II SA/Bk 624/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-12-05	
Data wpływu	2012-08-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku	
Sędziowie	Danuta Tryniszewska-Bytys /sprawozdawca/
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący/
Małgorzata Roleder	
Symbol z opisem	6329 Inne o symbolu podstawowym 632	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2006 nr 139 poz 992; art. 17 ust. 1; Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.	
Tezy
Przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego polegająca na "niepodejmowaniu lub rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny" powinna być rozumiana jako wystąpienie takiej sytuacji, w której sprawowanie osobistych starań o zapewnienie opieki osobie niepełnosprawnej na tyle wypełnia czas podmiotowi tę opiekę sprawującemu, że nie jest on w stanie podjąć innej stałej aktywności wymagającej jego codziennego i stałego zaangażowania, przez którą należy rozumieć aktywność zawodową.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 05 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.	
Uzasadnienie
II SA/Bk 624/12

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., odmówiono przyznania M. B. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (babcią A. B.) w okresie od dnia 1 listopada 2011 r. do bezterminowo.

Powyższa decyzja jest kolejną w sprawie, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. uchyliło pierwszą decyzję Kierownika MOPS z dnia [...] grudnia 2011 r. z uwagi na nieprawidłowości w postępowaniu wyjaśniającym, polegające na: nieustaleniu właściwości organu w sprawie (nie wyjaśniono, gdzie znajduje się centrum życiowe wnioskodawczyni, która studiuje w B., ale posiada miejsce zameldowania na pobyt stały we W. i z PUP we W. dostarczyła zaświadczenie o niezarejestrowaniu jako bezrobotna), nieustaleniu, czy wnioskodawczyni ubiegała się we W. o uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, nieustaleniu czy osoby spokrewnione z osobą niepełnosprawną w pierwszym stopniu (jej dzieci, bowiem wnioskodawczyni jest wnuczką) są w stanie zapewnić matce wystarczającą opiekę, a jeśli nie to z jakich powodów; nieustaleniu ilości cotygodniowych zajęć wnioskodawczyni na uczelni, co pomogłoby w ustaleniu czasu, który może poświęcić niepełnosprawnej.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, po decyzji kasacyjnej SKO z dnia [...] lutego 2012 r., organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy, w szczególności przeprowadzając wywiad środowiskowy oraz wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił przyznania świadczenia. Ustalił, że wnioskodawczyni przeniosła centrum aktywności życiowej z W. do B., argumentując to podjęciem studiów, opieką nad babcią i zamiarem zawarcia związku małżeńskiego. W poprzednim miejscu zamieszkania nie było prowadzone postępowanie w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad jej babcią. Z oświadczenia wnioskodawczyni złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz z wywiadu środowiskowego wynika, że opiekuje się ona niepełnosprawną A. B. świadcząc pomoc w prowadzeniu domu, przyrządzając posiłki, dawkując leki, wykonując codzienne czynności pielęgnacyjno – opiekuńcze. Nie kolidują one, zdaniem wnioskodawczyni, ze studenckimi obowiązkami, bowiem korzysta z systemu nauki e-learning. Niepełnosprawna A. B. ma dwoje dzieci: córkę od 10 lat zamieszkującą w USA i nieutrzymującą więzi z rodziną w Polsce oraz syna zatrudnionego jako kapelan wojskowy wyznania [...]. W tych okolicznościach organ uznał, że nie występują przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem istnieją osoby spokrewnione z niepełnosprawną w pierwszym stopniu, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, zdolne do sprawowania opieki. Fakt pozostawania ich w zatrudnieniu lub nieutrzymywania więzów rodzinnych nie stanowi okoliczności obiektywnej świadczącej o niemożności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W ocenie organu nie ma również miejsca po stronie wnioskodawczyni sytuacja niepodejmowania zatrudnienia lub rezygnacji z zatrudnienia z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną babcią, skoro wnioskodawczyni nigdy nie pracowała i nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, a jej przyjazd do B. był motywowany studiami. Organ wyjaśnił, że świadczenie pielęgnacyjne jest przyznawane nie wyłącznie z tytułu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, ale aby zrekompensować zarobki utracone wskutek rezygnacji z pracy lub jej niepodejmowania z uwagi na sprawowaną opiekę.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. B. wskazując, że przyjechała do Białegostoku i przeniosła do tego miasta centrum swojej aktywności zawodowej, bowiem zamierza osiedlić się tutaj na stałe i dzięki temu zdecydowała się sprawować opiekę nad babcią. Wyjaśniła, że jej ojciec a syn A. B. nie jest w stanie sprawować nad matką opieki z uwagi na zaangażowanie w sprawy zawodowe, problemy zdrowotne i względy finansowe (świadczenie pielęgnacyjne nie jest w stanie zrekompensować utraconych wskutek rezygnacji z pracy zarobków). Córka niepełnosprawnej przebywająca w USA również nie jest w stanie takiej opieki sprawować, gdyż nie utrzymuje z rodziną w Polsce kontaktów. Zdaniem odwołującej się przepisy prawa nie precyzują powodów, według których należy oceniać możliwość sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną przez jej członków rodziny zobowiązanych do alimentacji w pierwszej kolejności. Wskazała, że jej ojciec pomaga jej finansowo, a ona nie podejmuje zatrudnienia z uwagi na świadczoną opiekę.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji identycznie jak w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustalił stan faktyczny sprawy i identycznie wskazał, że nie zostały spełnione warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie SKO A. B. jest osobą niepełnosprawną posiadającą dzieci, których zdolności do sprawowania nad nią opieki w warunkach uzasadniających przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie sposób wykluczyć. Nie istnieją też obiektywne przeszkody uniemożliwiające rezygnację z pracy przez syna niepełnosprawnej. Co prawda jest on kapłanem i pracuje na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w [...] Ordynariacie Wojska Polskiego w W., jednak nie jest to sytuacja wyjątkowa uniemożliwiająca rezygnację z zatrudnienia. Również brak zamiaru sprawowania opieki nad niepełnosprawną przez synową nie jest obiektywną przeszkodą wykluczającą sprawowanie tej opieki przez syna E. B. Natomiast brak danych co do miejsca zamieszkania córki niepełnosprawnej uzasadniał, zdaniem SKO, odstąpienie od rozważenia czy jest ona w stanie zaopiekować się matką. SKO wskazało, że charakter czynności sprawowanych przez wnioskodawczynię w stosunku do niepełnosprawnej A. B. nie świadczy o poświęcaniu jej całego pozostającego do jej dyspozycji czasu, a więc nie jest okolicznością wskazującą na konieczność rezygnacji z zatrudnienia lub podjęcia innej pracy zarobkowej. Przedstawione w oświadczeniu wnioskodawczyni obowiązki są czynnościami wykonywanymi we wszystkich rodzinach i nie kolidują co do zasady z wykonywaniem obowiązków zawodowych. Nadto wnioskodawczyni jest w stanie w trakcie wykonywania opieki studiować, co przemawia także za uznaniem wykonywania opieki przy zatrudnieniu i obala tezę o rezygnacji z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad A. B. Konkludując SKO wskazało, że brak obiektywnych przesłanek po stronie dzieci niepełnosprawnej uniemożliwiających im sprawowanie opieki nad matką, jak również sytuacja wnioskodawczyni, uniemożliwiają przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreśliło jednocześnie, że rolą pomocy społecznej jest jedynie wspomaganie osób niepełnosprawnych lub rodzin z takimi osobami, bowiem w pierwszej kolejności obowiązek opieki nad członkami rodziny obciąża najbliższych krewnych.

Skargę na powyższą decyzję złożyła do sądu administracyjnego M. B. powołując liczne orzeczenia sądów administracyjnych celowościowo wykładających przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jej zdaniem w sprawie niniejszej zostały spełnione warunki otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem wnioskodawczyni sprawuje rzeczywistą opiekę nad osobą wymagającą stałej pielęgnacji, nie podejmuje z tego powodu pracy oraz nie uzyskuje dochodów. W ocenie skarżącej organ nie ustalił, czy skarżąca pozostaje bez zatrudnienia w związku z opieką nad babcią, a wskazał jedynie, że studiowanie wyklucza sprawowanie opieki, podczas gdy nie jest ona w stanie podjąć zatrudnienia właśnie z uwagi na sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W jej ocenie organ nie wykazał w sposób niewątpliwy, że dzieci niepełnosprawnej A. B. nie są w stanie sprawować nad nią opieki oraz sprowadził sformułowanie ustawowe "nie jest w stanie sprawować opieki" do sytuacji, gdy następuje to z powodu złego stanu zdrowia, czy sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, co nie jest wystarczające z punktu widzenia konstytucyjnych wartości. Brak możliwości sprawowania opieki może być bowiem spowodowany również innymi okolicznościami, niekoniecznie stanem zdrowia zobowiązanych do alimentacji w pierwszej kolejności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje następującym podmiotom: matce lub ojcu, innym osobom, na których na podstawie przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny (z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności) oraz opiekunowi faktycznemu dziecka tylko wówczas, gdy zostaną spełnione szczegółowe warunki wskazane w tym przepisie tj. niepodejmowanie przez wyżej wymienione osoby zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Stosownie natomiast do treści art. 17 ust. 1 "a" tej ustawy osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne w przypadku gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki, o której mowa w ust. 1.

Jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wywodzi się z uregulowanego w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym obowiązku alimentacyjnego tj. obowiązku dostarczania środków utrzymania, ciążącego na krewnych między sobą (vide wyrok TK z dnia 15 listopada 2006 r. w sprawie P 23/05, OTK – A 2006/10/151). Kolejność wykonywania tego obowiązku została ustalona ustawowo w art. 132 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którym powstaje on u zobowiązanego w dalszej kolejności dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami.

Zauważyć należy, że zarówno w przypadku obowiązku alimentacyjnego, jak i prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca wskazał, że zobowiązany lub uprawniony w dalszej kolejności (tj. wnuk, wnuczka w przypadku pokrewieństwa w linii prostej) może być dopiero brany pod uwagę, gdy nie ma osoby spokrewnionej w bliższej kolejności lub osoba ta nie jest w stanie zapewnić środków utrzymania lub pomocy.

W sprawie niniejszej o świadczenie pielęgnacyjne ubiega się wnuczka osoby niepełnosprawnej, a więc osoba spokrewniona z nią w dalszej kolejności niż syn czy córka niepełnosprawnej. Dlatego prawidłowo organy skupiły się przede wszystkim na ustaleniu, czy osoby zobowiązane w bliższej kolejności (syn, córka) są w stanie sprawować opiekę nad niepełnosprawną tj. zrezygnować z zatrudnienia lub go nie podejmować z uwagi na sprawowanie opieki.

Zdaniem sądu ustalenia w tym przedmiocie zostały oparte na prawidłowo i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, właściwie ocenionym z punktu widzenia zasady swobodnej oceny dowodów. Nie doszło więc do naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Również sąd uznaje za trafną i nienaruszającą prawa dokonaną przez organy ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego sprawy, która to ocena została przedstawiona w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.).

Z akt sprawy wynika, że osoba niepełnosprawna posiada dwoje dzieci: córkę od 10 lat nieutrzymującą kontaktów z rodziną w Polsce oraz syna pozostającego w zatrudnieniu. Istnieją więc, jak słusznie ocenił organ, osoby spokrewnione z nią w pierwszym stopniu i zobowiązane do alimentacji w pierwszej kolejności tj. przed wnuczką. Analizując sytuację tych osób właściwie też oceniono, że przynajmniej w stosunku do jednej z nich (syna E. B.) nie zachodzi przypadek, iż nie jest on w stanie zapewnić niepełnosprawnej matce należytej opieki.

Powyższa ocena wynika z określonego sposobu pojmowania pojęcia opieki. Powinna ona (opieka) być bowiem rozumiana podobnie jak obowiązek alimentacyjny: albo jako pomoc finansowa (w przypadku osób niepełnosprawnych opłacenie opieki sprawowanej przez osoby trzecie) albo jako osobiste starania wspierające niepełnosprawną osobę, które wiążą się z rezygnacją z zatrudnienia. W tej ostatnio wskazanej sytuacji osoba zobowiązana do alimentacji otrzymuje od państwa pomoc w postaci świadczenia pielęgnacyjnego. Stanowi ono swego rodzaju surogat wynagrodzenia (państwo odprowadza od tego świadczenia składki emerytalno – rentowe) i choć niewątpliwie nie rekompensuje wynagrodzenia w całości, to jednak czyni to przynajmniej w części.

Trafnie dostrzegł więc organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że sam fakt pozostawania w zatrudnieniu przez syna niepełnosprawnej A. B. nie stanowi przesłanki uzasadniającej przyjęcie, iż "nie jest on w stanie" sprawować nad matką opieki. Nadal ciąży na nim obowiązek alimentacyjny, z którego nie zwalnia go praca zawodowa, tyle że przedmiotowy obowiązek może być realizowany zarówno w formie osobistych starań, ale także w całości w formie pomocy materialnej (finansowej). Jak zresztą wynika z oświadczenia skarżącej zawartego w odwołaniu, taką pomoc niepełnosprawnej matce i własnej córce (skarżącej) E. B. świadczy (vide ostatnia strona odwołania).

Podkreślić jeszcze raz należy, że krąg osób na których ciąży obowiązek alimentacyjny, a w konsekwencji i krąg podmiotów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (wywodzącego się z obowiązku alimentacyjnego) został ustalony ustawowo (zobowiązani w dalszej kolejności, gdy nie ma zobowiązanych w bliższej kolejności). Zatem, jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie I OSK 198/12, świadczenie pielęgnacyjne "nie jest skierowane do kogokolwiek z rodziny, krewnych czy osób zaprzyjaźnionych z osobą potrzebującą opieki, w zależności od tego, kto tej opieki się podejmie. Jest to świadczenie przeznaczone wyłącznie dla określonej wyżej kategorii osób. [...] To nie rodzina bowiem decyduje, komu spośród jej członków winno być przyznane świadczenie pielęgnacyjne a decyduje o tym przepis prawa" Dlatego, jak stwierdził NSA, wskazanie ustawodawcy, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu wówczas, gdy osoba spokrewniona w pierwszym stopniu nie jest w stanie sprawować opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny "musi być wykładane przy zastosowaniu przesłanek obiektywnych, do których nie należy sam fakt pozostawania w zatrudnieniu" (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).

Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej skonkludować należy, że uprawnienie skarżącej jako wnuczki osoby niepełnosprawnej, a więc spokrewnionej z nią w dalszej kolejności niż syn niepełnosprawnej, do świadczenia pielęgnacyjnego -nie mogło powstać w sytuacji, gdy A. B. posiada syna zobowiązanego wobec niej do alimentacji w bliższej kolejności i będącego w stanie ten obowiązek wykonać. Okoliczność jego zatrudnienia i niemożność osobistych świadczeń opiekuńczych (podawana przez skarżącą) nie stanowi przesłanki obiektywnej uniemożliwiającej wykonywanie opieki. Nie wyklucza bowiem jej sprawowania w formie pomocy materialnej a nie starań osobistych. Stąd też zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że E. B. nie jest w stanie zrezygnować z pracy, z którego to powodu nie jest też w stanie sprawować opieki nad niepełnosprawną matką, nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Odnośnie córki A. B. to organ odstąpił od rozważania czy jest ona w stanie zaopiekować się matką z uwagi na podawany fakt wieloletniego nieutrzymywania kontaktów rodzinnych po wyjeździe do USA. Szczegółowe ustalenie tej okoliczności nie było konieczne z uwagi na ustalenie innej osoby zobowiązanej do alimentacji w pierwszej kolejności, mogącej udzielić pomocy potrzebującemu członkowi rodziny.

Ocena powyższa, co do istnienia co najmniej jednej osoby zobowiązanej do udzielenia opieki w pierwszej kolejności, która faktycznie taką pomoc świadczy i potraktowanie tej okoliczności przez organ jako wykluczającej powstanie u skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w zasadzie zwalniała organ z konieczności oceny sytuacji skarżącej w punktu widzenia spełnienia przesłanek rezygnacji z zatrudnienia lub jego niepodejmowania. Przedmiotowej oceny jednak organ dokonał i poczynił ustalenia na podstawie materiału dowodowego zebranego również zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji kasacyjnej SKO z dnia [...] lutego 2012 r. – w zakresie dotyczącym sytuacji osobistej samej skarżącej i niezbędnym do ustalenia jej prawa do świadczenia. Ustalenia te nie budzą wątpliwości sądu.

Zgodzić się należy z organem, że charakterystyka czynności wykonywanych przez skarżącą wobec niepełnosprawnej A. B. i fakt jednoczesnego studiowania nie pozwalają na uznanie za spełnioną po jej stronie przesłanki "niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny". Przedmiotowa przesłanka powinna być rozumiana jako wystąpienie takiej sytuacji, w której sprawowanie osobistych starań o prawidłowe zapewnienie opieki osobie niepełnosprawnej na tyle wypełnia czas podmiotowi tę opiekę sprawującemu, że nie jest on w stanie podjąć innej stałej aktywności wymagającej jego codziennego i stałego zaangażowania, przez którą należy rozumieć aktywność zawodową. Zdaniem sądu, co trafnie dostrzegły organy, z taką sytuacją w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia, bowiem skarżąca obok, jak twierdzi, sprawowania opieki – również studiuje. A zatem sprawowanie opieki nie angażuje jej całego wolnego czasu, nie wymaga rezygnacji z innej stałej aktywności. W ocenie składu orzekającego wniosek ten jest uprawniony także wobec faktu, że studiowanie odbywa się w systemie e-learning. Ten system również bowiem wymaga zaangażowania osobistego czasu (przygotowania do egzaminów, uzyskanie zaliczeń itd.), które nie byłoby możliwe w warunkach sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną uzasadniających przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zarzut skargi w tym zakresie uznać należy za nieuprawniony.

Powyższej oceny nie zmienia fakt niewyjaśnienia przez organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu szczegółowego planu zajęć skarżącej, co zaleciło SKO w decyzji kasacyjnej z dnia 2 lutego 2012 r. Okoliczność ta wobec faktu ustalenia istnienia członka rodziny zobowiązanego alimentacyjnie wobec niepełnosprawnej w bliższej niż skarżąca kolejności (syna E. B.) oraz będącego w stanie udzielić jej pomocy w niezbędnym zakresie (np. materialnej, jak też to ma miejsce, co przyznała skarżąca) – wykluczała skarżącą z kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego na babcię A. B. niezależnie od uzyskania informacji o szczegółowym planie jej zajęć studenckich.

W świetle powyższych uwag nie zachodziła, jak niezasadnie uważa skarżąca, zasadność zastosowania prokonstytucyjnej wykładni prawa – art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W sprawie niniejszej, jak prawidłowo ustalono w postępowaniu administracyjnym są osoby, na których spoczywa obowiązek alimentacji, zdolne do wykonywania tego obowiązku wobec A. B. i sprawowania nad nią opieki. Nie zachodzi żadna sytuacja szczególna i przepisy Konstytucji RP nie zostały naruszone zaskarżoną decyzją.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.