Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie NSA: Małgorzata Miron Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi E. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2246/19 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

Skarga E. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [..] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania egzekucji administracyjnej wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzią organu na skargę w dniu 1 października 2019 r.

Zarządzeniem z dnia 2 października 2019 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik uzupełnił ten brak w dniu 22 listopada 2019 r.

Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2019 r. sędzia sprawozdawca skierował sprawę na rozprawę. Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2020 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 12 marca 2020 r.

W dniu 11 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącej wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w tej sprawie. W skardze wniesiono o stwierdzenie przewlekłości postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty 20 000 zł.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że na początku grudnia 2019 r. rozpoczęto rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego, a przedmiotowa sprawa dotyczy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zadaniem sądów administracyjnych jest takie dostosowanie tempa wykonywanych czynności, aby skarga została rozpoznana przed zakończeniem procesu egzekucji.

Wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga E. S. na naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu sądowym toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2246/19 nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2018 r., poz. 75) przewlekłość postępowania sądowego występuje, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. W myśl art. 2 ust. 2 powołanej ustawy dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Dokonując tej oceny, uwzględnia się łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, niezależnie od tego, na jakim etapie skarga została wniesiona, a także charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

Ustawa nie określa wprost, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się więc, iż ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Postępowanie w tej sprawie od dnia wpływu skargi (1 października 2019 r.) do Sądu do dnia wniesienia skargi na przewlekłość postępowania (11 lutego 2020 r.) toczyło się ponad 4 miesiące. Postępowanie zostało zakończone przed Sądem I instancji wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r. Sąd podejmował terminowo czynności w tej sprawie, nie można więc zarzucić Sądowi I instancji, że prowadził przewlekle postępowanie w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tych okolicznościach sprawy skarga na przewlekłość postępowania jest oczywiście nieuzasadniona.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.