Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 313/24 o odrzuceniu skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2024 r. nr SKO.PS/4110/746/2023 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji), postanowieniem z 29 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 313/24, powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę A. P. (dalej: Skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 18 stycznia 2024 r. nr SKO.PS/4110/746/2023 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 14 marca 2024 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie Skarżący odebrał 27 marca 2024 r., a zatem termin do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie upłynął 3 kwietnia 2024 r. (środa). Skarżący natomiast podpisał skargę dopiero 13 maja 2024 r. w związku z czym skarga podlegała odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Podał, że skargę złożył drogą elektroniczną w terminie, co potwierdzają dokumenty, natomiast w późniejszym terminie podpisał własnoręcznie skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakimi powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym, określa art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Zgodnie zatem z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych – to zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. – przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi, skutkiem nieuzupełnienia braku formalnego jest jej odrzucenie postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.).

Z akt niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, że wniesiona przez Skarżącego skarga nie była opatrzona własnoręcznym podpisem (k. 4). Z tego też względu pismem z 14 marca 2024 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 7 marca 2024 r., wezwano Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone Skarżącemu 27 marca 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 10). Termin zatem do usunięcia braku upłynął, jak prawidłowo podał Sąd I instancji 3 kwietnia 2024 r. Z akt sprawy wynika także, że Skarżący podpisał skargę dopiero 13 maja 2024 r. W związku z powyższym Sąd I instancji prawidłowo odrzucił wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż jej brak w postaci podpisu skargi został uzupełniony po terminie.

Odnosząc się do twierdzeń wniesionego zażalenia wskazać należy, że wnoszenie skargi/pism za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail), nie jest tożsame z wnoszeniem jej za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej Sądu. O zasadach wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej Skarżący został zawiadomiony w piśmie Sądu I instancji z 14 marca 2024 r. W związku z powyższym e-mail Skarżącego (k. 11), przy którym nadesłał skan podpisanej skargi - nie można w żadnym wypadku uznać za wykonanie wezwania Sądu I instancji.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.