stanem faktycznym, w którym jest on zobowiązany do zastosowania jednej z wymienionych sankcji - w badanym stanie faktycznym - sankcji przywrócenia stanu poprzedniego. Powołana regulacja art. 51 ust. 2 nie daje bowiem organowi nadzoru budowlanego możliwości orzeczenia na zasadzie uznaniowości.

W postępowaniu odwoławczym uznano zatem rozstrzygnięcie organu I instancji za słuszne zarówno z punktu widzenia celowości, jak i użytej podstawy prawnej.

Zarzuty odwołania uznane zostały w postępowaniu odwoławczym w większości za bezzasadne.

Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska strony, że organ I instancji dokonał naruszenia przepisów procedury administracyjnej, jako że - skierowane do strony zawiadomienie o zakończeniu gromadzenia materiałów dowodowych w sprawie i możliwości składania końcowych oświadczeń, zostało doręczone stronie w tym samym dniu, co decyzja Nr [...]. Oczywistym jest zatem, że strona ta pozbawiona została możliwości ochrony swoich praw, gdyż faktycznie nie mogła, przed wydaniem rozstrzygnięcia, zrealizować swojego uprawnienia, wynikającego z art. 10 kpa.

Jednakże - w ocenie organu odwoławczego, wskazane uchybienie procesowe nie miało wpływu na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, iż przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji mogłoby być jedynie istotne uchybienie przepisów procesowych przez tenże organ, tzn. takie uchybienie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro jednak analiza akt wskazuje na niewykonanie przez inwestorkę obowiązków legalizacyjnych w wyznaczonym terminie, to pomimo niezapewnienia jej zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji, nie istnieje prawna możliwość wydania decyzji o treści innej, niż to uczyniono. Powyższe oznacza, iż wskazane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.

Pozostałe argumenty odwołania uznano za bezzasadne.

Nadto wyjaśniono, iż dla charakteru prawnego rozstrzygnięć organu nadzoru budowlanego nie ma żadnego znaczenia cel, jaki przyświecał inwestorce w trakcie budowy, ani tym bardziej - nieznajomość przez nią przepisów obowiązującego prawa. Tego typu argumentacja nie stanowi, w świetle obowiązującego prawa, okoliczności wyłączającej czy też ograniczającej odpowiedzialność inwestorki za popełnione naruszenie ustawy - Prawo budowlane. Istotny w sprawie jest bowiem jedynie fakt realizacji przedmiotowych robót w sposób sprzeczny z obowiązującą ustawą- Prawo budowlane.

Równocześnie wskazano, iż na tym etapie postępowania nie jest możliwe przywrócenie terminu do wykonania obowiązków legalizacyjnych. Termin ten upłynął bezskutecznie jeszcze przed organem I instancji. Nadto, jak słusznie wskazał organ I instancji, zła kondycja finansowa inwestorki nie może stanowić przyczyny, dla których organy nadzoru budowlanego zaprzestaną prowadzenia czynności w stosunku do sprawcy popełnionej samowoli budowlanej. Nie stanowi bowiem przedmiotu badania tych organów sytuacja majątkowa strony, w szczególności zaś, trudności w przywróceniu stanu poprzedniego związane z brakiem środków finansowych, nie mają wpływu na charakter wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

Biorąc pod uwagę powyższe orzeczono jak wyżej.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skardze C. S. wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie, względy techniczne a także ze względu na trudną sytuację materialną skarżącej.

Skarżąca w obszernej skardze, opisując w szczegółach konflikt jaki istnieje między nią a sąsiadami (uczestnikami postępowania), podkreśliła, że ta sytuacja zmusiła ją niejako do wykonania kwestionowanego balkonu. Podkreśliła, iż nie była świadoma, że wykonane roboty to tzw. "samowolka" tym bardziej, że sąsiedzi wyrazili na prace te zgodę.

Nadto skarżąca podniosła, iż żądany projekt przedłożyła za potwierdzeniem w organie. Wprawdzie uczyniła to z opóźnieniem z powodu choroby projektanta, niemniej jednak wywiązała się z nałożonego obowiązku. Niezrozumiałe jest zatem w ocenie skarżącej przemilczenie kwestii złożonego projektu w wydanych decyzjach.

Skarżąca podkreśliła przy tym, iż wykonanie nałożonego na Nią obowiązku rozbiórki balkonu, jest niewskazane z przyczyn technicznych, jako że usunięcie tejże konstrukcji stwarza niebezpieczeństwo nie tylko dla budynku, lecz także dla Jej zdrowia i życia. Zdaniem skarżącej sam napór stropów grozi zawaleniem z powodu popękanych ścian.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Ustanowiony z urzędu dla skarżącej pełnomocnik, na rozprawie dodatkowo zarzucił, iż decyzja organu pierwszej instancji z dnia 15 grudnia 2000 r. o numerze [...] narusza przepisy z tej przyczyny, że skoro nakazuje opracowanie dokumentacji budowlanej, to winno było być wydane postanowienie. Pełnomocnik skarżącej wniósł zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także opisanej wyżej decyzji z dnia 15 grudnia 2000 r.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, iż skoro decyzja z dnia 15 grudnia 2000 r. w podstawie prawnej powołuje się na przepis art. 51 ust.1 pkt. 2 Prawa budowlanego, to prawidłowa była forma decyzji, nie zaś postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Istotny jest również przy tym zapis art. 135 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który pozwala Sądowi na wyjście poza granicę skargi i zajęcie się "wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Nie ulega wątpliwości, że chodzi tu o granice materialnoprawne, a więc z pewnością o sytuacje gdy tak jak w niniejszej sprawie chodzi o związki między decyzją pierwotną i decyzję zależną.

"Granice rozpoznania sądu administracyjnego są szersze od granic zaskarżenia decyzji w dwóch płaszczyznach: «wszerz» i «w głąb»... Sprawę administracyjną stanowi przewidzianą w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego. W tym znaczeniu sprawa administracyjnoprawna jest sprawą stosunku prawnego...". /T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 211-212/.

Należy zatem przyjąć, że zgodnie z art. 135 w/w ustawy pojęcie "w granicach" sprawy jest wyznaczane nie przez granice zaskarżenia ani granice postępowania w danej sprawie, ale przez granice sprawy w materialnoprawnym znaczeniu tego słowa. /por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 27 czerwca 2000r. FPS 12/99/. Zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie, dotyczy to także relacji pomiędzy decyzją zależną jako koniecznym następstwem decyzji leżącej u jej źródeł a tą ostatnią decyzją.

Zadaniem zatem kontroli w granicach dopuszczonych przez art. 135 omawianej ustawy jest stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność administracji publicznej niezgodne z prawem.

Mając na względzie przywołaną wyżej regulację Sąd uznał za konieczne objęcie niniejszym wyrokiem nie tylko zaskarżonej decyzji, lecz również decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia 15 grudnia 2000 r. Nr [...], wydanej w granicach tej samej sprawy, a obarczoną wadą wymienioną w art. 156 § 1 art. 2 k.p.a.

Istotne jest w niniejszej sprawie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. podejmując decyzję z dnia 5 lipca 2006 r., Nr [...] o nakazaniu C. S. doprowadzenie do stanu poprzedniego budynku mieszkalnego przy ul. O. [...] we W., poprzez rozbiórkę wybudowanego balkonu oraz przywrócenie poprzednich wymiarów otworów okiennych i podziału stolarki okiennej jako podstawę prawną powołał przepis art. 51 ust. 2 i ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz.1126/, w brzemieniu obowiązującym przed 11 lipca 2003 r. Zgodnie zaś z tym przepisem, w razie niewykonania obowiązków , o których mowa w ust.1 pkt.2, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź może nakazać doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że decyzją związaną z opisaną wyżej decyzją z dnia 5 lipca 2006 r., Nr [...] jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia 15 grudnia 2000 r., Nr [...]. Decyzją tą organ pierwszej instancji powołując się na przepis art. 51 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał C. S. zam. we W. przy ul. O. [...], doprowadzenie samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na wybudowaniu balkonu i wymiany okien w tym mieszkaniu – do stanu zgodnego z prawem, poprzez dostarczenie do PINB m. Wrocławia w terminie do dnia 31.01.2001 r. – następujących dokumentów i opracowań:

- 3 egz. dokumentacji powykonawczej wybudowanego balkonu i wymienionej stolarki okiennej w mieszkaniu nr [...] w budynku j.w., opracowanej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia zawodowe do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zaopiniowanej przez Miejskiego Konserwatora Zabytków wraz z orzeczeniem technicznym zawierającym ocenę wykonanych robót budowlanych pod kątek zgodności z obowiązującymi przepisami, normami i zasadami sztuki budowlanej – w celu pozwolenia na użytkowanie.

Wskazać należy, że powołany wyżej przepis art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania przedmiotowej decyzji, upoważniał organ jedynie do nałożenia na inwestora wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.

W tej sytuacji nałożenie na skarżącą C. S. obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej wybudowanego balkonu i wymienionej stolarki okiennej wraz z orzeczeniem technicznym o zgodności wykonanych robót z obowiązującymi przepisami, normami i zasadami sztuki budowlanej, nie jest nałożeniem obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu w/w przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane, z tej to przede wszystkim przyczyny, że samo przedłożenie tegoż opracowania nie może samo przez się doprowadzić wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie może ograniczać się do nakazania inwestorowi /właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego/ przedstawienia określonej dokumentacji, ale musi wskazywać przede wszystkim konkretne czynności faktyczne mające na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem /wyrok z dnia 28 września 2000r., II SA/Lu 930/99 oraz z dnia 9 maja 2002r., SA/Bk 1897/01/.

Jak wskazano w uzasadnieniu powyższych wyroków przepis art. 51 Prawa budowlanego nie przewiduje wydania ponownej decyzji określającej, tym razem w oparciu o przedstawioną dokumentację, czynności faktycznych, jakie winny być wykonane celem doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.

Skład orzekający sądu w niniejszej sprawie w pełni zatem podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, iż nałożenie obowiązku "wykonania określonych czynności" w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego musi polegać na określeniu konkretnych czynności związanych z wykonywanymi robotami budowlanymi, np. nałożenie obowiązku zamurowania otworów okiennych czy też obniżenia wysokości budynku. /por. wyroki WSA w Warszawie z 25 listopada 2004r. sygn. akt IV SA 2262/03, Lex nr 164663/.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że opisana wyżej decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia 15 grudnia 2000 r., Nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem cyt. wyżej przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art.145 § 1 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art.156 § 1 pkt.2 k.p.a.

Zważyć należy, że organ nadzoru budowlanego ma prawo nałożyć na inwestora obowiązek dostarczenia określonych ocen technicznych lub ekspertyz, jednakże uprawniony jest to uczynić w formie postanowienia, które ma charakter dowodowy, nie zaś decyzji i działając w oparciu o przepis art.81 c ust. 2 Prawa budowlanego, nie zaś w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie w wyroku z dnia 28 czerwca 2005 r., OSK 1780/04, LEX nr 179100, Sąd stwierdził, iż: "Nałożenie obowiązku dostarczenia określonych dokumentów nie jest bowiem merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy w rozumieniu art. 104 k.p.a., jest uzupełnieniem materiału dowodowego i dlatego właściwa jest tu forma postanowienia a nie decyzji. Dopiero po dostarczeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, ekspertyz, ocen organ nadzoru budowlanego w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy powinien podjąć decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego albo na podstawie pkt. 2 tego przepisu".

W tym stanie faktycznym i prawnym stwierdzić należy, że wyeliminowanie przez Sąd z obrotu prawnego decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia 15 grudnia 2000 r., Nr [...], nie pozwala zaakceptować decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 4 września 2006 r., Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia 5 lipca 2006r., Nr [...] jako odpowiadających prawu, gdyż, stanowią one decyzje związane i zostały niewątpliwie podjęte w tej samej z punktu widzenia materialnoprawnego sprawie, będąc konsekwencją wcześniej podjętej a opisanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 15 grudnia 2000 r., Nr [...].

W okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć tym samym należy, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 51 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.

Uchylenie przez Sąd tychże decyzji z równoczesnym stwierdzeniem nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia 15 grudnia 2000 r., Nr [...], powoduje, że niniejsza sprawa wszczęta pismem R. C., R. K. i M. Z. z dnia 17 maja 2000 r. /wpływ do organu 31 maja 2000 r./ winna być rozpatrzona ponownie przez organ nadzoru budowlanego w jej całokształcie z uwzględnieniem wytycznych Sądu.

Niewątpliwe jest w sprawie, że wydanie decyzji z dnia 5 lipca 2006 r., Nr [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. było konsekwencją przyjęcia przez tenże organ, że skarżąca nie przedłożyła wymaganej dokumentacji, innymi słowy nie wykonała nałożonego obowiązku opisaną wyżej decyzją z dnia 15 grudnia 2000 r., Nr [...].

Wskazać przy tym należy, że skarżąca w odwołaniu od tej decyzji podnosiła, iż przedmiotową dokumentację w postaci projektu budowlanego ze stycznia 2001 r. złożyła : cyt. " ... osobiście w D. Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w sekretariacie budynku wraz z pismem Odwoławczym ...".

Okoliczność powyższa umknęła jednak organowi odwoławczemu, jak i pominięte zostały wyjaśnienia skarżącej w tej kwestii a zawarte w jej piśmie z dnia 22 lutego 2001 r. adresowanym do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. i złożonym w tymże organie w dniu 23 lutego 2001 r.

Z treści tegoż pisma znajdującego się w aktach sprawy wynikałoby, że skarżąca dołączyła do niego żądany projekt, choć w nadesłanych do Sądu aktach administracyjnych brak jest tegoż opracowania.

Podczas rozprawy skarżąca przedłożyła kserokopię w/w pisma z dnia 22 lutego 2001 r. oraz opracowanie z miesiąca stycznia 2001 r., sporządzone przez mgr inż. W.K. zatytułowane "Projekt budowlany", a dotyczący balkonu na poziomie II piętra w budynku przy ul. O. [...] we W., wyjaśniając, że przedmiotowy projekt przedłożyła przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

W okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że organ nadzoru budowlanego rozpoznając ponownie sprawę - w zasadnie przyjętym trybie art. 51 Prawa budowlanego, winien dokonać oceny dokumentacji budowlanej, na którą powołuje się skarżąca, traktując opisany wyżej "Projekt budowlany" jako dowód w postępowaniu wyjaśniającym / art.7 i 75 § 1 k.p.a./.

Podkreślić przy tym należy, iż tak jak to już wyżej Sąd zauważył, że organ nadzoru budowlanego w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego może działając w oparciu o przepis art. 81c Prawa budowlanego zażądać od inwestora w tym przypadku od skarżącej, przedłożenia określonych ekspertyz bądź ocen technicznych. Jednakże obowiązek ten organ może nałożyć jedynie postanowieniem, na które zgodnie z art. 81c ust. 3 stronie przysługuje zażalenie .

Nadto wskazać należy, że prowadząc postępowanie wyjaśniające organ nadzoru budowlanego winien prowadzić je z poszanowaniem zagwarantowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego praw stron postępowania.

I tak o każdej czynności postępowania dowodowego strony postępowania winny być zawiadomione zgodnie z przepisem art. 79 § 1 k.p.a., czyli powinny być zawiadomione przynajmniej na siedem dni przed terminem przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin.

Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, mającym wpływ na wynik sprawy.

Również organ winien przestrzegać ustanowionej w art.10 § 1 k.p.a. zasady ogólnej czynnego udziału stron w postępowaniu. W myśl tej zasady, obowiązkiem organu jest pouczenie stron o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu określonego stronie terminu złożenia przedmiotowego oświadczenia.

Z zasadą określoną a art. 10 k.p.a. pozostaje w związku przepis art. 81 k.p.a., który to stanowi, iż okoliczność faktyczna może być uznana za udowodniona, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zaś okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione /wyrok NSA z dnia 7 listopada 1988 r. sygn. akt IV S.A. 701/88.

Zważyć należy, że z lektury akt sprawy niewątpliwie wynika, iż w prowadzonym postępowaniu naruszona została ustanowiona w w/w art.10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.a i c oraz pkt.2 a także art.135 oraz art. 152 i art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, orzekł jak w sentencji.