Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. oddala skargę

Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. (dalej zwany "Naczelnikiem") w wyniku ustaleń poczynionych w ramach wszczętej wobec M. D. (dalej zwany "Stroną" lub "Skarżącym") kontroli podatkowej, a w jej następstwie postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r., decyzją z dnia [...] marca 2019 r. umorzył wszczęte z urzędu ww. postępowanie podatkowe.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia za bezprzedmiotowe uznał orzekanie w sprawie określenia Stronie wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. z uwagi na błędne określenie strony postępowania. Ponadto wyjaśnił, iż z uwagi na złożenie przez małżonków A. i M. D. wspólnego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2016, postępowanie podatkowe winno zostać wszczęte wobec obojga małżonków.

Skarżący odwołaniem z dnia 15 kwietnia 2019 r., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucił naruszenie:

1) art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: "O.p.") poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe z przyczyn podmiotowych,

2) art. 133 § 3 O.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że postępowanie podatkowe wszczęte wobec jednego z małżonków nie może być prowadzone bez udziału drugiego z uwagi na solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe małżonków rozliczających się wspólnie, podczas gdy powołana norma nie wyklucza możliwości prowadzenia postępowania z udziałem jednego z małżonków i wydanie decyzji wobec tej strony postępowania,

3) art. 133 § 3 O.p. w związku z art. 107 § 1 O.p., art. 111 § 1 i § 3 O.p. poprzez niezastosowanie i błędne uznanie, że organ nie może wydać w stosunku do małżonka decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, jeżeli nie była ona stroną postępowania podatkowego, a w sprawie doszło do wydania decyzji względem osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą.

Zdaniem Strony, przewidziana przez ustawodawcę w art. 92 § 3 O.p. solidarna odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe winna być interpretowana jako możliwość, a nie obowiązek organu do ustalenia w jednym postępowaniu z udziałem wszystkich dłużników solidarnych ich odpowiedzialności za zobowiązania umożliwiając prowadzenia postępowania z udziałem niektórych z nich.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem"; "DIS") decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor uznał – co do zasady - za możliwe łączne opodatkowanie sumy dochodów małżonków, o czym stanowi przepis art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z póżn. zm., dalej "u.p.d.o.f."). Zwrócił uwagę, iż przy spełnieniu warunków opisanych w tym przepisie, małżonkowie mogą złożyć wniosek o opodatkowanie łączne we wspólnym zeznaniu podatkowym. Podatek w takiej sytuacji zostanie ustalony na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków. Zaznaczył, że stosownie do art. 6 ust. 2a u.p.d.o.f., wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków. Wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

Dalej, przywołując brzmienie art. 92 § 3 O.p. oraz art. 133 § 3 O.p., podkreślił, iż w toku postępowania podatkowego małżonkowie są traktowani jak jeden podmiot (jedna strona postępowania). Skutkuje to w szczególności prowadzeniem jednego postępowania podatkowego, wydaniem jednej decyzji podatkowej (i innych rozstrzygnięć w sprawie) na imię obojga małżonków oraz kierowaniem adresowanej do nich wspólnie korespondencji, bez konieczności odrębnego doręczania tej samej przesyłki każdemu z małżonków.

Mając na uwadze powyższe przepisy DIS stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie małżonkowie A. i M. D. złożyli w dniu 27 kwietnia 2017 r. do Urzędu Skarbowego w M. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2016, wybierając sposób opodatkowania wspólnie z małżonkiem, zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. Natomiast Naczelnik, po przeprowadzeniu wobec Skarżącego kontroli podatkowej, wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. wyłącznie wobec jednego z małżonków, M. D., z pominięciem małżonki A. D. W tej sytuacji, gdy małżonkowie zostali przez ustawodawcę uznani jako jedna strona postępowania, nie można było mówić o prawidłowym wszczęciu postępowania z urzędu wobec małżonków w przypadku doręczenia postanowienia o wszczęciu tylko jednemu z nich i dlatego za zasadne uznał umorzenie przez Naczelnika wszczętego wobec Skarżącego postępowania podatkowego.

Dyrektor zwracając uwagę, że podstawą prawną wydanej przez Naczelnika decyzji umarzającej postępowanie podatkowe był art. 208 § 1 O.p., zaznaczył, iż bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że występuje trwała i nieodwracalna przeszkoda co do dalszego prowadzenia tego postępowania, zatem brak podstaw faktycznych i prawnych do kontynuowania postępowania, jeśli zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania może wystąpić z przyczyn, które istniały jeszcze przed wszczęciem postępowania podatkowego, a zatem organ podatkowy nie powinien był w ogóle wszczynać postępowania, albo pojawić się już w trakcie postępowania.

W związku z powyższym stanął na stanowisku, że w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest postępowaniem, które winno być prowadzone w stosunku do małżonków D. jako jednej strony postępowania, brak było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania wyłącznie w stosunku do Skarżącego.

W konsekwencji zachodziła przesłanka obligatoryjnego umorzenia postępowania podatkowego poprzez stwierdzenie oczywistego braku podstaw prawnych do rozstrzygnięcia sprawy wskutek nieprawidłowego określenia strony.

Końcowo, nie znalazł podstaw do uwzględnienia twierdzeń Strony dotyczących niezastosowania w sprawie art. 107 § 1 i art. 111 § 1 i § 3 O.p. i w konsekwencji niewydania w stosunku do małżonka decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, gdyż powołane przepisy dotyczą instytucji odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, która ma zastosowanie w sytuacjach, gdy zabraknie podatnika, gdy podatnik nie wykonuje ciążącego na nim zobowiązania we właściwy sposób i we właściwym terminie, a także gdy majątek podatnika w wyniku wszczętej egzekucji okazuje się być niewystarczający. Natomiast prowadzone przez Naczelnika postępowanie podatkowe dotyczyło określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych i dlatego dopiero ewentualne niewywiązanie się podatnika z zobowiązania określonego wydaną w następstwie przeprowadzonego postępowania decyzją określającą, mogłoby spowodować wszczęcie postępowania w zakresie przeniesienia odpowiedzialności.

W skardze z 1 sierpnia 2019 r. Strona, wnosząc o uchylenie zarówno decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji oraz przekazanie sprawy Naczelnikowi do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła Organowi naruszenie:

a) art. 208 § 1 O.p. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe z przyczyn podmiotowych, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do uznania, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe, w tym w szczególności błędne przyjęcie, iż stroną postępowania muszą być obligatoryjnie oboje małżonkowie;

b) art. 133 § 3 w zw. z art. 92 § 3 O.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że postępowanie podatkowe wszczęte wobec jednego z małżonków nie może być prowadzone bez udziału drugiego z uwagi na solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe małżonków rozliczających się wspólnie, podczas gdy powołana norma nie wyklucza możliwości prowadzenia postępowania z udziałem jednego z małżonków i wydania decyzji wobec tej strony postępowania. Prawidłowa wykładania tych przepisów nakazuje przyjąć, iż skoro działania jednego z małżonków są skuteczne także względem drugiego to dla prawidłowego toku postępowania w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego wystarczy, by udział w sprawie brał jeden małżonek,

c) art. 133 § 3 w zw. z art. 107 § 1, art. 111 § 1 i § 3 O.p. poprzez niezastosowanie i błędne uznanie, że organ nie może wydać w stosunku do małżonka decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, jeżeli nie była ona stroną postępowania podatkowego, a w sprawie doszło do wydania decyzji względem osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawione w niej argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania).

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Istota sporu między stronami sprowadza się do oceny zasadności umorzenia względem Skarżącego wszczętego z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych w sytuacji nieprawidłowego wskazania przez organ pierwszej instancji strony tegoż postępowania.

W sprawie bezspornym jest, że małżonkowie A. i M. D. złożyli w dniu 27.04.2017 r. do Urzędu Skarbowego w M. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2016, wybierając sposób opodatkowania na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. - tj. zgodnie z wnioskiem, wspólnie z małżonkiem.

Bezspornym jest także, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., po przeprowadzeniu wobec Skarżącego (M. D.) kontroli podatkowej, wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. wyłącznie wobec jednego z małżonków, tj. Skarżącego – a z pominięciem małżonki (A. D.).

W tak zakreślonym stanie faktycznym, w punkcie wyjścia rozważań Sąd zauważa, że podatek dochodowy od osób fizycznych ma charakter osobisty i każdy podatnik uiszcza go od osiągniętych przez siebie dochodów, niezależnie od swojej sytuacji osobistej. W odniesieniu do opodatkowania dochodów małżonków, między którymi występuje wspólność majątkowa, mimo iż wedle art. 32 § 2 pkt 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dochody te należą do majątku wspólnego, w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przyjęto jako zasadę odrębność opodatkowania. Odrębność ta wynika choćby z tego, iż przedmiotem opodatkowania jest dochód, a nie majątek małżonków. Jej prostym wyrazem jest treść art. 6 ust. 1 u.o.p.d.o.f., który stanowi iż "małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych dochodów". W rezultacie dla celów podatkowych pozostaje obojętne to, czy dochód uzyskany przez jednego z małżonków wchodzi w skład jego majątku odrębnego, czy też obejmuje go wspólność ustawowa . Wspólność majątkowa pomiędzy małżonkami natomiast jest jednym z warunków wspólnego opodatkowania dochodów osiągniętych przez oboje małżonków (art. 6 ust. 2 u.o.p.d.o.f.). Także wspólne opodatkowanie jest możliwe także wówczas, gdy jeden z małżonków nie osiągnął dochodu (art. 6 ust. 3 u.p.d.o.f.) dochody małżonków, co do zasady, podlegają odrębnemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Możliwe jest jednak łączne opodatkowanie sumy ich dochodów, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f., o ile małżonkowie złożą wniosek o opodatkowanie łączne we wspólnym zeznaniu podatkowym. Wówczas podatek zostanie ustalony na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków.

Stosownie do treści art. 6 ust. 2a u.p.d.o.f. wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków. W takiej sytuacji, wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Dodać należy, że takie "Oświadczenie" składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

Jednocześnie wskazać należy, że stosownie do art. 92 § 3 O.p. małżonkowie opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów na podstawie odrębnych przepisów, do których należy przytoczony wyżej przepis art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f., ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku od sumy dochodów małżonków.

Z przepisem o odpowiedzialności solidarnej małżonków - rozliczających się łącznie za zobowiązania podatkowe - koresponduje z przepis art. 133 § 3 Op., który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3 O.p, jedną stroną postępowania są małżonkowie i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga.

W toku postępowania podatkowego małżonkowie są zatem traktowani jak jeden podmiot (jedna strona postępowania). Skutkuje to w szczególności prowadzeniem jednego postępowania podatkowego, wydaniem jednej decyzji podatkowej (i innych rozstrzygnięć w sprawie) na imię obojga małżonków oraz kierowaniem adresowanej do nich wspólnie korespondencji, bez konieczności odrębnego doręczania tej samej przesyłki każdemu z małżonków.

W ocenie Sądu, z taka właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozstrzyganej sprawie, gdyż – jak już zauważono na wstępie - małżonkowie A. i M. D. złożyli w dniu 27.04.2017 r. do Urzędu Skarbowego w M. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2016, wybierając sposób opodatkowania wspólnie z małżonkiem, a więc zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f.

Jednocześnie z analizy akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., po przeprowadzeniu wobec Strony – M. D. kontroli podatkowej, wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. wyłącznie wobec jednego z małżonków, tj. Skarżącego, z pominięciem małżonki Skarżącego.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, iż małżonkowie zostali przez ustawodawcę uznani jako jedna strona postępowania, nie można uznać, że organ I instancji dokonał (z urzędu) prawidłowego wszczęcia postępowania wobec małżonków, skoro wszczął to postępowanie i doręczył stosowne postanowienie o wszczęciu tylko wobec jednego z nich (w stosunku do Skarżącego), z pominięciem małżonki Skarżącego.

W konsekwencji takiej wady postępowania, jak słusznie uznał DIS, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. obowiązany był zatem umorzyć, na podstawie art. 208 § 1 O.p, wszczęte postępowanie podatkowe jedynie wobec Skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 208 § 1 O.p. obligatoryjną przesłanką umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Chodzi tu o każdą (jakąkolwiek) przyczynę powodującą brak jednego z elementów stosunku prawnego. Bezprzedmiotowość może powstać zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i po wszczęciu postępowania. Przy czym moment powstania tej przesłanki nie ma znaczenia, z uwagi na nakaz wynikający z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Jeżeli wystąpi bezprzedmiotowość, organ podatkowy musi umorzyć postępowanie. Decyzja taka ma wszelkie znamiona tzw. decyzji związanej.

Jednocześnie zaakcentować należy, że orzeczenie o umorzeniu postępowania ma charakter rozstrzygnięcia formalnego, które nie kreuje praw i obowiązków podatnika. Decyzja umarzająca postępowanie kończy bieg czynności procesowych. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że występuje trwała i nieodwracalna przeszkoda co do dalszego prowadzenia tego postępowania, zatem brak podstaw faktycznych i prawnych do kontynuowania postępowania, jeśli zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mogą mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy.

W rozstrzyganej sprawie, z uwagi na fakt, iż postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych winno być prowadzone w stosunku do małżonków jako jednej strony postępowania, Organy słusznie zatem uznały, że brak było podstaw do prowadzenia postępowania wyłącznie w stosunku do Skarżącego i dlatego prowadzone w ten sposób postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Jako chybione należy też uznać zarzuty skargi dotyczące niezastosowania w sprawie art. 107 § 1 i art. 111 § 1 i § 3 O.p. i w konsekwencji niewydania w stosunku do małżonka Skarżącego decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej.

Sąd wskazuje, że powołane wyżej przepisy dotyczą instytucji odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, która ma zastosowanie w sytuacjach, gdy niejako "zabraknie" podatnika, gdy podatnik nie wykonuje ciążącego na nim zobowiązania we właściwy sposób i we właściwym terminie, a także, gdy majątek podatnika w wyniku wszczętej egzekucji okazuje się być niewystarczający.

Tymczasem z prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. postępowanie podatkowe wynika, iż dotyczyło ono określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych. Dopiero ewentualne niewywiązanie się podatnika z zobowiązania określonego wydaną w następstwie przeprowadzonego postępowania decyzją określającą, mogłoby spowodować wszczęcie postępowania w zakresie przeniesienia odpowiedzialności.

Reasumując powyższe, ponieważ zarzuty skargi okazały się bezpodstawne, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. obowiązany był skargę oddalić.

-----------------------

1