Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] nr [...] stwierdzającą
z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] przyznającej Ż. J. prawo do świadczenia wychowawczego na pierwsze i kolejne dziecko.
Od powyższej decyzji Ż. J., reprezentowana przez adwokata R. K., wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę- majątkową lub niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w bazie internetowej CBOIS), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że pełnomocnik strony skarżącej wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przywołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena tak skonstruowanego wniosku, nie dawała Sądowi podstaw do wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu, albowiem nie wykazano na ile odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację strony w kontekście następstw o jakich mowa w powołanym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
