Zaskarżoną w sprawie decyzją Zakład Ubezpiczeń Społecznych uchylił skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko R. K. za okres od 1 lutego 2025 r. do 31 maja 2025 r. Jak wynika z akt sprawy w decyzji tej zawarto pouczenie o trybie i terminie wniesienia od niej odwołania. Jednakże pismem z dnia 16 kwietnia 2026 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na tę decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Regulacja ta ma na celu zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy, najpierw przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ odwoławczy. Dopiero wydanie rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji otwiera drogę do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie przedmiot skargi stanowi decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a zatem organu pierwszej instancji. Skarga od tej decyzji nie przysługuje, wobec tego Sąd obowiązany jest wniesioną skargę odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
