Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie Sędziowie, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typ A (Y. M.) oddala skargę w całości.

W dniu 22 marca 2019 r. do Wojewody D. wpłynął wniosek "A" sp. z o. o. o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla Y. M. (złożony przez e-PUAP). Natomiast przy piśmie z dnia 1 kwietnia 2019 r. wpłynęły do organu dokumenty, dotyczące złożonego wniosku.

Następnie pismem z dnia 8 maja 2019 r. strona złożyła do organu ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie (wpływ do organu w dniu 9 maja 2019 r.).

W dniu 20 maja 2019 r. wpłynęła do organu skarga strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2019 r. na bezczynność Wojewody D. w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę typ A. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. i wniosła o zobowiązanie organu do wydania aktu administracyjnego, orzeczenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty maksymalnej lub wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Pismem z dnia 17 maja 2019 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, tj. oryginału wypełnionego w całości załącznika nr 15 do wniosku – oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej uznał, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu 4 wniosków strony o wydanie zezwoleń na pracę cudzoziemców i wyznaczył termin do załatwienia sprawy, wskazując że materiał dowodowy sprawy nie potwierdza, aby organ gromadził dodatkowe dokumenty lub prowadził postępowanie dowodowe.

Przy piśmie z dnia 11 czerwca 2019 r. (wpływ do organu 12 czerwca 2019 r.) strona przesłała załącznik nr 15 do wniosku, korektę wniosku oraz informację starosty z dnia 18 kwietnia 2019 r.

W dniu [...] czerwca 2019 r. organ wydał zezwolenie typ A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium RP dla Y. M.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiuje pojęcia "bezczynności", podobnie jak Kodeks postępowania administracyjnego. Jednakże, zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy - w ustalonym przepisami terminie - organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane.

Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie w/w zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Ponadto, zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Zwrócić należy uwagę, że organy administracji publicznej zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. mają wprawdzie obowiązek działać wnikliwie i szybko, ale są również zobowiązane do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Do stwierdzenia bezczynności nie jest więc wystarczające samo tylko przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy.

W ocenie Sądu - w realiach rozpoznawanej sprawy – nie mamy do czynienia z tak rozumianą bezczynnością. Nie można bowiem zarzucić Wojewodzie bezczynności, bowiem organ prowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie, którą zakończył wydaniem decyzji - zezwolenia typ A nr [...]w dniu [...] czerwca 2019 r. na pracę cudzoziemca na terytorium RP dla Y. M.

Mianowicie, z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że strona skarżąca nie złożyła do organu drogą elektroniczną w dniu 22 marca 2019 r. kompletnych dokumentów w sprawie, albowiem przy piśmie z dnia 1 kwietnia 2019 r. pełnomocnik strony dosłał dokumenty, dotyczące złożonego wniosku, m. in. umowę o świadczenie usług agencji pracy tymczasowej, zamówienie od pracodawcy, certyfikat o dokonaniu wpisu do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, kopie stron paszportu oraz uzyskaną od starosty informację na temat możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Jak wskazuje organ, pismo to wpłynęło do organu w dniu 19 kwietnia 2019 r. (opis stanu faktycznego do skargi).

Z uwagi na kolejne braki złożonego wniosku, organ pismem z dnia 17 maja 2019 r. wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, tj. oryginału wypełnionego w całości załącznika nr 15 do wniosku – oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Wezwanie to zostało odebrane przez pełnomocnika strony w dniu 4 czerwca 2019 r. W odpowiedzi na wezwanie organu, pełnomocnik strony przy piśmie z dnia 11 czerwca 2019 r. (wpływ do organu 12 czerwca 2019 r.) przesłał załącznik nr 15 do wniosku, korektę wniosku oraz informację starosty z dnia 18 kwietnia 2019 r. W [...] dniu po otrzymaniu uzupełnionego materiału dowodowego w sprawie, organ w dniu [...] czerwca 2019 r. wydał zezwolenie na pracę cudzoziemca.

Zaś skarga strony z dnia 13 maja 2019 r. na bezczynność Wojewody wpłynęła do organu w dniu 20 maja 2019 r.

W niniejszej sprawie, wprawdzie organ nie podejmował żadnych czynności wstępnych (formalnych), zmierzających do oceny wniosku i wymaganych załączników, to jednak, jak wykazuje materiał dowodowy sprawy, złożony wniosek był niekompletny, ponieważ dopiero w dniu 12 czerwca 2019 r. - po wezwaniu pełnomocnika strony do uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie - organ otrzymał brakujące dokumenty.

Oznacza to, że skarga na bezczynność organu została wniesiona w momencie, kiedy materiał dowodowy konieczny do wydania zezwolenia nie był kompletny i organ przed złożeniem skargi wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Natomiast w dniu orzekania przez Sąd, sprawa była już zakończona przez wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca. Zezwolenie to zostało wydane niezwłocznie po uzupełnieniu braków wniosku przez stronę. Nie znajduje więc żadnego potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym zarzut skargi, że strona skarżąca oczekuje bez efektu na załatwienie sprawy przez organ od kilkunastu miesięcy.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.