Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 2172/19 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2019 r. nr [...] [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. S. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 listopada 2020 r., V SA/Wa 2172/19 oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 30 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.

[...] (dalej: "skarżący") wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania, to jest:

a) art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, dalej: "ordynacja podatkowa", "O.p."), polegające na nieprawidłowej i fragmentarycznej analizie materiału dowodowego w sprawie poprzez nieuwzględnienie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji nieprawidłowego ustalenia, że:

- Skarżący [...] ponosi odpowiedzialność za zaległości Spółki, chociaż w czasie gdy one powstały, nie był on członkiem jej zarządu, ponieważ jego mandat wygasł, a w konsekwencji uznano, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności skarżącego na gruncie art. 116 ordynacji podatkowej tym samym ustalenia, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 i 2 ordynacji podatkowej oraz art. 202 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1467, dalej: "k.s.h."),

- Skarżący [...] po złożeniu rezygnacji z pełnienia członka Zarządu 3 marca 2014 r. i przyjęciu rezygnacji na zgromadzeniu wspólników spółki [...] pełnił w dalszym ciągu faktycznie i formalnie funkcję członka Zarządu [...]

b) art. 122 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 125 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 197 ordynacji podatkowej poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a mianowicie nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu wyceny przedsiębiorstw, wyceny zdolności upadłościowej, szacowania opłacalności postępowania upadłościowego, określenia momentu wystąpienia przesłanek do ogłoszenia upadłości na okoliczność ustalenia:

- czy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości [...]

- w jakim czasie członkowie Zarządu spółki [...] powinni złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości,

- czy w czasie urzędowania przez [...] w charakterze Prezesa Zarządu (od 30 czerwca 2013 r. do 3 marca 2014 r.) istniały przesłanki do ogłoszenia upadłości [...]

podczas gdy okoliczności te niewątpliwie stanowią wiadomości specjalne oraz okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie;

c) art. 121 § 1 ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji, która stoi w sprzeczności z zasadą zaufania do organów państwa, która rodzi po stronie organu interpretację na korzyść podmiotu, którego postępowanie dotyczy.

2. przepisów prawa materialnego, to jest:

a) art. 116 § 1, 2 i 4 oraz 107 § 1 i 2 pkt 2 i 4 ordynacji podatkowej w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. 1997 nr 121 poz. 769, dalej: "k.r.s."), poprzez niewłaściwe zastosowanie i dokonanie ustaleń sprzecznych z informacjami wynikającymi z rejestru przedsiębiorców KRS, gdyż [...] został wykreślony przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku ze skutkiem na dzień 3 marca 2014 r., albowiem podstawą faktyczną wykreślenia była rezygnacja z pełnienia obowiązków Prezesa Zarządu;

b) art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, polegającą na jego nieprawidłowym zastosowaniu, skutkującym wadliwym uznaniem, że już w dniu 10 kwietnia 2013 r. zaszły podstawy do ogłoszenia upadłości spółki [...] a Skarżący zobowiązany był taki wniosek złożyć po objęciu funkcji członka zarządu, podczas gdy zdaniem Skarżącego ustalenie to jest nieudowodnione i wymaga wiadomości specjalnych, zaś powyższe ustalenia dokonane były arbitralnie, bez uwzględnienia całościowej sytuacji finansowej spółki w danym czasie, a do czasu sprawowania przez skarżącego członka zarządu nie wystąpiły przesłanki do złożenia wniosku o upadłość spółki.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (obecnie: Minister Funduszy i Polityki Regionalnej) w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Za podstawę wyroku z 4 listopada 2020 r., V SA/Wa 2172/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju. Decyzją Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z 5 lutego 2015 r. określono obowiązek zwrotu przez spółkę [...] złotych wraz z odsetkami w związku z nieprawidłową realizacją projektu. To rozstrzygnięcie utrzymał w mocy Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z 1 czerwca 2015 r. Wobec bezskutecznego upływu terminu do zwrot środków, Narodowe Centrum Badań i Rozwoju wystawiło 22 lipca 2015 r. tytuł wykonawczy oraz zwróciło się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec spółki [...] W toku postępowania egzekucyjnego na rzecz Narodowego Centrum Badań i Rozwoju wyegzekwowana oraz przekazana została kwota [...] złotych. Postanowieniem z 12 kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach umorzył postępowanie egzekucyjne wobec stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Następnie, zawiadomieniem z 24 października 2017 r. Narodowe Centrum Badań i Rozwoju wszczęło postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej, tj. [...] za zobowiązania spółki [...] zakończone decyzją ostateczną Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 30 września 2019 r., orzekającą o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zwrot środków przekazanych tytułem dofinansowania. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 października 2019 r., II FSK 3776/17 (LEX nr 2743480) wyraził następującą ocenę prawną: " Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów rejestrowych wynika, że Skarżący był członkiem zarządu spółki w okresie, kiedy upływał termin płatności zaległości podatkowych spółki. Funkcję tę pełnił od 30 czerwca 2013 r. Postanowieniem Sądu Rejonowego z 10 września 2015 r. wykreślono z rejestru przedsiębiorców KRS Skarżącego wpisanego jako jedynego członka zarządu Spółki. To zaś, że Skarżący rzekomo złożył rezygnację z pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu 3 marca 2014 r., nie ma znaczenia dla oceny przesłanek z art. 116 O.p. Zgodnie bowiem z art. 14 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 687 z późn. zm.) podmiot obowiązany do złożenia wniosku o wpis do Rejestru nie może powoływać się wobec osób trzecich działających w dobrej wierze na dane, które nie zostały wpisane do Rejestru lub uległy wykreśleniu z Rejestru. Sam zaś fakt, że pismo z rezygnacją wpłynęło do organu podatkowego dopiero 7 września 2015 r. tj. w trakcie prowadzonego postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich rzutuje znacząco na ocenę wiarygodności tego pisma. To samo dotyczy protokołu ze Zgromadzenia Wspólników spółki z 3 maja 2014 r., w którym wskazano, że Zgromadzenie Wspólników w osobie samego Skarżącego przyjęło jego rezygnację. Ten dokument wpłynął do organu dopiero 29 września 2016 r. wraz z odwołaniem od decyzji pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że Skarżący nie tylko, że nie został wykreślony z KRS, ale i podpisywał dokumenty spółki w okresie, kiedy powstały zaległości podatkowe będące przedmiotem niniejszego postępowania. Warto też zwrócić uwagę, że po dacie złożonej rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu 3 marca 2014 r. nowy prezes został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego prawie dwa lata później – 25 stycznia 2016 r. Jak zaś wskazano w wyroku NSA z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2401/11 (CBOSA), faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z o.o., nawet po formalnej rezygnacji z tej funkcji, powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu przewidzianą w art. 116 § 2 O.p. Prawidłowo też ustalono w sprawie, że egzekucja wobec zobowiązanej spółki okazała się nieskuteczna, bowiem nie ustalono majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe spółki. Skarżący nie wykazał zaś, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy oraz nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części."

Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast, według art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 stycznia 2023 r., II OSK 126/20 (LEX nr 3503676) wyraził następującą ocenę prawną: "Wyrażona w art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku."

Takie rozumienie prawomocności orzeczenia nie godzi w samodzielność jurysdykcyjną sądu, ponieważ wynika z potrzeby ochrony pewności obrotu i wykreowanej przez wcześniejsze, prawomocne orzeczenie sądowe sytuację podmiotu w relacjach z organami administracji publicznej. Trudno byłoby akceptować sytuację, kiedy przy tożsamym przedmiotowo stanie faktycznym sprawy, jego ocena miałyby prowadzić do wyrażenia odmiennej oceny prawnej, sprzecznej z wyrażoną wcześniej w sprawie tego samego podmiotu. Zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki prawomocnego wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjnego, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Oparcie skargi kasacyjnej na podstawach sprzecznych z oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny nie może być skuteczne, co do kwestii prawnej ukształtowanej w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w składzie obecnym w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 listopada 2020 r., V SA/Wa 2172/19 zobowiązany jest zbadać zgodność podstaw kasacyjnych z oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2019 r., II FSK 3776/17, którą Sąd I instancji uwzględnił w rozpoznawanej sprawie.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd oraz uzasadnienia zarzutu ich naruszenia.

Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. W tym wypadku, kasator winien był w odniesieniu do każdego z osobna zarzutów podniesionych w petitum skargi kasacyjnej wykazać istnienie wpływu każdego z poszczególnych naruszeń na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku prawidłowego formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej.

Przepisami postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie są przepisy p.p.s.a., przepisy ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2009 nr 157 poz. 1240, dalej: "ufp"), oraz przepisy O.p. w zakresie wskazanym w art. 67 ust. 1 ufp: "Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879)."

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa: art. 187 § 1, art. 122 w związku z art. 121 § 1 w związku z art. 125 § 1 w związku z art. 188 w związku z art. 197, art. 121 § 1.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli legalności decyzji ostatecznej zaakceptował stan faktyczny ustalony w sprawie przez Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju, a to oznacza że nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe uzasadnienie stwierdzenia zaistnienia omawianej przesłanki musi polegać na wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone z równoczesnym wyraźnym wskazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest naruszeniem przepisów postępowania zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie - art. 151 p.p.s.a., kiedy Sąd nie stwierdzi naruszenia prawa z art. 145 § 1 p.p.s.a. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który jest przepisem postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne, kiedy kasator powiąże ten przepis postępowania z odpowiednimi przepisami postępowania, które miały zastosowanie w postępowaniu administracyjnym. Kasator nie wskazał jako naruszonego przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Art. 67 ust. 1 ufp jest przepisem odsyłającym do odpowiedniego stosowania do należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz innych należności związanych z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetek przepisów działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Przepisy tej ustawy miały odpowiednie zastosowania w rozpoznawanej sprawie, której przedmiotem jest odpowiedzialność podatkowa członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu 24 października 2017 r. przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju podczas którego zasadniczych ustaleń faktycznych dokonano na podstawie wpisów zawartych w KRS. Kasator nie podważył skutecznie zaakceptowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustaleń faktycznych Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju: "W przedmiotowej sprawie - z niespornych ustaleń wynika, że Skarżący nie tylko formalnie figurował w rejestrze przedsiębiorców KRS jako prezes zarządu w okresie, w którym powstały zaległości Spółki, ale także posiadał rzeczywisty wpływ na sprawy [...] i oddziaływał (czynne i faktyczne) na te sprawy,

co potwierdzają zgromadzone dokumenty. (...) Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Skarżący faktycznie sprawował funkcję prezesa zarządu [...] w okresie, kiedy powstały zobowiązania wynikłe z decyzji NCBiR z dnia 5 lutego 2015 r. (...) W niniejszej sprawie, organ prawidłowo ustalił, że bezskuteczność egzekucji z majątku spółki została stwierdzona postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach z 12 kwietnia 2016 r. Podnieść należy, że w przypadku spółki [...] w ogóle nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie jej upadłości."

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.

Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na błędzie w subsumcji, błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, nie przystaje do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie.

W ramach tej podstawy kasacyjnej w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego: "art. 116 § 1, 2 i 4 oraz 107 § 1 i 2 pkt 2 i 4 ordynacji podatkowej w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o KRS poprzez niewłaściwe zastosowanie i dokonanie ustaleń sprzecznych z informacjami

wynikającymi z rejestru przedsiębiorców KRS (...); art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, polegającą na jego nieprawidłowym zastosowaniu, skutkującym wadliwym uznaniem, że już w dniu 10 kwietnia 2013 roku zaszły podstawy do ogłoszenia upadłości spółki [...] .o. a Skarżący zobowiązany był taki wniosek złożyć (...)."

Oba zarzuty dotyczą ustaleń z zakresu faktów, ich zwalczanie nie może być zatem skuteczne w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. W obu tych kwestiach obszernie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponadto kwestie te rozstrzygnął prawomocnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 października 2019 r., II FSK 3776/17.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).