III SA/Gd 13/05 - Wyrok

Data orzeczenia	2005-09-15	
Data wpływu	2005-01-11	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Alina Dominiak /przewodniczący/
Elżbieta Kowalik-Grzanka /sprawozdawca/
Jacek Hyla	
Symbol z opisem	6050 Obowiązek meldunkowy	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, sędzia NSA Jacek Hyla, Protokolant: Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. G. kwotę 100 zł. (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 września 2004 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku J. G. orzekł o braku podstaw do wymeldowania G. G. z lokalu mieszkalnego, położonego w U. przy ul. [...].

W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji wskazał, iż analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż przesłanka wymeldowania nie zachodziła; G. G. przebywał bowiem w miarę możliwości w spornym lokalu, co potwierdzili przesłuchani w toku rozprawy administracyjnej świadkowie.

Od decyzji organu I instancji odwołanie wniósł J. G., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu swego stanowiska odwołujący wskazał, iż wydana decyzja z uwagi na nieuwzględnienie zeznań wszystkich świadków ma charakter krzywdzący; nadto J.G. podniósł, iż jego syn w spornym lokalu nie zamieszkuje.

Decyzją z dnia 8 listopada 2004 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż z uwagi na odmienne okoliczności podawane przez świadków zeznających w sprawie nie można jednoznacznie uznać, iż G. G. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Organ odwoławczy podał nadto, iż w toku postępowania odwoławczego przeprowadzono kontrolę meldunkową w lokalu wskazanym przez odwołującego jako nowe miejsce zamieszkania syna wraz z narzeczoną, która wykazała, iż G. G. tam nie zamieszkuje.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. G. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej decyzji Burmistrza Miasta [...] oraz o wymeldowanie z urzędu G. G.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż postępowanie dowodowe w sprawie było prowadzone w sposób nieprawidłowy. Skarżący podniósł, iż w sprawie nie uwzględniono wszystkich zgromadzonych dowodów, a niektóre okoliczności ustalono w sposób błędny. W ocenie skarżącego G. G. opuścił sporny lokal trwale i dobrowolnie, co sam potwierdził w toku prowadzonego postępowania sądowego przed Sądem Rejonowym w S.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ II instancji odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego dotyczącego stronniczości w prowadzeniu postępowania podniósł, iż przy rozpatrywaniu całokształtu okoliczności sprawy nie miał podstaw aby nie brać pod uwagę okoliczności podawanych przez świadków zeznających pod odpowiedzialnością karną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art.21 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (D.U. 74 poz. 368 z późn. zmianami) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (D.U. 32/84 poz. 174 z późn. zmianami) stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie do przebywania w lokalu i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.

Dnia 15 czerwca 2002 r. Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r, w sprawie K 20/01 (opublikowanym w Dz. U. nr 78, poz. 716 w dniu 19 czerwca 2002 r.) orzekł, iż art. 9 ust. 2 cytowanej ustawy, stawiający wymóg potwierdzenia uprawnień do lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że uprawnienia do przebywania w lokalu nie mają obecnie znaczenia dla rozstrzygnięcia żądania o wymeldowaniu. Zatem, obecnie jedyną przesłanką wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania trwającego dłużej niż dwa miesiące, bez dopełnienia obowiązku wymeldowania, przy czym przyjmuje się, że opuszczenie to winno mieć charakter trwały i dobrowolny.

W niniejszym stanie faktycznym skarżący kwestionuje ustalenia organów, iż nie można jednoznacznie uznać, że G. G. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu.

W ocenie Sądu zaskarżoną decyzją organ drugiej instancji naruszył podstawową zasadę postępowania dowodowego wynikającą z art. 80 kpa. Z zasady tej wynika, że organ obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic. W niniejszej sprawie organ w ogóle nie ocenił na podstawie pozostałych zebranych w sprawie dowodów tj. zeznań świadków, zeznań złożonych przez G. i J. G. w toku postępowania sądowego w sprawie z powództwa G. G. o ochronę naruszonego posiadania, którego wyrok wraz z uzasadnieniem znajduje się w aktach sprawy. Tymczasem materiał zebrany w tej sprawie dałby podstawę do oceny czy opuszczenie lokalu przez G. G. miało charakter dobrowolny i trwały. Sam bowiem wynik tego postępowania z uwagi na przekroczenie przez powoda terminu z art.344§ 2 kc. nie jest przydatny do oceny czy nastąpiło spełnienie przesłanek z art.15 ust.2 ustawy. Zasadny jest zarzut skargi, iż organ w żaden sposób nie odniósł się do zeznań złożonych przez G.G. na rozprawie w dniu 23.03.2004r. w sprawie [...] toczącej się przed Sądem Rejonowym w S. o podział majątku z wniosku skarżącego z udziałem jego byłej żony, w czasie której, jak wynika z protokołu dołączonego do akt, G. G. oświadczył, że nie mieszka w spornym lokalu. Niewyjaśnienie powyższych rozbieżności przy uwzględnieniu całego materiału dowodowego zebranego w sprawie czyni zasadnym uznanie, iż organ dopuścił się naruszenia art.77§ 1 kpa. Tym samym stwierdzić należy, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie dokonanie oceny wszystkich dowodów zebranych w sprawie ze wskazaniem przyczyn, którym dowodom odmówił wiarygodności. Podkreślić bowiem należy, że organ administracji publicznej może określonym dowodom odmówić wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny.

Mając zatem na uwadze powyższe rozważania, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji.

Wobec uwzględnienia skargi, Sąd na mocy art. 200 i 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądził od Wojewody [...] na rzecz J.G. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na podstawie art.152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ,określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem zdaniem Sądu obligatoryjne tylko wówczas, gdy zaskarżona decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania. Decyzja odmawiająca wymeldowania nie nadaje się zaś do wykonania wobec powyższego zbędne było orzekanie w tym zakresie.