Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie Sędzia WSA - Barbara Ciołek, Sędzia WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca), , Protokolant asystent sędziego Marcin Kuliś, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi : "A" sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości oraz odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości oddala skargę.

W dniu 20 lipca 2012 r. Spółka z o.o. A. (dalej: Spółka, podatnik, strona, skarżąca) wniosła o umorzenie 50% zaległości w podatku od nieruchomości za okres od maja 2009 r. do czerwca 2012 r. oraz 100% odsetek od ww. zaległości – łącznie w kwocie 162.365,99 zł.

W uzasadnieniu powołała się na ważny interes strony, a przede wszystkim ważny interes publiczny. Wskazał, że z uwagi na ogólnoświatowy kryzys nie jest w stanie prowadzić działalności gospodarczej na dotychczasowym poziomie. Chcąc rozwiązać tą sytuację zarząd spółki podjął zatem decyzję o sprzedaży nieruchomości, ale oferent zainteresowany jest nabyciem nieruchomości bez żadnych obciążeń. Oferent zamierza na zakupionej nieruchomości prowadzić działalność gospodarczą i utworzyć miejsca pracy. Powyższe zdaniem Spółki wskazuje na zaistnienie interesu publicznego w postacie zwiększenia miejsc pracy. Jednocześnie Spółka zapewniła, że pozostałą część zaległości ureguluje z otrzymanych od nabywcy środków.

W ustosunkowaniu się do wniosku Wójt Gminy M., decyzją nr [...] z dnia 7 listopada 2012 roku odmówił umorzenia jej zaległości, obejmującej równowartość 50% należności głównej oraz 100% odsetek za zwłokę, z tytułu podatku od nieruchomości, za okres od miesiąca maja 2009 roku do miesiąca czerwca 2012 roku.

Na skutek zaskarżenia powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., instancyjnym rozstrzygnięciem z dnia 25 lutego 2013 roku, nr [...], orzekło o jej uchyleniu i przekazaniu Wójtowi Gminy M. do ponownego rozpatrzenia sprawy. Przy przekazaniu tej sprawy do ponownego rozpatrzenia wskazano, że organ podatkowy nie przeprowadził żadnych czynności, zmierzających do wyjaśnienia tego, czy występują w niej przesłanki, opisane w przepisie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2012 poz.749, dalej w skrócie "O.p."), umożliwiające zastosowanie wnioskowanej przez Spółkę ulgi podatkowej. W szczególności zwrócono uwagę na fakt, że skoro złożony w tej sprawie wniosek został przez podatnika umotywowany jego trudną sytuacją ekonomiczną, na okoliczność tę należy zebrać szczegółowy materiał dowodowy i poddać go wszechstronnej ocenie.

W wyniku ponownego rozpatrzenia tej sprawy Wójt Gminy M. wydał w dniu 27 sierpnia 2013 roku decyzję, oznaczoną nr [...], w której orzekł powtórnie o odmowie umorzenia wnioskowanych zaległości.

Organ podatkowy stwierdził następnie, że po uchyleniu, przez Kolegium, uprzedniej, wydanej w tej sprawie decyzji, zbadano sytuację finansową Spółki i w tym celu wezwano ją do przesłania:

- informacji, zgodnej z przepisem art. 37 ust. 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 roku w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc publiczną,

- zaświadczenia z ZUS oraz Urzędu Skarbowego o niezaleganiu w podatkach i opłatach.

- innych dokumentów potwierdzających jej sytuację ekonomiczną, w tym sprawozdań finansowych z okresu ostatnich 3 lat obrotowych, sporządzonych zgodnie z przepisami o rachunkowości.

Opierając się na informacjach, zawartych w przesłanych przez podatnika dokumentach, organ I instancji ustalił, że wartość pomocy publicznej, uzyskanej przez niego w okresie ostatnich trzech lat, nie przekroczyła równowartości w złotych polskich 200 000 Euro. Zgodnie z pkt 8 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu o pomocy de minimis (Dz. Urz. UEL 379 z dnia 28 grudnia 2006 roku) w takim przypadku ewentualne udzielenie temu podmiotowi pomocy publicznej nie wpływa na handel pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej i nie zagraża zakłóceniom konkurencji, dlatego nie podlega przepisom art. 87 ust. 1 tego Traktatu.

Organ I instancji stwierdził następnie, że Spółka od 2006 roku boryka się z trudnościami w płatnościach podatku od nieruchomości. Organ podatkowy wielokrotnie przychylał się do prośby Spółki i udzielał jej pomocy publicznej w celu umożliwienia dalszego ekonomicznego funkcjonowania. W 2008 roku, na jej wniosek, decyzją nr [...] został umorzony zaległy podatek od nieruchomości: za miesiąc grudzień 2006 rok. w kwocie 3.355,07 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 310,00 zł, za miesiące styczeń i luty 2007 roku, w kwocie 6.644,93 zł oraz związane z tym odsetki za zwłokę w kwocie 476.00 zł. Pozostałe zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, należne za okres do miesiąca lipca 2007 roku, wraz z odsetkami za zwłokę oraz opłatą prolongacyjną, rozłożono na 12 rat. Organ I instancji podkreślił, że Spółka wielokrotnie nie dotrzymywała terminów spłat tego zadłużenia. W związku z narastającymi zaległościami w spłacie podatku od nieruchomości organ podatkowy wystawił tytuły wykonawcze, które skierowano do realizacji do Urzędu Skarbowego w J. Zostały one jednak zwrócone, bez realizacji, wraz z adnotacją poborcy skarbowego, stwierdzającą, że od kilku lat, pod wskazanym adresem Spółka nie prowadzi już działalności gospodarczej.

Organ I instancji wskazał następnie, że z przedłożonych do akt sprawy zaświadczeń wynika, że podatnik nie posiada zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, regulowanych do ZUS, natomiast posiada zaległość wobec Urzędu Skarbowego, z tytułu podatku od towarów i usług, w kwocie 73.464,60 zł. Organ podatkowy stwierdził, że jak wynika z przepisu art. 67a § 1 O.p. stosowanie wszelkich ulg podatkowych jest uzależnione od spełnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika", identyfikowanej z wystąpieniem niezależnych od niego okoliczności, skutkiem których jest obniżenie jego zdolności płatniczych. Tego rodzaju okoliczności zachodzą w przypadku wydarzeń losowych (np. powodzi, pożaru, kradzieży lub innych zdarzeń uznanych za wyjątkowe), którym nie można było zapobiec, względnie ich wystąpienia przewidzieć. Natomiast z przesłanką "interesu publicznego" mamy do czynienia wówczas, gdy zastosowanie ulg podatkowych służyć ma zaspokojeniu pewnych potrzeb (dóbr), służących zbiorowości lokalnej lub całemu społeczeństwu.

Organ I instancji podkreślił, że każda pomoc publiczna może być udzielona na konkretny cel, którego w złożonym wniosku w ogóle nie sprecyzowano. Pomoc powinna służyć trwałej poprawie kondycji finansowej przedsiębiorcy i przyczynić się do jego rozwoju. Tymczasem w złożonym wniosku podatnik określił, że jedynym jej celem jest sprzedaż posiadanej nieruchomości. Organ I instancji uznał także, że sprzedaż tej nieruchomości nie przyczyni się do wzrostu zatrudnienia w przedsiębiorstwie podatnika, jak również pobudzenia gospodarki na rynku lokalnym, co przeczy temu, aby w sprawie tej zaistniała przesłanka "interesu publicznego*'. Przyczyni się natomiast do rozliczenia się z zobowiązań wobec Gminy M., z tytułu zaległego podatku od nieruchomości, należnego za lata 2009-2012.

W złożonym odwołaniu od ww. decyzji rzucono, że wydana została z naruszeniem następujących przepisów prawnych:

- art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poprzez nieuwzględnienie, przy podejmowaniu skarżonego rozstrzygnięcia, interesu publicznego oraz ważnego interesu podatnika,

- art. 180 w związku z art. 187 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie, przez organ podatkowy, w sposób wyczerpujący, całego materiału dowodowego sprawy,

- art. 210 O.p., poprzez niewskazanie, w jej uzasadnieniu, faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się przy tym oparto oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności, oraz niedokonanie, w pisemnych motywach podejmowanego rozstrzygnięcia, wykładni przepisów prawa, na których została ona oparta.

W wyniku rozpatrzeniu wniesionego w tej sprawie środka zaskarżenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia 30 grudnia 2013 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium uznało, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone granice swobodnej oceny dowodowej, a przed jej podjęciem organ podatkowy zebrał materiał dowodowy, umożliwiający ocenę tego, czy w sprawie tej zaistniały przesłanki, o których mowa w przepisie art. 67a § 1 O.p. W ocenie Kolegium, kierując się ich zawartością, organ I instancji zasadnie przyjął, że argumenty, przywołane we wniosku, nie świadczą o wystąpieniu w tej sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika", uzasadniającej zastosowanie proponowanych form ulgi podatkowej.

Spółka na ww. decyzję wniosła skargę .W treści wniesionej skargi zarzucono zaskarżonej decyzji to, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a to:

- art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poprzez nie uwzględnienie, w podejmowanym w . sprawie rozstrzygnięciu, interesu publicznego i ważnego interesu podatnika,

- art. 180 w związku z art. 187 tej ustawy, poprzez niezebranie, przez organy podatkowe - instancji, wyczerpującego materiału dowodowego sprawy,

- art. 121 i art. 122 O.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych prawdy obiektywnej, będących fundamentalnymi zasadami prawa podatkowego,

- art. 210 O.p., poprzez niewskazanie, w jej uzasadnieniu, faktów, które oraz uznał za udowodnione, dowodów, na których się przy tym oparto oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom wiarygodności tej odmówiono oraz nie przytoczenie wykładni przepisów prawa W uszczegółowieniu zarzutów skargi pełnomocnik Spółki podniósł, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy nie uwzględnił aspektu społecznego, kształtującej życie społeczne, poprzez przychylenie się do zasad dobra wspólnego, zasad pomocniczości solidarności.

Zdaniem skarżącego organy podatkowe obu instancji niezgodnie ze stan. faktycznym uznały, że w sprawie tej nie wystąpiły zdarzenia losowe, osłabiające zdolność płatniczą podatnika, uniemożliwiające zapłatę przez niego zaległego podatku od nieruchomości. Powołując się na orzeczenie WSA w Łodzi wskazał, że organy administracji publicznej powinny rozważać, w ramach istnienia interesu publicznego, czy zapłata (ściągnięcie) zaległości podatkowej nie spowoduje konieczności zapewnienia podatnikowi środków pomocy ze strony państwa (zasiłki, zapomogi, inna pomoc o charakterze socjalnym), gdyż podatnik nie będzie w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych lub znajdzie się w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów O.p., w oparciu o które prowadzono postępowanie oraz na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję. Organy w toku postępowania podjęły czynności niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrały dowody w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek tej decyzji. Ustalenia organów uzasadnione są zebranymi w sprawie dowodami, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 191 O.p.

Decyzje dotyczące umorzenia zaległości podatkowych podejmowane są w ramach uznania administracyjnego, które polega na przyznaniu organom podatkowym możliwości dokonania wyboru między dwoma równowartościowymi rozwiązaniami. Zakres uznania administracyjnego nie jest jednak uprawnieniem nieograniczonym, a dowolność w rozpoznawaniu wniosków o umorzenie zaległości podatkowych jest niedopuszczalna.

Stosownie do treści art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ podatkowy zobowiązany jest (korzystając z systemu ocen pozaprawnych) skonkretyzować użyte w art. 67 § 1 O. p. pojęcia niedookreślone o charakterze klauzul generalnych: "ważny interes podatnika" i "interes publiczny". Pojęcia te ograniczają zakres stosowania uznania, wskazują bowiem sytuację faktyczną, w której można dokonać umorzenia zaległości podatkowej.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., II FSK 1652/10, LEX nr 1121075), sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji (wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2013 r., I SA/Lu 944/12, LEX nr 1298349).

Sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę winny zostać umorzone. Takie rozstrzygniecie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast zaskarżona decyzja "uznaniowa" podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustalonych graniach zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne.

Pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" stanowią warunki skorzystania przez organ podatkowy z uznania.

Organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, czy też nie. Problem uznania pojawi się wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie jednej z tych przesłanek lub obu łącznie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom ważnego "interesu podatnika" bądź "interesu publicznego", wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany (m.in. wyrok NSA z 26 sierpnia 2010 r., II FSK 689/09).

Analizując z kolei konstrukcję uznania administracyjnego, także przy uwzględnieniu poglądów piśmiennictwa prawniczego, NSA w cytowanym wyroku z dnia z dnia 21 lutego 2012 r. o sygn. akt II FSK 1652/10), zwrócił uwagę, że w świetle przyjętej w przepisach Ordynacji podatkowej koncepcji uznania administracyjnego, organ jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia. Uznanie nie wyraża się zatem w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu. Zatem nawet w sytuacji wystąpienia przesłanek wskazanych w analizowanym tu przepisie, nie zobowiązuje to organu podatkowego do udzielenia ulgi. Przepis ten nie wyznacza bowiem decyzji organu podatkowego, lecz pozostawia mu wybór co do jej podjęcia (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2011 r., II FSK 425/10, LEX nr 895907). W tym ostatnim z cytowanych orzeczeń NSA stwierdził, że przy stosowaniu uznania nie dochodzi do naruszenia art. 7 Konstytucji RP, nakazującego organom władzy publicznej działać na podstawie i w granicach prawa. W niniejszej sprawie normą prawną upoważniającą do stosowania uznania jest bowiem art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Upoważnienie to zostało sformułowane w sposób wyraźny, niebudzący wątpliwości.

Z uwagi na nieostrość pojęć "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", a przez to ich szeroki zakres, zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądowe. Sądy administracyjne rozpatrując konkretne sprawy wskazują na przesłanki, których wystąpienie świadczyło o istnieniu "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Przeglądu i analizy części poglądów judykatury w tej kwestii dokonał WSA w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 marca 2013 r., (I SA/Lu 612/12, LEX nr 1302814), a jej wynikiem jest możliwość wskazania na kilka głównych tez precyzujących te niedookreślone pojęcia. Zatem w świetle orzecznictwa "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku.

"Interes publiczny" to z kolei sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Ponadto przesłanki umorzenia (a więc ważny interes podatnika i interes publiczny) należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Sądy administracyjne wskazują także, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Jednak organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Istotne też jest, że "ważnego interesu podatnika" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, iż to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p.

Odnośnie pojęcia "interesu publicznego" analiza orzecznictwa pozwala na sformułowanie jednolitego poglądu, według którego pojęcie to należy rozumieć jako dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, równość traktowania osób w podobnej sytuacji, czy realizację zobowiązań podatkowych.

Istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniesionej w tej sprawie skargi posiadają również przepisy Ordynacji podatkowej, regulujące tryb postępowania dowodowego. Z przepisu art. 180 § 1 O.p. wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W myśl przepisu art. 180 § 2 O.p., jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Przepis art. 189 § 1 O.p. wskazuje, że organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodu będącego w jej posiadaniu. W doktrynie prawnej akcentuje się, że z ogólnej zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. oraz z nałożonego na organ podatkowy obowiązku zebrania z urzędu całego materiału dowodowego wynika, że ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym ciąży na organie podatkowym. Jedynym negatywnym następstwem nieprzedstawienia w terminie dowodu jest nieuwzględnienie tych dowodów przez organ podatkowy przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy (por. komentarz do ustawy - Ordynacja podatkowa, autorstwa Barbary Adamiak, Janusza Borkowskiego, Ryszarda Mastalskiego i Janusza Zubrzyckiego, Oficyna Wydawnicza "Unimex", str. 627-628). W tym przejawia się zasada współdziałania podatnika z organem podatkowym w wyświetleniu prawdy materialnej sprawy, zwłaszcza w tej ich kategorii, w których podatnik z konkretnych faktów wywodzi określone przesłanki i jedynie on znajduje się w posiadaniu potwierdzających je dowodów. W razie ich nieprzedstawienia, na wezwanie organu podatkowego, musi ponosić negatywne konsekwencje tego stanu rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1143/11, zasadnie wskazał, że "podatnik, aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie winien ujawniać wszystkie fakty, czy też dowody będące w jego posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy, szczególnie w przypadku rozstrzygania przez organy o prawie podatnika do ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, bowiem to podatnik występuje ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym zakresie i to podatnik powinien starać się wykazać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie takiej ulgi".

Z materiałów niniejszej sprawy wynika, że wystąpienie o zastosowanie jednej z ulg podatkowych, określonych przepisem art. 67a § 1 O.p., umotywowane zostało przez Spółkę jej trudną sytuacją ekonomiczną, wywołaną skutkami ogólnoświatowego kryzysu ekonomicznego. W złożonym wniosku podatnik podał, że na skutek tego nie może prowadzić działalności gospodarczej w dotychczasowym rozmiarze i nie stać go na zapłatę podatku od nieruchomości, należnego za lata 2009-2012. Zadeklarował, że w razie pozytywnego ustosunkowania się do złożonego w tej sprawie wniosku zaległość ta, w nieumorzonej części, może być przez niego zapłacona ze środków pieniężnych, uzyskanych ze sprzedaży posiadanej nieruchomości.

W wyniku analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego uznać należy, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone granice swobodnej oceny dowodowej, a przed jej podjęciem organ podatkowy zebrał materiał dowodowy, umożliwiający ocenę tego, czy w sprawie tej zaistniały przesłanki, o których mowa w przepisie art. 67a § 1 O.p. W ocenie Sądu, kierując się ich zawartością, organ zasadnie przyjął, że argumenty, przywołane we wniosku, nie świadczą o wystąpieniu w tej sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika", uzasadniającej zastosowanie proponowanych form ulgi podatkowej. Nawiązując do okoliczności, wskazanych we wniosku podkreślić należy, że niepowodzenia finansowe w działalności gospodarczej w zasadzie nie stanowią o istnieniu ważnego interesu podatnika, gdyż są one objęte ryzykiem gospodarczym podmiotu podejmującego działalność gospodarczą. Koniunktura odzwierciedla cykliczny przebieg procesu gospodarowania i odnosi się zarówno do stanu jak i dynamiki zjawisk i procesów gospodarczych. Gospodarka charakteryzuje się pewnymi stałymi tendencjami: wzrosty, spadki, stagnacja. W dobie gospodarki światowej wahania koniunkturalne dotyczą wszystkich nieizolowanych gospodarek i są normalnym zjawiskiem w gospodarce wolnorynkowej (M.Kolasa, Teoria realnego cyklu koniunkturalnego, Studia i Prace Kolegium Zarządzania i Finansów SGH, 2012 Zeszyt nr 119).

Złożony w sprawie wniosek charakteryzuje się daleko posuniętą ogólnością, a przywołane w nim argumenty nie świadczą a priori o wystąpieniu w tej sprawie przesłanek, wymienionych w przepisie art. 67a § 1 O.p., a zatem związanej zarówno z "interesem podatnika", jak i "interesem publicznym". Ponadto, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pomimo pisemnego wezwania, zawartego w piśmie z dnia 30 kwietnia 2013 roku, Spółka nie przedstawiła organowi podatkowemu wszystkich, wymienionych tamże dokumentów, koniecznych do oceny jej aktualnej sytuacji ekonomicznej. Jak wskazuje na to treść tego pisma Spółka ta została w nim wezwana do przedstawienia sprawozdań finansowych za okres 3 ostatnich lat obrotowych. W odpowiedzi na to podatnik przesłał do Urzędu Gminy w M. sprawozdania finansowe (wraz z bilansami), za lata 2010 i 2011, pominął natomiast najbardziej ważące dla tej oceny sprawozdanie za 2012 rok. Z przedłożonych dokumentów wynika, że na terenie Gminy M. podatnik posiada nieruchomości gruntowe, których sprzedaż, zresztą przez niego deklarowana, może przyczynić się do spłaty zaległego za lata ubiegłe podatku. Przedłożone przez podatnika dokumenty finansowe, jak wskazano uprzednio niekompletne, wskazują, że po względem poziomu obrotów nie prowadzi on działalności gospodarczej w znacznym rozmiarze. Zawarte w przedłożonych sprawozdaniach informacje o posiadanym majątku rzeczowym, składającym się zarówno z nieruchomości, jak ruchomości (urządzeń technicznych i maszyn), świadczą o tym, że ich łączna wartość przewyższa znacznie sumę zobowiązań Spółki. Zdaniem Sądu nie występuje zatem zagrożenie tego, że egzekucja zaległości podatkowej, o umorzenie której wystąpiono, może zagrozić bytowi ekonomicznemu podatnika.

Trudno w przedmiotowej sprawie mówić natomiast o "zagrożeniu zdrowia bądź życia" czy też konieczności zapewnienia podatnikowi w razie odmowy umorzenia środków pomocy społecznej na które to okoliczności powołuje się w skardze pełnomocnik Spółki. W przedmiotowej sprawie mamy bowiem do czynienia z zaległością osoby prawnej (spółki z o.o.), a ponadto jak wynika z pisma z ZUS oraz informacji samego podatnika składanych w trakcie postępowania Spółka nie zatrudnia pracowników. Nie można też abstrahować od rodzaju zaległości podatkowej jaka jest podatek od nieruchomości. Warto zatem podkreślić, że w przypadku podatków majątkowych opodatkowaniu podlega samo posiadanie majątku (tzw. zakrzepła substancja majątkowa), w odróżnieniu od innych rodzajów podatków, np. dochodowych – w których opodatkowaniu podlega przyrost majątku – bądź też konsumpcyjnych – w których opodatkowaniu podlega wydatkowanie majątku. Sąd nie znajduje żadnego racjonalnego powodu, aby w sytuacji gdy podatnik dysponuje realnym majątkiem pozwalającym na zaspokojenie należności podatkowych rezygnować z należnych organom samorządu terytorialnego podatków, szczególnie że właśnie z tak pozyskanych środków finansowane są lokalne potrzeby służące dobru ogólnemu.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.