Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 137/24 w sprawie ze skargi J.M. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J.M. na rzecz Ministra Infrastruktury kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 137/24, oddalił skargę J.M. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

J.M. wnioskiem z dnia 14 stycznia 2024 r. wystąpił do Ministra Infrastruktury o udzielenie informacji publicznej w zakresie udostępnienia korespondencji wysłanej w 2023 r. do wojewodów (łącznie lub indywidualnie) w przedmiocie organizacji ruchu drogowego oraz odpowiedzi na wskazane pisma otrzymane przez organ do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek.

Pismem z dnia 30 stycznia 2024 r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w terminie 14 dni od dnia odebrania wezwania, ponieważ zebranie korespondencji wysłanej w 2023 r. do wojewodów w przedmiocie organizacji ruchu drogowego oraz odpowiedzi na wskazane pisma wymaga znacznego nakładu pracy oraz nadprogramowych czynności organizacyjnych.

W odpowiedzi na wezwanie, wnioskodawca pismem z dnia 2 lutego 2024 r. odmówił wykazania szczególnego interesu publicznego, wskazując, że wnioskowana informacja to informacja prosta.

Następnie wnioskodawca w dniu 24 lutego 2024 r wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 14 stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu 28 lutego 2024 r., za pośrednictwem systemu ePUAP, skarżącemu została doręczona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia 27 lutego 2024 r., znak DTD-2.014.2.2024 o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarga jest niezasadna.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie kwestia podmiotowa, jak i przedmiotowa nie budzi wątpliwości, bowiem Minister jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej "u.d.i.p."). Również żądana informacja ma charakter informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Rozstrzygnięcia jednak wymaga czy w okolicznościach sprawy organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku.

WSA w Warszawie wskazał, że skarżący z wnioskiem z dnia 14 stycznia 2024 r. (niedziela), złożonym drogą elektroniczną, wystąpił do Ministra o udostępnienie informacji publicznej. Ustawowy zatem 14-dniowy termin na udostępnienie żądanej informacji upłynął w dniu 29 stycznia 2024 r. Jak wynika z akt sprawy organ pismem z dnia 29 stycznia 2024 r. – a więc w terminie wynikającym z u.d.i.p. – podjął pierwszą czynność, tj. wezwał skarżącego do wykazania szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu żądanej informacji publicznej, uznając, że ma do czynienia z informacją przetworzoną. I choć Minister nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie udostępnienia informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), to zakończył postępowanie wydaniem w dniu 27 lutego 2024 r decyzji o odmowie udostepnienia informacji publicznej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, powyższe wskazuje, że nie można stwierdzić, aby organ dopuścił się bezczynności w sprawie.

WSA w Warszawie dodał jedynie, że fakt, iż w dniu 27 lutego 2024 r. organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie powoduje, iż skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna. Albowiem nawet fakt udostępnienia żądanej informacji nie wyłącza zasadności stawianego organowi zarzutu bezczynności i możliwości dokonania merytorycznej oceny tego zarzutu przez Sąd administracyjny.

W dniu 22 grudnia 2024 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył skarżący, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. art. 1 u.d.i.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wnioskowana przez skarżącego informacja nie podlega udostępnieniu, pomimo że stanowi ona informację publiczną;

2. art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wnioskowana informacja nie może zostać udostępniona z uwagi na ochronę prywatności, pomimo że w niniejszej sprawie nie zachodziła podstawa do takiego ograniczenia w dostępie do informacji;

3. art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a., poprzez niewłaściwą kontrolę działania Ministra Infrastruktury polegającą na uznaniu, iż organ, który nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej informacji nie pozostawał w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że jej zarzuty nie są adekwatne w stosunku do treści wyroku oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Oceniając zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wyjaśnić należy, że przywołane przepisy są przepisami wynikowymi. Ich zastosowanie uzależnione jest od stwierdzenia przez sąd, że w rozpoznawanej przez niego sprawie doszło bądź nie do takiego naruszenia przepisów, które daje podstawę do zastosowania przepisu, na podstawie którego skargę oddala bądź ją uwzględnia i stwierdza bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania. Tym samym zarzut naruszenia przepisów art. 149 oraz art. 151 P.p.s.a. powinien być każdorazowo powiązany z zarzutem naruszenia przepisów warunkujących konieczność zastosowania art. 149 bądź art. 151 P.p.s.a. W związku z brakiem odniesienia analizowanego zarzutu do naruszenia innych przepisów prawa zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało uznać za niezasadny.

Zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego należy uznać za oczywiście niezasadne, ponieważ, jak słusznie zauważył Minister w odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie mają one związku z rozpoznawanym orzeczeniem. Wskazać bowiem należy, że przedmiotem kontroli WSA w Warszawie była bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 14 stycznia 2024 r o udostępnienie informacji publicznej. Zatem zadaniem Sądu pierwszej instancji w tym zakresie była ocena na ile w dniu wniesienia skargi istniał stan bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku, a jeżeli zarzut bezczynności dotyczy nieudzielenia w terminie informacji publicznej, sąd administracyjny powinien ustalić, czy i kiedy wniosek dostępowy dotarł do adresata, czy jego treść była jednoznaczna i czy w wyznaczonym przepisami prawa terminie organ udzielił na niego odpowiedzi (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt III OSK 1341/24).

Tymczasem zarzuty skargi kasacyjnej w ogóle nie odnoszą się do kwestii tak zakreślonych zadań sądu administracyjnego przy ocenie bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej i nadto w żaden sposób nie odnoszą się do treści samego orzeczenia. WSA w Warszawie nie kwestionował, wbrew temu co twierdzi skarżący kasacyjnie, że żądana przez niego informacja nie stanowi informacji publicznej. Wprost przeciwnie na s. 5-6 uzasadnienia wskazał, że żądane informacje mieszczą się w określonej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. definicji informacji publicznej.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., ponieważ WSA w Warszawie w ogóle nie odnosił się do objęcia żądanych we wniosku z dnia 14 stycznia 2024 r. informacji – prawem do prywatności, ponieważ w sprawie ani organ, ani tym bardziej Sąd I instancji nie podnosili takiej kwestii.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a.