Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Sformułowanie zawarte w art. 53 ust. 7 u.p.z.p. „o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego” odnosi się tylko do decyzji pozytywnych. Za takim rozumieniem wskazanej normy przemawia nie tylko jej literalne brzmienie, ale także cel jej ustanowienia.

12 miesięczny okres, o którym mowa w art. 53 ust. 7 u.p.z.p., po upływie którego nie można już podważyć ustalenia lokalizacji inwestycji jest swoistą ochroną, szczególnie dla inwestora i szczególnym wzmocnieniem zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o warunkach zabudowy z naruszeniem prawa I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1. Wnioskiem, spółka [...] z siedzibą w W. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. Nr [...] z dnia [...] r., odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działkach nr [...] i [...], obręb ewidencyjny [...] W. . W ocenie Skarżącej wskazana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 52 ust. 3 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm., dalej przywoływana jako: "u.p.z.p.")

2. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] r. S. K. O. w S. stwierdziło, że decyzja Burmistrza M. Nr [...] z dnia [...] r., odmawiająca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działkach nr [...] i [...], obręb ewidencyjny [...] W. , została wydana z naruszeniem prawa. Jednak z uwagi na brzmienie art. 53 ust. 7 u.p.z.p., S. K. O. w S. nie mogło stwierdzić nieważności tej decyzji, a jedynie stwierdzić, że decyzja Burmistrza M. Nr [...] z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa, zgodnie z art. 158 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej przywoływana jako: "K.p.a."), który to przepis stosuje się odpowiednio, co wynika z art. 53 ust. 7 (zdanie drugie) u.p.z.p.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że zbadało prawidłowość wydania wskazanej decyzji pod kątem zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. art. 156 § 1 K.p.a. W ocenie Kolegium odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej nie znajduje żadnego uzasadnienia, co wyczerpuje znamiona przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) i jednocześnie przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem przepisu art. 52 ust. 3 u.p.z.p., gdyż jak wynika z uzasadnienia badanej decyzji, Organ pierwszej instancji uzależnił wydanie decyzji pozytywnej od: zmiany konstrukcji nawierzchni ulicy [...], budowy zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z ulicy [...] do miejsca planowanej inwestycji oraz budowy drogi wewnętrznej łączącej planowany zjazd z terenem inwestycji. Wskazane przedsięwzięcia w żaden sposób prawnie nie warunkują uzyskania pozytywnej decyzji lokalizacyjnej. Z akt postępowania wynika, że jako ostatnie doręczenie w trybie obwieszczenia należy uznać doręczenie decyzji dokonane w dniu [...]

3. W dniu [...] r. (data nadania przesyłki), działająca przez pełnomocnika Skarżąca wystąpiła do S. K. O. w S. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie zgadzając się z orzeczeniem Kolegium z dnia [...] r. pełnomocnik podniósł, że dwunastomiesięcznym okresem "ochronnym" objęte są jedynie decyzje ustalające lokalizację inwestycji celu publicznego. Każda inna decyzja, (w tym odmawiająca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie jest decyzją o ustaleniu, a decyzją w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pogląd taki pełnomocnik oparł na literalnym brzmieniu przepisu art. 53 ust. 7 u.p.z.p. domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. Nr [...] z dnia [...] r.

4. S. K. O. w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i z art. 56 w związku z art.52 ust. 1 i art. 52 ust. 3 u.p.z.p., po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza M. Nr [...] z dnia [...] r., odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działkach nr [...] i [...], obręb ewidencyjny [...] W. , utrzymało w mocy decyzję S. K. O. w S. z dnia [...] r., SKO [...], stwierdzającą że decyzja Burmistrza M. Nr [...] z dnia [...] r. odmawiająca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana została z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu Organ wskazał na literalne brzmienie art. 53 ust. 7 u.p.z.p. Podniósł, że zakaz stwierdzania nieważności decyzji po upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji odnosi się do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie Kolegium sformułowanie "o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego" odnosi się do wszystkich decyzji rozstrzygających w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a zatem zarówno do decyzji pozytywnych (ustalających lokalizację inwestycji celu publicznego), jak też negatywnych (odmawiających ustalenia takiej lokalizacji). Wniosek taki Kolegium wyprowadziło z porównania brzmienia art. 53 ust. 7 ustawy z brzmieniem wszystkich pozostałych przepisów rozdziału 5 ustawy (np. art. 53 ust. 1, 2, 3, 5a, 6, 8) oraz innych, wskazujących na decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego (tu: art. 4 ust. 2).

Z porównania tego, w ocenie Kolegium wynika, że ustawodawca nie rozróżnia decyzji ustalających lokalizację inwestycji celu publicznego od decyzji odmawiających ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób wyraźny, to jest poprzez użycie oddzielnego sformułowania do każdego z rodzajów tych decyzji. I tak np. postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. art. 53 ust. 1, 2, 3) może ostatecznie zakończyć się wydaniem decyzji ustalającej lokalizację, jak też decyzją odmawiającą ustalenia lokalizacji. Wymogi co do szczególnego uzasadnienia odwołania od decyzji o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 53 ust. 6), dotyczą zarówno odwołania od decyzji ustalającej lokalizację, jak też od decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji. Z kolei oczywistym dla SKO jest, że elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji wskazane w art. 54 ustawy odnoszą się do decyzji pozytywnej. Tak samo skutki decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazane w art. 55 odnoszą się do decyzji pozytywnej, gdyż tylko w oparciu o taką decyzję działa organ budowlany wydający pozwolenie na budowę. Nie można jednak, jak wskazał Organ, w oparciu o wskazane przykłady przesądzić, że sformułowanie "o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego" odnosi się tylko i wyłącznie do decyzji pozytywnych. Ustawodawcy bowiem brakuje konsekwencji aby w taki sposób odczytać to sformułowanie, gdyż jak sam wskazuje "lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego" (art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy). Dalej SKO wywiodło, że skoro odwołanie się do literalnego brzmienia przepisu art. 53 ust. 7 u.p.z.p. nie daje oczywistej odpowiedzi na pytanie, o jakiej (tylko pozytywnej czy również negatywnej) decyzji tu mowa, Kolegium uznało że przy rozstrzyganiu tego zagadnienia należy również mieć na uwadze to, że przepisy art. 53 ust. 7 i 8 ustawy stanowią lex specialis w stosunku do regulacji K.p.a. i mają pierwszeństwo w odpowiednim stosowaniu. Jako takie nie mogą rozstrzygać jedynie wybiórczo o decyzjach ustalających lokalizację inwestycji, a pomijać decyzje odmawiające tego ustalenia lokalizacji inwestycji. W ocenie Kolegium przepis szczególny kompleksowo odnosi się do obydwu rodzajów decyzji ostatecznej.

Organ wskazał także, że wskazana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Jak wynika z treści badanej decyzji, odmówiono ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z tego powodu, że inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie ze wskazanym art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Burmistrz M. zarzucaną niegodność upatrywał w niespełnieniu przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2016, poz. 124) - § 78 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit c, § 113 ust. 7 pkt 3. W decyzji Organ pierwszej instancji wskazał, że droga gminna, ul. [...] w miejscowości Z., z której ma się odbywać dostęp do terenu inwestycji, posiada ograniczenia dla wjazdu pojazdów o masie całkowitej powyżej 8 ton. Rodzaj planowanej inwestycji na etapie budowy oraz eksploatacji wymusza: zmianę konstrukcji nawierzchni jezdni zapewniający przejazd samochodów ciężarowych powyżej 15 ton, budowy zjazdu na teren inwestycji o parametrach zjazdu publicznego zapewniający przejazd pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 15 ton, budowy drogi wewnętrznej na terenie inwestycji.

Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, w którym inwestor przestawia między innymi charakterystykę inwestycji (art. 52 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy). Zakres wnioskowanej inwestycji, która miała polegać na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmował:

- wydzielenie ogrodzonego terenu o powierzchni [...];

- wykonaniu fundamentu wieży;

- montażu stalowej wieży kratowej o maksymalnej wysokości [...] m (wraz z odgromnikiem); montażu na wieży [...] anten sektorowych typu [...] anten radioliniowych;

- montażu fundamentów ramy sprzętowej;

- montażu ramy pod urządzenia telekomunikacyjne;

- montażu podestu obsługowego przy ramie sprzętowej; montażu dróg kablowych;

- montażu ogrodzenia stacji wraz z bramą wjazdową;

- wykonaniu instalacji elektrycznej na potrzeby obsługi stacji;

- utwardzenie terenu stacji warstwą tłucznia lub żwiru płukanego.

Tak więc te powyżej wskazane elementy inwestycji, jak wskazał Organ, podlegały ocenie zgodności z przepisami odrębnymi. Wskazane przez Organ pierwszej instancji przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nie uzależniają realizacji wnioskowanej inwestycji od ich spełnienia. Nie mogły więc, w ocenie SKO stanowić usprawiedliwionej podstawy do ograniczenia uprawnień inwestora. Skoro, zgodnie z przepisem art. 52 ust. 3 u.p.z.p., organy administracji nie maja uprawnień do poszerzania ograniczeń wnioskodawcy bez wyraźnej podstawy prawnej, zatem również i ten przepis narusza odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Tym samym S. K. O. w S. stwierdziło, że wskazana decyzja naruszyła przepis art. 56, w związku z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., jak też art. 52 ust. 3.

5. Niezadowolona z treści rozstrzygnięcia Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Skarżonej decyzji zarzucono w szczególności:

1). naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 ust. 7 u.p.z.p. poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że zakaz stwierdzenia nieważności po upływie roku dotyczy również decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2). naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podała, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją z [...] r. w części, której organ odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Burmistrza M.

z [...]. nr [...]. Jak bowiem wynika z przywołanego przepisu, dwunastomiesięcznym okresem "ochronnym" objęte są jedynie decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wbrew stanowisku Organu, każda inna decyzja (w tym również decyzja odmawiająca ustalenia lokalizacji takiej inwestycji czy umarzająca postępowanie w sprawie) jest decyzją w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Różnica na pozór nieistotna ma jednak fundamentalne znaczenie dla niniejszej sprawy.

Zakładając racjonalność prawodawcy należy przyjąć, że gdyby prawodawca chciał objąć rocznym terminem również inne decyzje wydawane w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. o odmowie lokalizacji celu publicznego lub umorzeniu postępowania, znalazłoby to odzwierciedlenie w treści przywołanego przepisu, choćby poprzez zastąpienie zwrotu "decyzja o ustaleniu o ustaleniu" zapisem "decyzja w sprawie o ustalenie". Ponadto, celem wprowadzenia rzeczonej regulacji była ochrona decyzji ustalających lokalizację inwestycji celu publicznego ze względu na szczególne funkcje tego typu inwestycji. Nie sposób przyjąć, by taką samą ochroną objęte były decyzję odmawiające ustalenia lokalizacji takich inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

6. Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018 r. poz. 1302; zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

7. Zgodnie z art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

W ocenie Kolegium sformułowanie "o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego" odnosi się do wszystkich decyzji rozstrzygających w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a zatem zarówno do decyzji pozytywnych (ustalających lokalizację inwestycji celu publicznego), jak też negatywnych (odmawiających ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego). Wniosek taki Kolegium wyprowadziło z porównania brzmienia art. 53 ust. 7 ustawy z brzmieniem wszystkich pozostałych przepisów rozdziału 5 ustawy (np. art. 53 ust. 1, 2, 3, 5a, 6, 8) oraz innych wskazujących na decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego (tu: art. 4 ust. 2). W ocenie Sądu wniosek wypływający z analizy przeprowadzonej przez Organ jest jednak nieprawidłowy.

8. Rację należy przyznać Organowi, że ustawodawca nie rozróżnia decyzji ustalających lokalizację inwestycji celu publicznego od decyzji odmawiających ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób wyraźny, to jest poprzez użycie oddzielnego sformułowania do każdego z rodzajów tych decyzji. I tak np. postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. art. 53 ust. 1, 2, 3) może ostatecznie zakończyć się wydaniem decyzji ustalającej lokalizację, jak też decyzją odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wymogi co do szczególnego uzasadnienia odwołania od decyzji o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 53 ust. 6) dotyczą zarówno odwołania od decyzji ustalającej lokalizację, jak też od decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji. To jednak, tak dla SKO, jak i dla Sądu orzekającego w sprawie oczywistym jest, że elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji wskazane w art. 54 jak też skutki decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji wskazane w art. 55 ustawy odnoszą się tylko do decyzji pozytywnej, gdyż tylko w oparciu o taką decyzję działa organ budowlany wydający pozwolenie na budowę.

Stąd właśnie, biorąc pod uwagę, że ustawodawca jednak tę różnicę dostrzega, można, w oparciu o wskazane przykłady przesądzić, że sformułowanie zawarte w art. 53 ust. 7 u.p.z.p. "o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego" odnosi się tylko do decyzji pozytywnych. Za takim rozumieniem wskazanej normy przemawia nie tylko jej literalne brzmienie, ale także cel jej ustanowienia.

12 miesięczny okres, o którym mowa w art. 53 ust. 7 u.p.z.p., po upływie którego nie można już podważyć ustalenia lokalizacji inwestycji jest swoistą ochroną, szczególnie dla inwestora i szczególnym wzmocnieniem zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Nie sposób bowiem pominąć istotnych (z punktu widzenia chociażby inwestora), skutków wydania obu decyzji. W przypadku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, skutkiem zazwyczaj są poniesione na tę inwestycję nakłady. Logiczną konstatacją jest zatem uznanie, iż zasada trwałości decyzji w połączeniu z okresem 12 miesięcznym, o jakim mowa w art. 53 ust. 7 u.p.z.p., dają inwestorowi pewność, że organ administracji publicznej nie odwoła/zmieni swojego stanowiska. Z kolei skutków takich nie wywoła decyzja o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji. Trudno doszukiwać się racjonalności inwestora, który angażowałby środki finansowe czy inne w inwestycję, której realizacja już na początku wydaje się niemożliwa.

Co więcej, bezzasadnym z punktu widzenia zasady legalności byłoby utrzymywanie w obrocie prawnym decyzji organu obarczonej wadą kwalifikowaną istotnego naruszenia prawa w sytuacji, gdy wadę tę dostrzega organ, skutki wydania decyzji obarczonej wadą nie pociągnęły za sobą nakładów finansowych i możliwa jest jej konwalidacja,

W świetle powyższego wnioski Skarżącej o uchylenie obu decyzji S. K. O. w S. są w pełni zasadne. Organ bowiem dokonał nadinterpretacji treści normy wyrażonej w art. 53 ust. 7 u.p.z.p., podczas gdy już jej literalne brzmienie wskazuje, iż odnosi się ona jedynie do decyzji ustalającej lokalizację, nie zaś do decyzji odmawiającej ustalenia.

9. Na marginesie Sąd wskazuje, że postępowanie prowadzone przez S. K. O. w S. trwało ponad 8 miesięcy i zakończyło się niedługo po upływie dwunastu miesięcy od dnia doręczenia decyzji

z [...] r. W ocenie Sądu zatem, Organ prowadząc postępowanie przyczynił się w sposób istotny do przekroczenia wskazywanego w art. 53 ust. 7 u.p.z.p. terminu. Jednak z uwagi na podniesioną przez Sąd nieprawidłową wykładnię tej normy, jakiej dokonało SKO, okoliczność długotrwałego prowadzenia postepowania przez Organ ma tu znaczenie drugoplanowe.

10. Podsumowując, w ocenie Sądu S. K. O. w S. dokonało błędnej wykładni przepisu art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez co nieprawidłowo uznało, że niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji z [...] r. odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego po upływie 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.

11. Ponownie rozpoznając sprawę Organ uwzględni zaprezentowaną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną.

12. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Organu.

O kosztach orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a.