Skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego przez nią oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z mężem i dorosłym synem. Łączny dochód wskazanych wyżej osób wynosi 15 500 zł miesięcznie.
Jeżeli chodzi o zgromadzony przez skarżącą i jej domowników majątek, to w oświadczeniu wymieniono następujące jego składniki: oszczędności w kwocie 40 000 zł (zajęte na rachunku bankowym), samochód osobowy Volvo C 30, gospodarstwo rolne o wartości 1 600 000 zł, mieszkanie o wartości 360 000 zł, oraz dwa, bliżej nieokreślone, samochody osobowe o wartości odpowiednio: 100 000 zł i 20 000 zł.
Uzasadniając swój wniosek skarżąca podkreśliła, że wobec wszczętego wobec niej postępowania kontrolnego i zajęcia jej kont bankowych, faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Działalność ta bowiem, nie przynosząca od trzech lat dochodów, finansowana była z kredytów bankowych.
Wpis od skargi kasacyjnej wynosi 1 243 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze brzmienie zacytowanego wyżej przepisu oraz sytuację materialną skarżącej, stwierdzić należy, że nie spełnia ona kryteriów uzyskania wsparcia ze środków publicznych, w postaci prawa pomocy. Ocena tak wynika przede wszystkim z tego, że łączny dochód w jej gospodarstwie domowym wynosi miesięcznie ponad 15 000 zł, a wartość zgromadzonego przez skarżącą i jej domowników majątku jest znaczna (ok. 2 000 000 zł). Porównując zaś te wielkości z wysokością potencjalnych kosztów sądowych w niniejszej sprawie, wśród których najistotniejszą pozycję stanowi wpis od skargi, wynoszący 1 634 zł, nie sposób jest stwierdzić, że konieczność poniesienia przez skarżącą tego rodzaju wydatków, może pociągnąć za sobą pozbawienie skarżącej lub jej domowników środków koniecznego utrzymania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
