Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2026 r. sprawy ze skargi [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] nr [...]z dnia 19 grudnia 2025 r. o odmowie wydania zezwolenia na pracę dla [...] 1. zobowiązuje Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej do rozpatrzenia odwołania [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...]od decyzji Wojewody [...]z dnia 19 grudnia 2025r. nr [...]odmawiającej wydania zezwolenia na pracę dla [...]w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu odwołania, o którym mowa w punkcie 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ; 4. oddala skargę w zakresie wymierzenia grzywny; 5. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...]kwotę 237 (dwieście trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

P. I. Sp. [...] Sp. [...] z siedzibą w R. (dalej: skarżąca, strona), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 14 marca 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: organ lub Minister) w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] (dalej: Wojewoda) nr [...] z dn. 19 grudnia 2025r. o odmowie wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca A. L. G..

Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1, § 1a i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) wystąpiła o:

1) stwierdzenie, że Minister dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania skarżącej;

2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) zobowiązanie Ministra do rozpoznania odwołania skarżącej i wydania rozstrzygnięcia w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz

z prawomocnym odpisem wyroku;

4) wymierzenie organowi grzywny;

5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wskazując, że Wojewoda [...] odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia. Od powyższej decyzji skarżąca, działając w ustawowym terminie, wniosła odwołanie z 31 grudnia 2025r., domagając się uchylenia decyzji organu I instancji i wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem, ewentualnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Mimo upływu ustawowego terminu do rozpoznania odwołania sprawa nie została zakończona. Do dnia wniesienia niniejszej skargi Minister nie wydał żadnego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze.

Powołał, że zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego sprawy powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki, a postępowanie odwoławcze co do zasady powinno zostać zakończone w terminie miesiąca. Jeżeli organ nie może załatwić sprawy w terminie, ma obowiązek zawiadomić stronę o przyczynach zwłoki, wskazać nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia.

W realiach niniejszej sprawy obowiązki te nie zostały wykonane w sposób odpowiadający wymaganiom prawa, a jeżeli organ kierował do strony jakiekolwiek zawiadomienia, to nie doprowadziły one do faktycznego zakończenia postępowania i nie mogą legalizować wielomiesięcznego braku rozstrzygnięcia.

Bezczynność organu ma w niniejszej sprawie charakter oczywisty. Organ odwoławczy pozostaje bierny mimo ustawowego obowiązku rozpoznania odwołania, choć sprawa dotyczy podstawowego uprawnienia przedsiębiorcy do uzyskania merytorycznej kontroli decyzji organu I instancji. Skarżąca nie domaga się czynności nadzwyczajnych ani uznaniowych, lecz wydania ustawowo przewidzianego rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym. Brak takiego rozstrzygnięcia przez wiele miesięcy stanowi klasyczny przykład bezczynności organu administracji publicznej.

Jednocześnie zasadny jest wniosek o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przemawia za tym długość opóźnienia, całkowite przekroczenie podstawowego terminu załatwienia sprawy, brak realnego zakończenia postępowania mimo wniesienia ponaglenia, a także doniosłość sprawy dla bieżącej działalności gospodarczej skarżącej. Postępowanie dotyczy legalności zatrudnienia cudzoziemca i ma bezpośredni wpływ na możliwość realizacji kontraktów, organizację pracy i sytuację ekonomiczną przedsiębiorcy. W takich sprawach organ powinien działać sprawnie i z poszanowaniem zasady szybkości postępowania. Tymczasem wielomiesięczne oczekiwanie na rozpoznanie odwołania prowadzi do stanu niepewności prawnej, dezorganizuje działalność spółki i pozbawia ją realnej ochrony instancyjnej.

W niniejszej sprawie, zdaniem pełnomocnika skarżącej, skarga jest tym bardziej uzasadniona, że postępowanie odwoławcze nie służy ponownemu wszczynaniu sprawy od podstaw, lecz kontroli prawidłowości decyzji organu I instancji w granicach przewidzianych przepisami prawa. Organ II instancji dysponuje aktami sprawy, stanowiskiem strony oraz materiałem zebranym przez wojewodę. Brak rozstrzygnięcia przez tak długi czas narusza zasadę szybkości i prostoty postępowania, zasadę zaufania obywatela do państwa oraz prawo strony do uzyskania rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie wywodząc, że nie pozostaje w bezczynności. Organ działał bowiem w granicach i na podstawie prawa, podejmując czynności niezbędne do prawidłowego rozpatrzenia odwołania, a ewentualny upływ czasu wynikał z obiektywnych okoliczności sprawy, w tym konieczności zgromadzenia i analizy materiału dowodowego.

Następnie przedstawił okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, z których wynika, że 19 grudnia 2025 r. Wojewoda, po rozpoznaniu wniosku skarżącej wydał decyzję nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na pracę dla A. F. G. na stanowisku pracownik produkcji, na wniosek P. I. Sp. [...]., Sp. [...] Podstawą odmowy był art. 13 ust. 1 pkt 7 ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2025 r., poz. 621). Zaś, w dniu 2 stycznia 2026 r. (data wpływu) skarżąca odwołała się od ww. decyzji Wojewody.

W pierwszej kolejności wskazał, że wobec znacznej liczby odwołań wniesionych przez wskazany podmiot, organ II instancji, kierując się obowiązkiem dochowania należytej staranności oraz zapewnienia prawidłowości rozstrzygnięć zobowiązany jest do wnikliwego i indywidualnego rozpoznania każdej ze spraw. Podkreślił, że akta spraw wraz z odwołaniami ww. podmiotu wpływały do organu w różnych terminach, w sposób sukcesywny, a nie jednocześnie (daty wpływu odwołań: 2.01, 7.01, 8.01, 28.01, 3.02, 4.02, 10.02 br.). Okoliczność ta powodowała konieczność ich bieżącego rejestrowania, analizy oraz podejmowania czynności procesowych w kolejności wpływu, z uwzględnieniem stopnia ich skomplikowania oraz kompletności materiału dowodowego.

Odnosząc się do zarzutu bezczynności organ wskazał, że w realiach niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia obowiązku terminowego załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025r., poz. 1691; dalej: "k.p.a."). Zgodnie z powołanym przepisem, sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego powinny być załatwiane nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie jednak ustawodawca dopuszcza możliwość wydłużenia tego terminu w sytuacji, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych lub gdy rozstrzygnięcie sprawy uzależnione jest od aktywności strony.

Następnie Minister stwierdził, że w niniejszej sprawie postępowanie ma charakter złożony i wymaga przeprowadzenia pogłębionego postępowania wyjaśniającego.

W toku dotychczas prowadzonego postępowania organ odwoławczy podejmował czynności zmierzające do zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, w tym kierował do strony, jak i jego kontrahenta wezwania o złożenie wyjaśnień oraz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 30 kwietnia 2026 r. Tym samym postępowanie jest prowadzone w sposób ciągły i aktywny, a brak wydania rozstrzygnięcia w terminie podstawowym wynika z obiektywnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego.

Dodatkowo wyjaśnił, że organ II instancji nie jest związany wyłącznie materiałem dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowna, merytoryczna ocena sprawy, a nie jedynie formalna kontrola decyzji. Oznacza to, że organ odwoławczy ma nie tylko prawo, ale wręcz obowiązek samodzielnie zweryfikować prawidłowość ustaleń faktycznych i prawnych, w tym – w razie potrzeby – uzupełnić postępowanie dowodowe.

Z tych wszystkich przyczyn organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega częściowemu uwzględnieniu.

Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty tam określonej (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Wskazania wymaga również, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 20 marca 2025r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 621 – dalej: w.d.p.p.c.), zezwolenie na pracę wydaje się, odmawia się jego wydania lub uchyla się w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 4 w.d.p.p.c., przepisów art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 - dalej: k.p.a.), nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa m.in. w art. 26 w.d.p.p.c., tj. zezwolenia na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi. Oznacza to, że w sprawach, o których mowa, stronie nie służy prawo wniesienia ponaglenia na bezczynność lub przewlekłość do organu wyższego stopnia. Co za tym idzie, wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie wymaga uprzedniego wniesienia ponaglenia. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca "bezczynność" i "przewlekłość" należy rozumieć inaczej niż wynika to z art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Postępowanie to prowadzone jest na podstawie przepisów k.p.a., w których określono m.in. terminy załatwiania spraw.

W okolicznościach rozpoznanej sprawy należało zatem podzielić stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (ONSAiWSA z 2020 r. nr 6, poz. 79), zgodnie z którym skarga na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., jest skargą na bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., zaś skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest skargą na przewlekłość, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Przez bezczynność organu w tej sprawie należało zatem rozumieć sytuację, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Uwzględniając powyższe, należy podkreślić, że zgodnie z zasadą ogólną postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2).

W myśl natomiast art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do treści art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.

Wedle natomiast art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Stosownie do treści art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się w szczególności terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, (...) oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Dodać również należy, że w myśl art. 36 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2).

W ocenie Sądu, na gruncie tej sprawy zaistniał stan bezczynności organu w sprawie, zainicjowanej wnioskiem skarżącej Spółki, w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody odmawiającej wydania zezwolenia na pracę dla ww. cudzoziemca. Uszło bowiem uwadze organu, że treść przywołanego wyżej art. 35 § 3 k.p.a. stanowi, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym winno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W odniesieniu do postępowania odwoławczego bieg terminu rozpoczyna się w chwili przekazania organowi drugiej instancji odwołania razem z aktami sprawy, a kończy się z momentem wydania decyzji ostatecznej. Czyli dla organu odwoławczego termin wydania decyzji wynosi miesiąc od dnia otrzymania odwołania razem z aktami sprawy.

W odpowiedzi na skargę, organ nie powołał pełnego brzmienia tego przepisu pomijając termin załatwiania spraw w postępowaniu odwoławczym.

Tym samym, z uwagi na fakt, że odwołanie od decyzji Wojewody wpłynęło do organu 8 stycznia 2026 r. to rozstrzygnięcie w sprawie powinno zostać wydane do 8 lutego 2026 r. Biorąc pod uwagę, że organ tego nie uczynił, stwierdzić należy, że w dacie wniesienia skargi organ był bezczynny w rozumieniu art. 35 § 3 k.p.a., o czym Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca nie zdefiniował, kiedy bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w związku z czym prawo zakwalifikowania bezczynności w powyższy sposób zostało pozostawione uznaniu składu orzekającego. Ocena w tym przedmiocie powinna zaś zostać przez Sąd powzięta po analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego (por. np. wyrok NSA z 5 czerwca 2024 r. sygn. II OSK 2059/22 i powołane tam wyroki tego Sądu z 28 marca 2018 r., sygn. I OSK 2424/16 oraz z 14 lutego 2023 r. sygn. II OSK 198/22). Na tę ocenę rzutuje, m. in., zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia postępowania dowodowego (np. wyrok NSA z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 2234/15). W orzecznictwie sądowym stan rażącej bezczynności odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob., przykładowo: wyroki NSA: z 8 grudnia 2021 r., II OSK 2024/21; z 5 sierpnia 2021 r., Il OSK 151/21; z 23 marca 2021 r., II OSK 2439/20; z 14 lipca 2020 r., II OSK 879/20; z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1415/19). Orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić (zob. wyrok NSA z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19). Z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie znaczące (zob. ww. wyrok NSA z 5 czerwca 2024 r. sygn. II OSK 2059/22 i powołane tam orzecznictwo NSA).

W tej sprawie uwzględnić zatem należało, że nie doszło do kilkunastokrotnego przekroczenia maksymalnego terminu wyznaczonego przez ustawodawcę na załatwienie sprawy w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji o odmowie wydania zezwolenia na pracę.

Mając zaś na uwadze fakt, że do dnia wydania wyroku organ nie rozpoznał odwołania strony od decyzji Wojewody, zasadne stało się zobowiązanie organu do dokonania tej czynności w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, co ma umocowanie w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt 1 sentencji wyroku).

Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wymierzenie organowi grzywny. Jak podnosi się w orzecznictwie, orzeczenie grzywny lub sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Z użytej w art. 149 § 2 p.p.s.a. formuły "może orzec" wynika, że sąd administracyjny jest uprawniony, a nie zobowiązany do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny. Rozważając zastosowanie środków przewidzianych w art. 149 § 2 p.p.s.a. w konkretnej sprawie, sąd administracyjny powinien uwzględnić funkcje, jakie one pełnią. Grzywnie przypisuje się funkcję represyjną i prewencyjną - ma ona na celu zdyscyplinowanie organu (por. wyrok NSA z 2.06.26r., III OSK 1577/25). Z uwagi na stwierdzony charakter bezczynności (brak rażącego naruszenia prawa) Sąd nie stwierdził podstaw do uwzględnienia wniosku strony w tym zakresie. Z tych względów, w tej części skarga została oddalona na podstawie 151 p.p.s.a. (punkt 4 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 5 wyroku, na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 118), na które to koszty składają się: wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (radcy prawnego 120 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł).

Sąd za właściwe uznał miarkowanie kosztów zastępstwa procesowego skarżącej. Spowodowało to ustalenie wysokości wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika strony na kwotę 120 zł. Kwota ta, w ocenie Sądu jest adekwatna do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie i wpisuje się w "uzasadniony przypadek" miarkowania kosztów postępowania, o jakim mowa w art. 206 p.p.s.a. Sąd miał przy tym na uwadze wielość analogicznych spraw prowadzonych przez tego samego pełnomocnika, o tożsamych zarzutach i argumentacji. Okoliczność ta pozwalała zmniejszyć koszt pracy tego pełnomocnika, uwzględniając konieczny nakład pracy dla wywiedzenia skarg opartych o jednobrzmiącą argumentację w powiązaniu ze stopniem zindywidualizowania sprawy.