VI SA/Wa 432/07 - Wyrok

Data orzeczenia	2007-05-16	
Data wpływu	2007-03-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Czarnecki
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Skarżony organ	Inspektor Transportu Drogowego	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2007 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego T. J. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nałożył na Pana T. J. karę pieniężną w łącznej wysokości 30.000 zł.

Karę nałożono na podstawie wyników kontroli przedsiębiorstwa w dniach [...], [...], [...] kwietnia oraz [...] maja 2006 r. Kara pieniężna została określona łączną kwotą w wysokości 35.000 zł, jednakże na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji i okresie objętym kontrolą – wysokość jej została ograniczona do kwoty 30.000 zł.

Kara ta obejmowała następujące naruszenia:

1) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy: w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. Naruszenie dotyczy 13 kierowców – 6.500 zł.

2) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy. Naruszenie dotyczy 18 kierowców + 7 kierowców – 9.000 zł + 3.500 zł.

3) nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie – 16.000 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan T. J..

W odwołaniu strona kwestionowała wysokość nakładanych kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. Jednocześnie odwołujący się twierdził, że stwierdzone naruszenia powstały w wyniku kradzieży dokumentacji zgromadzonej przez przedsiębiorcę, która znajdowała się w należącym do niego pojedzie. Strona przewoziła zgromadzone dokumenty z siedziby przedsiębiorstwa w celu ich uporządkowania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 39 c, art. 39 d, art. 39 f, art. 39 e, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.8 ust. 1, lp. 1.8 ust. 2, lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), § 2, § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy (Dz. U. z 2003 r., Nr 230, poz. 2303), art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31 grudnia 1985 str. 8-21, ze zm.):

1) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 6.500 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji,

2) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12.500 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji,

3) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 16.000 zł za naruszenie polegające na: nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie - za każdy dzień.

Przytaczając ww. przepisy odnośnie kary 6.500 zł organ odwoławczy zważył, co następuje:

Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy, należy stwierdzić, że organ I instancji, to jest [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, zgodnie z regułami określonymi w art. 77 § 1 i następne kodeksu postępowania administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji naruszył podstawowe zasady procedury administracyjnej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie można jednoznacznie stwierdzić faktów i okoliczności, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja. Jednocześnie należy wskazać, że organ I instancji powinien uzupełnić materiał dowodowy a następnie ponownie dokonać jego analizy w celu zbadania prawidłowości stwierdzonych naruszeń.

Organ odwoławczy wskazuje, że omawiane naruszenie polega na ustaleniu, że strona wykonywała transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne. Nieprawidłowo organ I instancji oparł się jedynie na fakcie nieokazania przez stronę oryginałów orzeczeń lekarskich lub psychologicznych. W uzasadnieniu odnoszącym się do omawianego naruszenia nie przedstawiono na podstawie jakich ustaleń faktycznych organ I instancji stwierdził, że strona w wymaganym czasie nie skierowała zatrudnianych kierowców na badania lekarskie i psychologiczne. Należy także podkreślić, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w części dotyczącej naruszenia lp. 1.8 ust. 1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) w stosunku do niektórych kierowców organ I instancji wskazał, że strona przedstawiła kserokopie wymaganych dokumentów. Zachodzi zatem przypuszczenie, że skoro strona dysponowała kserokopiami wymaganych dokumentów niektórych pracowników to w wymaganym czasie skierowała ich na wszystkie wymagane badania, a fakt nieprzedstawienia w postępowaniu wyjaśniającym orzeczeń lekarskich i psychologicznych wynikał jedynie z faktu kradzieży dokumentacji znajdującej się w posiadaniu strony. W oparciu o fakty wskazane przez stronę w postępowaniu wyjaśniającym oraz w odwołaniu, mówiące o kradzieży pewnej części dokumentacji zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji w omawianej części i przekazanie jej do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazuje, że organ I instancji powinien zbadać, czy strona, którą jest T. J. F., M. [...], [...] T., w wymaganych okresach kierowała zatrudnianych przez siebie kierowców na badania lekarskie lub psychologiczne. Organ I instancji nie zbadał prawidłowo materiału dowodowego oraz nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania wyjaśniającego dotyczącego stwierdzonego naruszenia. Ponieważ w materiale dowodowym znajdują się kserokopie orzeczeń lekarskich lub psychologicznych wystawione dla niektórych zatrudnianych przez stronę kierowców, a strona w odwołaniu twierdzi, że zgodnie z ciążącym na niej obowiązkiem wszyscy kierowcy byli przez nią kierowani na w/w badania zasadne jest, aby organ I instancji ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu prawidłowej weryfikacji oświadczeń strony składanych w postępowaniu wyjaśniającym oraz w odwołaniu.

Organ I instancji, w związku z powyższym, powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie celem usunięcia nieprawidłowości proceduralnych i w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wydać stosowne rozstrzygnięcie.

Przytaczając wymienione wyżej przepisy odnośnie kary pieniężnej 12.500 zł organ zważył, co następuje:

Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy, należy stwierdzić, że organ I instancji, to jest [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, zgodnie z regułami określonymi w art. 77 § 1 i następne kodeksu postępowania administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji naruszył podstawowe zasady procedury administracyjnej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie można jednoznacznie stwierdzić faktów i okoliczności, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja. Jednocześnie należy wskazać, że organ I instancji powinien przeprowadzić ponowną analizę zebranego materiału dowodowego w celu prawidłowego nałożenia na stronę kary pieniężnej za omawiane naruszenie. Na podstawie treści zaskarżonej decyzji należy wskazać, że kara pieniężna została nałożona za naruszenie polegające na naruszeniu warunków dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy w odniesieniu do 18 kierowców, którzy na dzień kontroli byli zatrudnieni w przedsiębiorstwie. Organ odwoławczy wyjaśnia, że z treści uzasadnienia wynika, iż omawiane naruszenie w odniesieniu do zatrudnionych kierowców zostało stwierdzone na podstawie braków w dokumentacji w stosunku do czternastu kierowców. Zostało wskazane, że wobec kierowców, którymi byli Pan W. B., Pan J. Z., Pan A. M., Pan T. M., Pan J. C., Pan E. P., Pan W. C., Pan J. R., Pan P. B., Pan J. H., Pan M. G., Pan Z. K., Pan E. K. strona nie okazała kserokopii zaświadczeń o których mowa w art. 39e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) lub kserokopii ważnych świadectw kwalifikacji. Strona nie okazała również wymaganej dokumentacji w zakresie kursu dokształcającego dla w/w kierowców przewożących osoby oraz dla kierowcy Pana W. O.. Organ odwoławczy wskazuje, że nieprawidłowo została określona wysokość nałożonej kary pieniężnej za omawiane naruszenie w odniesieniu do wskazanych powyżej kierowców, którzy na chwilę kontroli byli zatrudnieni przez przedsiębiorcę.

Organ I instancji, w związku z powyższym, powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie celem usunięcia nieprawidłowości proceduralnych i w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wydać stosowne rozstrzygnięcie.

Przytaczając stosowne przepisy odnośnie kary 16.000 zł organ zważył, co następuje:

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego należy stwierdzić, że prawidłowo organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną za omawiane naruszenie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że część zgromadzonej przez stronę dokumentacji została skradziona i nie została odzyskana w czasie trwania postępowania wyjaśniającego. Organ odwoławczy wskazuje, że okoliczność kradzieży nie jest argumentem powodującym zwolnienie strony z obowiązku przedstawienia do kontroli całej wymaganej dokumentacji. Zgodnie z treścią w/w art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31 grudnia 1985 r. str. 8-21, ze zm.) bezsporne jest, że przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki, ułożone w odpowiednim porządku, przez co najmniej rok po ich użyciu. Należy zatem stwierdzić, że strona odpowiada za fakt nieprzedstawienia organowi kontrolującemu wszystkich wymaganych wykresówek. Strona w postępowaniu wyjaśniającym oraz w odwołaniu od zaskarżonej decyzji wskazała, że utrata wykresówek oraz innych dokumentów nie była z jej strony zawiniona. Organ odwoławczy wyjaśnia, że wymagana do kontroli dokumentacja powinna znajdować się w miejscu, które zostało w odpowiedni sposób zabezpieczone. Strona pozostawiła zgromadzoną dokumentację w samochodzie zaparkowanym w miejscu, gdzie nie był w sposób należyty strzeżony. Takie postępowanie ze zgromadzoną dokumentacją jest dowodem nienależytej staranności przedsiębiorcy w zakresie prowadzonej działalności. Zgromadzone w przedmiotowej sprawie dokumenty wskazujące na prowadzenie postępowania w sprawie kradzieży z włamaniem nie mogą być podstawą do zmiany zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie. Prawidłowo organ I instancji stwierdził, że w kontrolowanym okresie strona nie okazała wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień. Organ kontrolujący wytypował przejazdy odbywane w przedziale czasowym od [...] stycznia 2006 r. do [...] marca 2006 r. Na podstawie faktur VAT, które przedstawiła strona do kontroli organ I instancji ustalił jakie przejazdy zostały wykonane. Faktury VAT zawierają dane wskazujące: w jakim dniu, jaki kierowca, jaką trasą, pojazdem o jakim nr rejestracyjnym, wykonywał przejazd. Strona w odwołaniu nie zaprzecza prawidłowości stwierdzonego naruszenia. Odwołujący się wskazuje jednak, że nie powinien odpowiadać, za naruszenia, które powstały w wyniku kradzieży dokumentów. W oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego oraz po zapoznaniu się z argumentami wskazanymi przez stronę w odwołaniu należy zaskarżoną decyzję w omawianym zakresie utrzymać w mocy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan T. J.. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 16.000 zł. Decyzja zarzucił naruszenie art. 77 k.p.a., art. 75 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu podał między innymi, że:

Organ I instancji, w zakresie orzeczenia o karze pieniężnej za niesporządzenie wykresówek, poprzestał na stwierdzeniu okoliczności braku stosownej dokumentacji, ignorując okoliczność jej kradzieży, jako zawinionej przez stronę. Takie postępowanie Główny Inspektor uznał za prawidłowe i utrzymał decyzję w mocy w zakresie orzekającym karę pieniężną w kwocie 16.000 zł.

Wyrażając sprzeciw wobec powyższego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazuję na niekonsekwencję stanowiska organu II instancji. Główny Inspektor w odniesieniu do kar nałożonych za uchybienia obowiązkowi dokumentacji pracy kierowców uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, argumentował niezbadaniem przez organ I instancji stanu faktycznego, a jedynie oparcie się na okoliczności braku dokumentów. Z drugiej strony uznał za prawidłową decyzję Wojewódzkiego Inspektora w zakresie kary pieniężnej nałożonej za nieprzedłożenie wykresówek oceniając, iż sam fakt nieprzedstawienia tych dokumentów jest wystarczają podstawą dla orzeczenia sankcji - bez znaczenia jest zaś okoliczność, czy były one rzeczywiście sporządzone. Sprzeczność stanowiska organu II instancji jest zatem niewątpliwa, jednocześnie organ nie wskazał na przyczyny takiego różnicowania ocen prawnych.

W ocenie skarżącego stanowisko wyrażone w stosunku do pierwszych trzech kar powinno odnosić się również do kary ostatniej i - co trzeba podkreślić - najbardziej dotkliwej, nie ma bowiem podstaw dla odstąpienia od stosowania przepisu art. 77 k.p.a. w przedmiotowym zakresie.

Należy pamiętać, iż to na organie prowadzącym postępowanie spoczywa ciężar dowodu, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określoną i ważką dla niej okoliczność jaką niewątpliwie jest kradzież dokumentacji. Słusznie w tym zakresie wywodził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 października 2004 r. (II SA 3734/03), iż działanie organu z urzędu w zakresie poszukiwania dowodów jest szczególnie pożądane tam, gdzie strona nie ma możliwości przedstawienia gromadzonych dokumentów, w szczególności z uwagi na ich kradzież.

Powyższe uzasadnia twierdzenie o uchybieniu przez organ przepisowi art. 77 k.p.a., a w konsekwencji art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie niezbędnych czynności dowodowych i uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione, pomimo braku stosownej podstawy w zgromadzonym materiale dowodowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna aczkolwiek nie z powodów wskazanych w skardze.

Organ odwoławczy uchylił decyzję inspektora wojewódzkiego w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 19.000 zł, a utrzymał w zakresie 16.000 zł.

Z powyższego rozstrzygnięcia można wnioskować, iż w decyzji rozstrzygnięto co do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 35.000 zł, natomiast decyzja organu I instancji w rozstrzygnięciu nakładała karę pieniężną w kwocie 30.000 zł. Wystąpiła zatem sprzeczność co do rozstrzygnięcia odwoławczego w stosunku do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji. Innymi słowy organ odwoławczy uchylił i utrzymał w mocy decyzję inspektora wojewódzkiego w zakresie w jakim ten nie orzekł. Uchylając zatem decyzję organu I instancji organ odwoławczy powinien w rozstrzygnięciu wskazać za jakie uchybienia i w jakich wysokościach uchylił decyzję I instancji, oraz analogicznie rozstrzygnąć co do utrzymania decyzji w mocy z jednoczesnym zastosowaniem art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), to jest nieprzekroczeniem kwoty 30.000 zł.

Stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej jest jej częścią, jednakże uzasadnienie nie może zastępować rozstrzygnięcia. Natomiast w rozpoznawanej sprawie nawet uzasadnienie decyzji nie dookreśla jakich konkretnych naruszeń, wymienionych w poszczególnych punktach decyzji organu I instancji, dotyczy rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Ogólne powołanie się na brak wnikliwej analizy dokumentacji i niedostateczne uzasadnienie faktyczne nie spełnia wymagań przepisów postępowania, a w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji dotyczącym nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12.500 zł organ w ogóle nie odnosi się do naruszenia kary składowej 3.500 zł nałożonej w odniesieniu do kierowców, z którymi przedsiębiorca rozwiązał stosunek pracy, a więc Sąd nie może ocenić co kierowało organem przy uchyleniu kary 3.500 zł.

Zauważenia także wymaga, iż został naruszony również przepis art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, uchylając decyzję I instancji, iż w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie. Takie stanowisko organu administracji nie dawało mu podstaw do jednoczesnego zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. Jeżeli bowiem organ administracji zasadnie uzna konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., uchylenia decyzji w całości, tak jak wskazał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, to nie ma podstawy do utrzymywania w mocy decyzji w pozostałej części. Organ odwoławczy, działając jak organ apelacyjny rozpatruje sprawę ponownie i jeżeli stwierdzi, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, może jedynie uchylić decyzję w całości.

Skargę oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego jak i naruszeniu przepisów postępowania. Z uwagi na stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy Sąd orzekający w sprawie nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego, bowiem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ administracji publicznej dokona on powtórnie ustaleń materialnoprawnych.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152, art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.