Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. Ś. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 25 września 2025 roku, znak: WI-I.7840.2.133.2024.MA w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę

Prezydent Miasta Krakowa, decyzją nr 1264/6740.1/2019 z 15 lipca 2019 r. znak: AU-01-1.6740.1.2730.2018.AŹR zatwierdził zmianę decyzji własnej nr 404/08 z 27 lutego 2008 r. znak: AU-01-1.EBO.73531-2077/07, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługową, z garażem podziemnym, z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan, gazową, co., elektryczną i wentylacji mechanicznej, przebudowa oświetlenia ulicznego (przesunięcie słupa elektrycznego) oraz wjazd na działkę: na działkach nr [...] obr. [...] przy ulicy [...] w K., zmiany w zakresie robót budowlanych na działkach nr [...]".

Wnioskiem z 30 sierpnia 2019 r., T. Ś., (właściciel działki ewid. nr [...] obr. [...] – K. dalej jako skarżący zwrócił się o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1264/6740.1/2019 z 15 lipca 2019 r., znak: AU-01-1.6740.1.2730.2018.AŹR. Wnioskujący jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 145 § 1 pkt 4 kpa, uzasadniając, iż bez własnej winy nie brał udziału w ww. postępowaniu, gdyż odmówiono mu przymiotu strony.

Prezydenta Miasta Krakowa postanowieniem z 15 października 2024 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 § 1 i art. 150 § 1 kpa, wznowił postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę jw.

W toku wznowionego postępowania, w dniu 23 października 2024 r. organ I instancji działając na podstawie art. 152 § 1 w związku z art. 123 kpa wydał postanowienie, którym odmówił wstrzymania wykonania własnej ostatecznej decyzji nr 1264/6740.1/2019 z 15 lipca 2019 r., znak: AU-01-1.6740.1.2730.2018.AŹR, uznając brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Na to postanowienie zażalenie złożył skarżący podkreślając oddziaływanie spornej inwestycji na jego nieruchomość i konieczność uznania go za stronę postępowania.

Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 25 września 2025 r. Znak sprawy: WI-I.7840.2.133.2024.MA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U.2025.418 ze zmianami) - zwanej dalej Pb, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu podkreślono, iż prawidłowo dokonano oceny co do braku zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Stąd według oceny organu odwoławczego nie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr 1264/6740.1/2019 z 15 lipca 2019 r., będzie uchylona bo nie jest obarczona wadą z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W tym zakresie szczegółowo wskazano, iż o przymiocie strony w ocenianej sprawie decydować może jedynie to, czy działka skarżącego znajduje się w zdefiniowanym wyżej obszarze oddziaływania planowanego obiektu tj. czy znajduje się w obszarze, który z uwagi na regulacje odrębne, doznaje ograniczeń w zagospodarowaniu.

Przedmiotowa inwestycja objęta sporną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa zlokalizowana jest na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] obr. [...]. Działka nr [...] znajduje się najbliżej nieruchomości skarżącego i na niej też praktycznie w całości umiejscowiony zostanie budynek objęty zmianą pozwolenia na budowę. Działka inwestycyjna nr [...] i działka skarżącego nr [...] nie sąsiadują ze sobą bezpośrednio. Oddzielają je od siebie działki nr [...] – o szerokości około 10,5 m i nr [...] - o szerokości około 11 m. Na działce skarżącego znajduje się budynek mieszkalny oraz budynek oznaczony na projekcie zagospodarowania literą "i1". Projektowany budynek nie znajduje się na wprost budynku mieszkalnego skarżącego. Co więcej oddalony jest on od granicy na odległość 9,17 m, a od granicy działki skarżącego nr [...] na 31 m. Z kolei odległość jaka dzieli projektowany budynek od istniejącego na działce skarżącego budynku mieszkalnego to ponad 45 m (dystans między narożnikami). Stąd projektowana inwestycja nie będzie oddziaływać na działkę skarżącego. Wynika to przede wszystkim z odległości jaka dzieli projektowaną inwestycję od działki skarżącego oraz okoliczność, że nie jest to sąsiedztwo bezpośrednie. Nadto organ odniósł się do zmian pierwotnego pozwolenia na budowę. Z zakresu zmian wynika, że oddziaływanie generowane przez projektowany budynek będzie mniejsze aniżeli pierwotnie. Należy zwrócić uwagę m.in. na to że zmniejszeniu ulegnie: powierzchnia zabudowy z 1784.70 m2 do 1767,02 m2, ilość miejsc postojowych zlokalizowanych na terenie z 21 do 10 (zwiększenie ilości miejsc postojowych w garażu podziemnym) oraz zmiana ich umiejscowienia, oraz co istotne nastąpi zmiana wysokości budynku - zmniejszenie wysokości poszczególnych segmentów budynku. Analogicznie od strony zachodniej była wysokość 14 m, a jest 13,58 m, środkowa część miała wysokość 19,92 m, a jest 19,40 m oraz od strony wschodniej było 35 m, a jest 34,74 m. Zatem mając na względzie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, projektowane zmiany, ze względu na odległość od granic sąsiednich (§ 12 rozporządzenia), lokalizację parkingów i garaży (§18 - §21 rozporządzenia), odległości przeciwpożarowe (§ 271), przesłanianie i zacienianie (§ 13, § 57- § 60 rozporządzenia), nie będą oddziaływać na działkę nr [...], bowiem nieruchomość ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanych zmian. Co istotne z uwagi na fakt, że projektowane zmiany polegają na zmniejszeniu gabarytów projektowanego budynku, należało zdaniem organu odnieść się do obszaru oddziaływania wyznaczonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę. Wówczas, obszar ten nie obejmował działki nr [...]. Brak posiadania przez skarżącego interesu prawnego w pierwotnie prowadzonym postępowaniu potwierdził Wojewoda Małopolski oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Mianowicie w postępowaniu prowadzonym pod znakiem WI-EM.7119-2-6-09, została w dniu 6 lutego 2009 r. wydana decyzja, którą odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 404/08 z 27 lutego 2008 r. znak: AU-01-1-EBO.73531-2077/07. W decyzji tej stwierdzono, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji nastąpiła w związku ze stwierdzeniem, braku przymiotu strony skarżącego w oparciu o przepisy dotyczące stron postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i obszaru oddziaływania inwestycji, ponieważ ich działki nie znajdują się w zasięgu oddziaływania przedmiotowego obiektu. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z 10 kwietnia 2009 r. znak: DOA/ORZ/711/332/09. Wskazano w niej, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowa budowa ograniczy w jakikolwiek sposób zagospodarowanie działek wnioskujących. Reasumując należy stwierdzić, że skoro zakres planowanej inwestycji nie zakłóca możliwości korzystania z działek nr [...] i ich zabudowy, skarżący nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym kontroli prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Oznacza to, że organ jest związany powyżej zaprezentowanym stanowiskiem. Zatem skoro w sposób ostateczny i prawomocny przesądzono, że działka nr [...] nie znajdowała się w obszarze oddziaływania pierwotnego pozwolenia na budowę, gdzie planowany do realizacji budynek był wyższy i miał większą powierzchnie zabudowy, to tym bardziej nie ma podstaw aby uznać, że inwestycja o nieco mniejszym zakresie będzie oddziaływać na działkę skarżącego. Bowiem jak podkreślono powyżej w tym konkretnym postępowaniu ocena oddziaływania może dotyczyć tylko i wyłącznie zakresu zmiany inwestycji, a nie jej całości wraz z pierwotnym pozwoleniem na budowę. Również nie można przyznać racji skarżącemu, że status strony przysługuje mu z uwagi na fakt, że sporna inwestycja wymuszać będzie zmianę trasy nalotów helikopterów do lądowiska znajdującego się przy szpitalu im. G. N.. Wszelkie uciążliwości, które generowane są przez przelatujący helikopter do lądowiska szpitalnego, spowodowane są tak naprawdę działalnością szpitala, a nie projektowanymi zmianami objętymi spornym pozwoleniem na budowę. Jeszcze raz należy podkreślić, że w tym postępowaniu obszar oddziaływania wyznacza się tylko w oparciu o zakres zmian jakimi objęta jest przedmiotowa decyzja. Działalność lądowiska obsługującego przylatujące helikoptery, nie wynika z zakresu zmian przedmiotowej inwestycji, a spowodowane jest funkcjonowaniem szpitala.

Wnioskodawca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucił naruszenie:

1. art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 152 § 1 kpa w zw. z 7 i 77 § 1, art. 80 kpa poprzez błędną, fragmentaryczną ocenę wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania dowodów i argumentów, brak oceny analizy obszaru oddziaływania inwestycji, niewykonanie wskazań zawartych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (II OSK 839/21, II OSK 1267/21) skutkujące stwierdzeniem, iż odwołujący się nie posiada statusu strony postępowania;

1.2. art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 126 kpa i art. 11 i 15 kpa poprzez brak merytorycznego uzasadnienia postanowienia, ograniczenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jedynie do wskazania przesłanek wstrzymania decyzji wynikających z art. 152 § 1 kpa, podczas gdy uzasadnienie powinno się odnosić do konkretnej rozpoznawanej sprawy i powinno z niego wynikać, że organ II instancji przeanalizował, iż ustalenia, w oparciu o które organ I stopnia odmówił wstrzymania wykonania decyzji były prawidłowe, a także podnoszone przez Skarżącego w toku postępowania okoliczności nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż w wyroku w sprawie II OSK 839/21 przesądzono, iż Prezydent Miasta Krakowa będzie zobowiązany rozpoznać raz jeszcze sprawę przy uwzględnieniu oceny zawartej w niniejszym wyroku, co oznacza, że wniosek skarżącego z dnia 29 sierpnia 2019 roku powinien prowadzić do wydania przez tenże organ postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z 15 lipca 2019 r. nr 1264/6740.1/2019, w ramach którego szczegółowemu rozważeniu powinny podlegać wszystkie okoliczności wskazane przez skarżącego, w tym te podnoszone w toku postępowania sądowego, które w jego ocenie przemawiają za wystąpieniem przyczyny wznowienia, o której mowa w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. w zw, z art. 3 pkt. 20 i art. 28 ust. 2 Pb Prezydent Miasta Krakowa powinien uwzględnić, że analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie legitymacji właściciela sąsiedniej nieruchomości do udziału w postępowaniu, w którym został zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm administracyjnego prawa materialnego. W wyroku w sprawie II OSK 1267/21 wskazano również, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji z 15 lipca 2019 roku powinien zostać rozpoznany przez Prezydenta Miasta Krakowa po wydaniu postępowania wznawiającego postępowanie zakończone ww. decyzją (art. 149 §1 k.p.a.) które umożliwiać będzie organowi dokonanie ustaleń wystarczających do rozstrzygnięcia o zaistnieniu przesłanki przewidzianej w art. 152 §1 k.p.a. Organy administracji nie wykonały jednakże zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie przeprowadziły analizy oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego, w szczególności oddziaływań opisanych i udokumentowanych przez skarżącego we wniosku o wznowienie, w toku postępowania administracyjnego oraz w toku postępowania sądowego, tj. w szczególności:

- ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego wynikające z zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do realizowanej inwestycji, wpływu projektowanej inwestycji o wysokości od 16 do 35 metrów w kontekście nasłonecznienia i przesłaniania działek sąsiednich (tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065); co powoduje ograniczenie nasłonecznienia nieruchomości skarżącego – ograniczenie możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżącego w przyszłości. Obecnie działka skarżącego została oznaczona jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub zabudowy usługowej MW/U.4. Organy nie wskazały, aby inwestor wykazał ponad wszelką wątpliwość, iż nieruchomość skarżącego nie będzie nadmiernie zacieniana przez budynek o wysokości od 14 do 35 metrów

- brak odniesienia się przez organy do oddziaływania na nieruchomość skarżącego w kontekście ochrony prawa własności i immisji ponad przeciętną miarę (art. 140 i 144 kc), ochrony przed hałasem, które nie stanowi interesu faktycznego, ale interes prawny

właściciela nieruchomości sąsiedniej, wibracji i hałasu w czasie realizacji inwestycji (immisje pośrednie) w odniesieniu do dopuszczalnych odpowiednich Polskich Norm -

wznoszenie budynków wielorodzinnych (z parkingami podziemnymi) będzie polegało na użyciu ciężkiego sprzętu budowlanego. Sprzęt taki jest źródłem emisji drgań oddziaływujących przez podłoże na sąsiednie obiekty budowlane, wpływu hałasu i wibracji z przelotów helikopterów Lotniczego Pogotowia Ratunkowego do Szpitala im. N. w niskiej wysokości nad budynkiem skarżącego wobec wybudowania budynku o wysokości 35 metrów stanowiącego przeszkodę lotniczą w sąsiedztwie lądowiska na działce [...]; które może działać w aktualnym kształcie co najmniej do 31 grudnia 2026 roku wobec przesunięcia rozporządzeniem ministra w czasie terminu dostosowania lądowisk do nowych wymogów),

- zagrożenie stabilności poziomu wód gruntowych w odległości 30 m od głębokiego posadowienia budynku 35 m. Może mieć miejsce wysychanie roślinności na działce nr [...] i zmiana warunków geotechnicznych tamże. Zmiana taka może prowadzić do zaburzenia przenoszenia obciążeń przez fundament budynku skarżącego, zwiększenia nakładów na utrzymanie nieruchomości (już teraz powstają w budynku pęknięcia od wibracji). Hałas oddziałujący na nieruchomość skarżącego pochodzić będzie nie tylko z inwestycji w postaci budynku mieszkalno-usługowego (160 lokali) i drogi dojazdowej, ale również z konieczności zmiany trasy nalotu helikopterów Lotniczego Pogotowia Ratunkowego do lądowiska przy Szpitalu im. G. N. w K. i poprowadzenia jej nad nieruchomością skarżącego.

Podkreślono także, iż do zastosowania art. 152 § 1 kpa wystarczy tylko wskazanie na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Organ administracji publicznej nie bada stopnia prawdopodobieństwa, jak również na tym etapie postępowania nie musi opierać się na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania - inwestor wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 152 § 1 kpa organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji nastąpić może zatem wyłącznie po wznowieniu postępowania w sprawie oraz w sytuacji stwierdzenia po analizie konkretnego w sprawie wniosku o wznowienie, przesłanek wznowieniowych – w niniejszej sprawie odmowy przyznania skarżącemu przymiotu strony, które ma w istocie przesądzać o wadliwości decyzji ostatecznej. Przepis ten wyraźnie wskazuje na przesłankę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Ponadto w ocenie Sądu wstrzymanie wykonania decyzji na mocy art. 152 § 1 kpa jako dotyczące ostatecznej decyzji administracyjnej, z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych, powinno być wykładane i oceniane w sposób ścisły. A zatem wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 kpa powinno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych okolicznościach. Niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, mogłoby stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2011 r. II SA/Kr 222/11). Zatem w niniejszej sprawie organ jest zobligowany do wstrzymania wykonania decyzji, jeżeli na podstawie analizy materiału sprawy dojdzie do wstępnego przekonania, że podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, istnieje i może, w sposób prawdopodobny, skutkować uchyleniem decyzji, będącej przedmiotem wznowionego postępowania.

W kontrolowanej sprawie zatem istotne było czy zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr 1264/6740.1/2019 z 15 lipca 2019 r., będzie uchylona, bo jest obarczona wadą z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Istotna i decydująca była więc ocena co do okoliczności znajdowania się nieruchomości skarżącego w sferze oddziaływania obiektu, co do którego wydano - co szczególnie istotne - decyzję zmieniającą tj. zmniejszającą gabaryty wznoszonego obiektu i tym samym też obszar jego oddziaływania. Prezydent Miasta Krakowa, decyzją tą zatwierdził zmianę decyzji własnej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji poprzez m.in. zmianę powierzchni zabudowy (zmniejszenie z 1784.70 m2 do 1767,02 m2), zwiększenie powierzchni biologicznie czynnej (z 1293.50 m2 do 1343.50 m2), zmianę wysokości budynku - zmniejszenie wysokości poszczególnych segmentów budynku - od strony zachodniej była wysokość 14 m, a jest 13,58 m, środkowa część miała wysokość 19,92 m, a jest 19,40 m oraz od strony wschodniej było 35 m, a jest 34,74 m, zmiany szerokości elewacji frontowej budynku (od strony ul. P. - zmniejszenie z 18,0 m na 17,74 m, zmiany kubatury - części podziemnej uległa zwiększeniu ze względu na obniżenie płyty dennej, w związku z koniecznością wprowadzenia oddymiania w garażu podziemnym z 14374,48 m3 do 14915,49 m3, zaś kubatura części nadziemnej budynku bez balkonów i loggii uległa zmniejszeniu z 45660,33 m3 do 44893,34 m3, zmiany powierzchni całkowitej (zmniejszenie z 19436,91 m2 do 17876 m2). W tym więc zakresie, wbrew zarzutom skargi wykonano zalecenia NSA co do konieczności badania projektu budowlanego zamiennego, przy czym NSA nakazał uwzględnić, iż stanowisko, że w sprawie dotyczącej zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, w której przepisy art. 32-35 Pb stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany, krąg stron tego postępowania określić należy na podstawie art. 28 ust. 2 Pb z uwzględnieniem tego, jaki obszar oddziaływania inwestycji wynika ze zmian, które zostały zatwierdzone w zmienionym projekcie budowlanym. Z uwagi na to uzasadniona była ocena, że obecnie zmiany polegające na zmniejszeniu gabarytów projektowanego budynku nie dają przymiotu strony skarżącemu. Organ dokonał w tym względzie dokładnej analizy wskazującej, iż działka inwestycyjna nr [...] i działka skarżącego nr [...] nie sąsiadują ze sobą bezpośrednio lecz oddzielają je od siebie działki nr [...] – o szerokości około 10,5 m i nr [...] - o szerokości około 11 m. Budynek mieszkalny oraz budynek oznaczony na projekcie zagospodarowania literą "i1" na działce skarżącego znajduje się w odległości od granicy 9,17 m, a od granicy działki skarżącego nr [...] - 31 m, gdy przy tym odległość projektowanego budynku od istniejącego na działce skarżącego budynku mieszkalnego to ponad 45 m (dystans między narożnikami), więc projektowana inwestycja nie będzie oddziaływać na działkę skarżącego, ze względu na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, projektowane zmiany, ze względu na odległość od granic sąsiednich (§ 12 rozporządzenia), lokalizację parkingów i garaży (§18 - §21 rozporządzenia), odległości przeciwpożarowe (§ 271), przesłanianie i zacienianie (§ 13, § 57- § 60 rozporządzenia). Nie będzie zachodzić oddziaływanie na działkę nr [...], bowiem nieruchomość ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanych zmian. Ponadto z zakresu zmian decyzji wynika, że oddziaływanie generowane przez projektowany budynek będzie mniejsze niż pierwotnie. Skoro działka nr [...] nie znajdowała się w obszarze oddziaływania pierwotnego pozwolenia na budowę, gdzie planowany do realizacji budynek był wyższy i miał większą powierzchnie zabudowy, to tym bardziej nie ma podstaw aby uznać, że inwestycja o nieco mniejszym zakresie będzie oddziaływać na działkę skarżącego. Bowiem w tym konkretnym postępowaniu ocena oddziaływania może dotyczyć tylko i wyłącznie zakresu zmiany inwestycji, a nie jej całości wraz z pierwotnym pozwoleniem na budowę. W tym zakresie, wbrew argumentacji zawartej w skardze szczegółowo wskazano, iż o przymiocie strony w ocenianej sprawie decydować może jedynie to, czy działka skarżącego znajduje się w zdefiniowanym wyżej obszarze oddziaływania planowanego obiektu tj. czy znajduje się w obszarze, który z uwagi na regulacje odrębne, doznaje ograniczeń w zagospodarowaniu. Przez oddziaływanie natomiast należy rozumieć taki wpływ, że naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania administracyjnego. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę.

Powyższe wskazuje w ocenie Sądu, iż skarżone organy miały powody do przyjęcia, iż nie jest uprawdopodobniona możliwość uchylenia ostatecznej decyzji. Brak było też wykazania przez skarżącego, że konkretne przepisy prawa, które potwierdzają tezę, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania zmienionej inwestycji. W szczególności za przepisy takie nie można uznać ogólnie powołane w skardze ani przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ani przepisy Pb oraz innych ustaw i rozporządzeń. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła więc, że w związku ze zmianą inwestycji nastąpi nie tylko naruszenie jej interesu faktycznego, ale też prawnego.

Z kolei niezasadne jest także powoływanie się w skardze na wydane w niniejszej sprawie wyroki NSA, ponieważ dotyczyły one 1) konieczności wznowienia postępowania, w ramach którego szczegółowemu rozważeniu powinny podlegać wszystkie okoliczności wskazane przez skarżącego, co zostało wykonane, 2) konieczności rozpoznania wniosku o wstrzymanie po wydaniu postępowania wznawiającego postępowanie zakończone ww. decyzją co umożliwiać będzie organowi dokonanie ustaleń wystarczających do rozstrzygnięcia o zaistnieniu przesłanki przewidzianej w art. 152 §1 k.p.a.

Reasumując, nie doszło do podniesionych w skardze naruszeń postępowania, gdyż organy zasadnie stwierdziły, że nie było okoliczności do stwierdzenia, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji pozwolenia na budowę w trybie postępowania wznowieniowego. Prawidłowo zatem zastosowano w okolicznościach niniejszej sprawy dyspozycję art. 152 § 1 k.p.a. Nie zaszły przesłanki stwierdzenia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Mając na względzie powyższe, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.