Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 7 września 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2066/15 w sprawie ze skargi T. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2066/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawa oddalił skargę T. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z powyższego wyroku, przedmiotem skargi T. R. była ww. decyzja MWINB z dnia [...] lipca 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], nakazująca T. R. rozbiórkę budynku garażowego usytuowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Sąd pierwszej instancji przywołał uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w której podano, że w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...] stwierdzono budowę budynku garażowego o wym. ok. 6 m x 5,5 m usytuowanego ok. 80 cm od granicy z działką o nr ew. [...] i ok. 60 cm od granicy z działką o nr ew. [...]. Z ustaleń organu powiatowego wynika, że przedmiotowa budowa powstała w 2014 r. w miejscu wcześniej istniejącego garażu blaszanego. Inwestor – T.R. nie przedstawił pozwolenia na budowę. Organ powiatowy uznając, że w związku z lokalizacją obiektu oraz naruszeniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiających jego legalizację, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nakazał T.R. rozbiórkę ww. budynku.

Odwołanie od ww. decyzji złożył T.R., wnosząc o jej uchylenie.

Sąd wojewódzki przywołał motywy decyzji MWINB, który – w podstawie prawnej swej decyzji powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (powołano nieaktualny publikator tekstu jednolitego – Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, prawidłowo należało wskazać na Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., K.p.a. – uwaga Sądu) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (powołano nieaktualny publikator tekstu jednolitego – Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., prawidłowo należało wskazać na Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., uPb) – stwierdził, że organ I instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie, nie naruszając przy tym norm prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego.

Sąd pierwszej instancji przywołał dalsze wywody organu odwoławczego wskazującego, że sprawa dotyczy budynku garażowego, na budowę którego inwestor nie uzyskał wymaganego przepisami pozwolenia na budowę, wobec czego uznano, że zrealizował on obiekt w warunkach tzw. samowoli budowlanej. Bezsporne jest, że wykonane roboty powinny być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że garaż blaszany zrealizowany w latach 80-tych ubiegłego wieku został w 2014 r. całkowicie rozebrany, a w jego miejsce wykonano nowy obiekt od podstaw – na bloczkach fundamentowych. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego przez organ powiatowy uzasadnione było – zdaniem MWINB – stwierdzenie, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie spełnia przesłanek z art. 48 ust. 2 uPb, a tym samym nie było możliwe uruchomienie postępowania legalizacyjnego.

Przywołano w wyroku dalsze wywody MWINB, które podnosił, że w niniejszej sprawie bezsprzeczne jest, że sporny budynek został zlokalizowany w odległości ok. 80 cm od granicy z działką o nr ew. [...] i ok. 60 cm od granicy z działką o nr ew. [...]. Przedmiotowy obiekt w ocenie organu wojewódzkiego narusza więc swym usytuowaniem przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm., rozp. MI z 2002). Organ II instancji przywołał przy tym przepisy § 12 ust. 3 pkt 1 i 4 ww. rozporządzenia. Budynek garażowy usytuowany jest w odległości mniejszej niż 1,5 m od granic nieruchomości, co przesądzać ma, iż inwestycja narusza ww. przepisy rozp. MI z 2002, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

MWINB stwierdził przy tym, że roboty wykonane nie stanowią nadbudowy, gdyż aby mówić o nadbudowie, obiekt jej podlegający musi istnieć, a dokonanie rozbiórki obiektu istniejącego wcześniej, nawet jeżeli jego stan techniczny był niezadowalający i wzniesienie w tym samym miejscu nowego obiektu, traktuje się jako budowę, a nie nadbudowę. Organ wskazał także, że z dokumentacji zdjęciowej zgromadzonej w sprawie wynika, iż obiekt powstał od podstaw.

W końcu, organ odwoławczy wskazał na niezgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonym uchwałą nr XLVIII/354/2001 Rady Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2001 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - osiedle [...] (MPZP). Kolejna inwestycja na działce nr ew. [...]/1, na której istnieje już zwarta zabudowa, stoi w sprzeczności z § 56 ww. uchwały, który określa maksymalną powierzchnię zabudowy działki na poziomie 20%. Realizacja kolejnego obiektu oznacza więc przekroczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy.

MWINB stwierdził w efekcie, że skoro przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz narusza przepisy techniczne w zakresie usytuowania budynku, jak i powoduje przekroczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy działki, zasadne było wydanie decyzji przez PINB w [...] nakazującej T.R. rozbiórkę tego budynku.

Skargę na ww. decyzję MWINB z dnia [...] lipca 2015 r. wniósł T.R., domagając się jej uchylenia oraz decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 48 uPb poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy wykonanie przedmiotowego obiektu wymaga obowiązku dokonanie zgłoszenia, a nie uzyskania pozwolenia na budowę oraz związane z tym ewentualne naruszenie przepisów art. 49b uPb, poprzez ich niezastosowanie;

- art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb poprzez nieuwzględnienie, że realizacja budynku garażowego o powierzchni zabudowy do 35 m² podlega obowiązkowi dokonania zgłoszenia, a nie uzyskania pozwolenia na budowę;

- § 12 ust. 3 pkt 4 rozp. MI z 2002 poprzez jego wskazanie jako podstawy do stwierdzenia, że budynek narusza przepisy warunków techniczno-budowlanych, podczas gdy w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego nie został potwierdzony status sąsiedniej działki o nr ewid. [...], wymagany do zastosowania tego przepisu;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w odniesieniu do domniemanego naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu skargi T.R. podniósł, iż organy nie dokonały żadnej analizy odnoszącej się do kwalifikacji prawnej wykonanych robót budowlanych. W ocenie skarżącego postępowanie administracyjne prowadzone przez organy nadzoru budowlanego powinno się toczyć na podstawie przepisów art. 49b uPb, które mają zastosowanie do obiektów budowlanych lub ich części wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia.

Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że organy orzekające wskazując na niezgodność lokalizacji obiektu z warunkami technicznymi, nie ustaliły charakteru działki sąsiedniej o nr ewid. [...], która pozostaje niezabudowana (i winna z tego powodu wzbudzić zainteresowanie organów).

Jako kolejny argument przemawiający za rozbiórką obiektu organy przywołały ustalenia § 56 MPZP, który określa maksymalną powierzchnię zabudowy działki na poziomie 20 %. Organy stwierdziły, że wykonanie przedmiotowego obiektu narusza powyższe ustalenie planu, nie dokonały jednak żadnego wyliczenia powierzchni zabudowanej działki nr ewid. [...], nie ustaliły również w oparciu o te wyliczenia czy, i o ile poziom zagospodarowania działki został przekroczony w stosunku do dopuszczalnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Na rozprawie przed sądem pierwszej instancji w dniu 10 sierpnia 2016 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika rozszerzył zarzuty skargi podnosząc, iż działka o nr ew. [...] jest własnością P. W., a działka uczestników postępowania o nr ew. [...], jest oddalona od przedmiotowego budynku o 13 m.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.

W motywach tego wyroku stwierdzono, że zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy procedury z art. 48 uPb było w pełni zasadne i prawidłowe.

Sąd pierwszej instancji podzielił ocenę organów nadzoru budowlanego wskazującą m. in. na niezgodność inwestycji z obwiązującym na obszarze jej realizacji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem sądu a quo dla stwierdzenia wskazanej niezgodności nie było potrzeby dokonywania jakichkolwiek obliczeń powierzchni zabudowanej. Zasadnym było natomiast wydanie w niniejszej sprawie decyzji nakazującej rozbiórkę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł T.R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżył to orzeczenie w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie uchyleniu zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne obarczone było podstawą do jego wznowienia,

2. art. 33 § 1 Ppsa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyznaniu M. i J. małż. W. statusu uczestników postępowania na prawach strony, co było skutkiem wadliwie dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny ich interesu prawnego,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 3 Ppsa w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie uchyleniu zaskarżonej decyzji i nie umorzeniu postępowania administracyjnego z powodu zainicjowania go na wniosek podmiotów do tego nieuprawnionych.

Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 188, art. 193 i art. 135 Ppsa strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji MWINB wraz z poprzedzającą ją decyzją PINB w [...], a także umorzenie postępowania administracyjnego, względnie przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 1 Ppsa strona skarżąca kasacyjnie wnosi o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania przed sądami obu instancji, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.

Zdaniem T.R. wadliwie dopuszczono małżonków W. do czynnego udziału w postępowaniu sądowym, co istotnie wpłynęło na wynik postępowania. Zarówno w pismach kierowanych do sądu, jak i w swoich wystąpieniach przedstawiali oni bowiem zniekształcony obraz sprawy, odnoszący się nie tylko do budynku, którego dotyczy postępowanie, ale do całokształtu działalności skarżącego. Doprowadziło to sąd wojewódzki do błędnych wniosków o uciążliwościach pochodzących z nieruchomości skarżącego.

W odpowiedzi J. i M. W. na skargę kasacyjną wniesiono o jej odrzucenie. W odpowiedzi tej, powołując się na materiał zdjęciowy, wywodzono o innych przypadkach samowoli budowlanej, której miał się dopuszczać inwestor. Podnoszono także okoliczności wykorzystywania wzniesionego obiektu dla celów magazynowania produktów służących prowadzeniu działalności wytwórczej przez T.R..

W trakcie rozprawy pełnomocnik T.R. podtrzymał zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej, zaś J. W. wnosił o jej oddalenie. Obecny na sali rozpraw P. W. nie zgłosił wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302,) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Istota sprawy sprowadza się do oceny trafności tych zarzutów kasacyjnych, które związane z oceną statusu uczestników postępowania – M. i J. W. oraz braku uwzględnienia przez sąd wojewódzki zagadnienia wszczęcia postępowania administracyjnego z inicjatywy tych osób. Niesporne jest, że postępowanie administracyjne było prowadzone z udziałem w/w uczestników, którym organy obu instancji doręczały wydawane przez siebie decyzje. Zgodnie z art. 33 § 1 Ppsa osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Nie ulega wątpliwości, że uczestnicy brali udział w postępowaniu administracyjnym, za prawidłowe wypadnie także uznać te ustalenia sądu pierwszej instancji odnośnie interesu prawnego uczestników, wsparte materiałem dowodowym – zdjęciowym, znajdującym się w aktach administracyjnych, z których wynika, że przedmiotowy budynek jest wykorzystywany w działalności produkcyjnej skarżącego. W judykaturze nie budziło wątpliwości, że w postępowaniu w przedmiocie nakazu rozbiórki z reguły poza inwestorem biorą udział także inne strony postępowania. W wyniku wydania decyzji nakazującej rozbiórkę inne niż inwestor strony postępowania uzyskują prawo do tego, że podmiot którego dotyczy nakaz rozbiórki, będzie musiał ten nakaz wykonać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2013 r., II OSK 1990/11, LEX nr 1354911). Z tych względów za nietrafny przyjdzie uznać zarzut naruszenia art. 33 Ppsa.

B. Z podobnych powodów za nieusprawiedliwiony uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 3 Ppsa w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Trafnie WSA w Warszawie eksponował, że możliwość wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej inwestora wynikała z zadań organu nadzoru budowlanego, mających swe źródło w przepisach art. 84 ust. 1 pkt 1 oraz art. 84a ust. 1 pkt 1 uPb. Skoro organ powiatowy był uprawniony do kontroli stosowania i przestrzegania przepisów prawa budowlanego, okoliczność iż wszczął postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku z inicjatywy uczestników, niezależnie od przysługującego im interesu prawnego, nie mógł mieć wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Decyzja organu powiatowego została wydana na podstawie m. in. art. 48 ust. 1 uPb, w którym nie określono przesłanki jego zastosowania od wszczęcia postępowania wyłącznie na żądanie oznaczonego podmiotu. Innymi słowy, za uzasadnione trzeba przyjąć stanowisko sądu a quo, wedle którego na prawidłowość zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie może wpłynąć informacja zawarta w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Wypadnie także zauważyć, że decyzja MWINB zapadła z odwołania T.R..

C. Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w aspekcie pominięcia w postępowaniu administracyjnym właściciela działki nr [...] w [...] – D. W. Skarżący kasacyjnie rozwijając tę podstawę kasacyjną obszernie relacjonuje sprzeczne stanowiska judykatury oraz doktryny w kwestii nakazu sądu administracyjnego do uwzględnienia skargi na podstawie przywołanych w zarzucie kasacyjnym przepisów prawa, gdyby doszło do pominięcia strony w postępowaniu administracyjnym i dopuszczalności podniesienia tej kwestii także przez inny podmiot, któremu zagwarantowano prawo do udziału w sprawie administracyjnej.

D. Przyznać należy, że kwestia stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w aspekcie nakazu uwzględnienia przesłanki wznowieniowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym budziła, tak w nauce procesu administracyjnego i sądowoadministracyjnego, jak i w orzecznictwie istotne wątpliwości. Aktualnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, wedle którego

przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu, inne podmioty nie mogą się zaś skutecznie na tę okoliczność powoływać. Podnosi się w judykaturze, że przepis ten powinien być oceniany łącznie z unormowaniem zawartym w art. 147 zd. drugie K.p.a. stanowiącym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 i w art. 145a następuje tylko na żądanie strony oraz uregulowaniem zawartym w art. 184 § 4 K.p.a., który stanowi, że jeżeli podstawą sprzeciwu prokuratora jest naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to jego wniesienie wymaga się zgody strony. Takie rozwiązania ustawowe powodują, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela pogląd zgodnie z którym art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. należy wykładać w ten sposób, że również w postępowaniu przed sądem administracyjnym trzeba uwzględniać wolę podmiotu, którego prawo udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2009 r., II OSK 1628/08, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2011, z. 2, poz. 23 z aprobującą glosą J. Borkowskiego). Oznacza to, że ewentualny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. mógłby zostać skutecznie podniesiony przed sądem administracyjnym przez podmiot, który został pominięty w postępowaniu administracyjnym. Stanowisko tego typu jest dominującym w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia; 5 czerwca 2006 r., I OSK 911/05; 17 czerwca 2008 r., II OSK 665/07; 22 grudnia 2008 r. II OSK 1109/07; 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08; 26 maja 2009 r., II OSK 832/08, 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08, 18 maja 2010 r., II OSK 796/09; 14 grudnia 2011 r., II OSK 1886/10; 26 października 2017 r., II OSK 2711/15; 11 stycznia 2018 r., II OSK 782/16; 1 marca 2018 r., II OSK 1837/17; dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że T.R. nie był pozbawiony prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym. Z kolei D. W., który stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie wnosił o uwzględnienie skargi kasacyjnej, tym samym nie można uznać, że doszło do naruszenia – wskazywanych przez skarżącego kasacyjnie – przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

E. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.