Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 października 2025 r., nr SKO.40.2618.2025.a w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia odrzucić skargę.

T. B. (zwany dalej skarżącym) wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (zwanego dalej organem) z 21 października 2025 r., nr SKO.40.2618.2025.a, w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Skarga ta została nadana bezpośrednio do tut. Sądu przesyłką pocztową 16 grudnia 2025 r. (data stempla na kopercie, por. karta nr 4) i wpłynęła do tut. Sądu 17 grudnia 2025 r. Została odnotowana w Dzienniku korespondencji ogólnej pod poz. I DK/Op 81/25. Następnie, została przesłana do organu przy piśmie 19 grudnia 2025 r., w celu udzielenia przez organ odpowiedzi na skargę i nadesłanie akt administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu, według UPP (poświadczenie e-Puap) - 27 października 2025 r., a skarga została nadana przesyłką pocztową 16 grudnia 2025 r. (data stempla pocztowego).

Na skutek zarządzenia z 15 stycznia 2026 r., skarżący został zobowiązany do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez wskazanie swojego numeru PESEL. Wezwanie w opisanym zakresie zostało doręczone skarżącemu osobiście 28 stycznia 2026 r. (por. pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki, karta nr 15 akt sądowych).

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu i nie podał swojego numer PESEL.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania jej dopuszczalności ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) - zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu 30 dni. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei, stosownie do art. 83 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny ( Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.), bieg terminu określonego w dniach upływa z końcem ostatniego dnia tego terminu, przy czym jeżeli początkiem terminu jest pewne zdarzenie - jak w tym przypadku doręczenie decyzji - przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, na mocy art. 115 Kodeksu cywilnego termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Termin do wniesienia skargi jest zachowany, jeżeli w ciągu jego biegu skarga została złożona w siedzibie, bądź do elektronicznej skrzynki podawczej organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 54 § 1 i § 2 p.p.s.a.), bądź została nadana na adres tego organu w polskim urzędzie pocztowym (art. 83 § 3 p.p.s.a.).

Sąd zważył, że skoro zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 27 października 2025 r., to ostatnim dniem do wniesienia skargi był 26 listopada 2025 r. A z uwagi na fakt, że skarżący nadał skargę w niniejszej sprawie 16 grudnia 2025 r., to już w chwili jej nadania bezpośrednio do Sądu - uchybił terminowi do jej wniesienia. Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę należało odrzucić, bowiem zgodnie z tym przepisem prawa, Sąd odrzuci skargę wniesioną z uchybieniem terminu.

Dodatkowo badając skargę Sąd zważył, że skarga nie zawierała numeru PESEL skarżącego, choć obowiązek taki wynika z art. 57 § 1 p.p.s.a. w związku z art. art. 46 § 2 pkt 1 lit b) p.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami prawa - skarga, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinna zawierać numer PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną.

Z podanych względów, skarżący został wezwany do uzupełnienia wyżej opisanego braku formalnego skargi w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Natomiast, art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie. Przepis ten, ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi.

Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało doręczone 28 stycznia 2026 r. skarżącemu - do rąk upoważnionego pracownika. Wyznaczony przez Sąd termin 7 dni do dokonania żądanej czynności, upłynął zatem 4 lutego 2026 r., który to dzień był środą. Skarżący nie zastosował się jednakże do wezwania Sądu i nie wskazał swojego numeru PESEL.

Z podanych wyżej względów skargę należało odrzucić, co Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.