Niepodpisanym pismem z 23 grudnia 2024 r. strona skarżąca (L. P.) wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. W aktach sprawy znajduje się dowód uiszczenia przez stronę skarżącą wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 11 marca 2025 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi - poprzez nadesłanie odpisu prawidłowo podpisanej skargi lub podpisanie skargi w siedzibie Sądu - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.). Zarządzenie to skutecznie doręczono stronie skarżącej 17 marca 2025 r. (k. 19 akt sądowych). Z akt sprawy nie wynika jednak, aby brak formalny został uzupełniony. Skarga nie została podpisana w siedzibie Sądu i nie przesłano również podpisanego jej egzemplarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Z akt sprawy wynika, że pomimo prawidłowo doręczonego (17 marca 2025 r.) odpisu zarządzenia wzywającego stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez – nadesłanie odpisu prawidłowo podpisanej skargi lub podpisanie skargi w siedzibie Sądu – strona skarżąca braku tego nie uzupełniła. Zakreślony do uzupełnienia ww. braku skargi upłynął bezskutecznie z końcem 24 marca 2025 r. (poniedziałek). W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 p.p.s.a. (pkt II sentencji).
