Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skarg P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargi

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO", "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołań Z.K. (dalej również: "skarżącego") i P. sp. z o o. z siedzibą w W. (dalej również jako: "skarżąca spółka") od decyzji Prezydenta W. ("organu pierwszej instancji") z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz zażalenia Z.K. na postanowienie Prezydenta W. dnia [...] września 2014 r. nr [...] o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji:

- na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 63, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1, art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.), dalej: "ustawy o.o.ś", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję,

- na podstawie art. 142 Kpa w związku z art. 63 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 ustawy o.o.ś, utrzymało w mocy ww. postanowienie.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

[...] Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji garaży samochodowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha, w ramach budowy zespołu siedmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach i garażami podziemnymi oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr. ew. [...]- wszystkie z obrębu [...] przy ul. [...] i ul [...] w Dzielnicy [...] W. (dalej "inwestycja", "przedsięwzięcie")

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, organ pierwszej instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazanego wyżej przedsięwzięcia.

Prezydent W. po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. i Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...]sierpnia 2014 r., stwierdzających brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Prezydent W. odmówił Stowarzyszeniu Z. udziału na prawach strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...].

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, organ pierwszej instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazanego wyżej przedsięwzięcia.

Odwołanie od postanowienia z dnia [...] września 2014 r. oraz od decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. wniósł Z. K.. Podniósł, że ww. akty administracyjne zostały wydane "mimo blisko czterokrotnego przekroczenia zakreślonego rozporządzeniem minimum powierzchni użytkowej garaży planowanej inwestycji mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko." Zdaniem skarżącego, odmowa dopuszczenia do udziału Stowarzyszenia Z. w postępowaniu również przemawia za powtórnym rozpatrzeniem sprawy z udziałem tego stowarzyszenia. Ponadto organ powinien przeprowadzić analizę zacienienia i analizę akustyczną działek sąsiednich. Skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 Kpa.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł też P. Sp. z o.o. siedzibą w W., zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem art. 73 ust. 1 ustawy o.o.ś., polegającym ma wydaniu decyzji niezgodnie z wnioskiem, tj. rozstrzygnięcie jedynie co do budowy garaży podziemnych wraz z infrastrukturą techniczną, co oznacza, że rozstrzygnięcie następuje w węższym zakresie niż we wniosku; wydanie decyzji z naruszeniem art. 63 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy o.o.ś., polegającym na błędnej wykładni przepisów i uznaniu, że wobec nieprzeprowadzenia w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, organ nie jest zobowiązany do przedstawienia w uzasadnieniu decyzji informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ww. ustawy o.o.ś. Ponadto zarzucił organowi naruszenie art. 107 Kpa poprzez wydanie decyzji, która jest wewnętrznie sprzeczna z uwagi na treść rozstrzygnięcia i jej uzasadnienia.

SKO odnosząc się do odwołania Z. K. stwierdziło, że garaże zostały wskazane w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 nr 213, poz. 1397), dalej: "rozporządzenia", jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, natomiast nie zostały wymienione w innych przepisach tego rozporządzenia. Organ powołując się na art. 59 ustawy o.o.ś. podniósł, że planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w odróżnieniu od przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tylko wtedy, gdy obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś., a więc w drodze postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ odwoławczy podkreślił, że sporządzenie i przedstawienie przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane tylko dla inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy o.o.ś.

W omawianym przypadku, organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...] września 2014 r. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ze wskazaniem m.in. na opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] czerwca 2014 r., że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji (postanowienia te są niezaskarżalne, ale i nie wiążą organu wydającego decyzję). Niezaskarżalne odrębnym zażaleniem jest też postanowienie o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - zgodnie z art. 65 ust. 2 ustawy o.o.ś.; można je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji środowiskowej, w tym decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia (decyzja zaskarżona w niniejszym postępowaniu). Wydając zaskarżone postanowienie organ pierwszej instancji wskazał, że zawarte w załączonych do wniosku dokumentach informacje (m.in. w karcie informacyjnej przedsięwzięcia) przedstawiają skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wszystkich jego elementów i stanowią podstawę do wydania opinii o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organy opiniujące uznały, że nie ma zagrożenia dla spraw mających istotne znaczenie dla bezpiecznego funkcjonowania ogółu społeczności i środowiska. Ponadto organ pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu dokonał oceny przedsięwzięcia, kierując się kryteriami i uwarunkowaniami wskazanymi w art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś

Organ odwoławczy przywołał treść art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś i po dokonaniu sprawdzenia pod względem formalnym i merytorycznym ustosunkowania się organu pierwszej instancji do punktów wymienionych w tym przepisie, doszedł do wniosku, że Prezydent W. dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego uznając, że przedmiotowa inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi i zasadnie odstąpił od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wyjaśnienia odnośnie tej kwestii są kompletne i tym samym spełniają wymóg uzasadnienia decyzji, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o.o.ś.

Odnosząc się natomiast do odwołania P. Sp. z o. o. z siedzibą w W., w którym zarzucono, że rozstrzygnięcie dotyczy zakresu węższego niż wskazany we wniosku, organ odwoławczy podniósł, że jedynie garaże podziemne o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha są przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast wnioskowana zabudowa wielorodzinna takim przedsięwzięciem nie jest. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, w omawianym przypadku nie byłoby potrzeby rozważania potrzeby wydawania decyzji środowiskowej, gdyby nie garaże. Natomiast w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji badał wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy mając na uwadze całość wniosku, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

SKO nie podzieliło także zarzutu naruszenia art. 107 Kpa. Organ pierwszej instancji, w ocenie organu odwoławczego, wskazał na fakty, które uznał za udowodnione (rodzaj, skalę i charakterystykę przedsięwzięcia, uwarunkowania związane z realizacją przedsięwzięcia - w zw. z zastosowaniem art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś.), wskazał dowody, na których się oparł (karta informacyjna, mapa ewidencyjna, wypis z rejestru gruntów, opinie RDOŚ w W. i PPIS w W.) oraz dokonał analizy i oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie dochodząc do konkluzji, że oddziaływania jakie mogą powstać w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji (przedsięwzięcia), nie będą stanowić znacznej uciążliwości dla środowiska i można odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że organ I instancji dokonał wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Skargi na powyższe rozstrzygnięcie SKO w [...] wnieśli: P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (sygn. akt IV SA/Wa 676/16) oraz Z.K. (sygn. akt IV SA/Wa 677/16).

Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- nieprawidłowe określenie wszystkich stron postępowania w związku z odmową dopuszczenia do udziału w postępowaniu Stowarzyszenia "Z.", co stanowi przesłankę wznowienia postępowania;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów oraz brak rozważenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji: pominięcie przy wydawaniu decyzji etapu konsultacji społecznych; oparcie odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia na opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W.;

- naruszenie art. 59 ust. 1 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś., poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W związku z powyższym skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podniosła, że organ drugiej instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...]grudnia 2014 r., którym niesłusznie odmówiono Stowarzyszeniu "Z." udziału na prawach strony w niniejszym postępowaniu. W ocenie skarżącej spółki Stowarzyszenie powinno zostać dopuszczone, bowiem przedmiot jego działalności jest związany z przedmiotem postępowania i ma interes prawny w tym, aby przystąpić do postępowania. Wobec tego, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie brały udziału osoby mogące być jego stroną, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa).

Skarżąca spółka za nieprawidłowe uznała oparcie rozstrzygnięcia o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na opiniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W.. Organ administracji nie wykazał, dlaczego właśnie na opinii tych podmiotów się oparł, ani nie przedstawił, że mają one stosowne uprawnienia do wydawania opinii w tym zakresie. Fakt, że opinia tych podmiotów jest niezaskarżalna, kreuje zdaniem skarżącej spółki sytuację, w której organ administracji może powoływać dowolny podmiot celem wydania opinii, a strona nie będzie miała możliwości jej podważenia.

Wadliwe jest także nieprzeprowadzenie w sprawie konsultacji społecznych, które w tym przypadku – w ocenie skarżącej spółki, były potrzebne, bowiem planowane przedsięwzięcie rzutuje na akustykę i zacienienie sąsiednich działek, a także znacznie zmienia dotychczasowe życie mieszkańców.

Zdaniem skarżącej spółki niewystarczające jest przy ocenie o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oparcie się przez organy na zgromadzonym w niniejszej sprawie materialne dowodowym, w tym m. in. na karcie informacyjnej przedsięwzięcia.

Z. K. w skardze zarzucił organom prowadzącym postępowanie naruszenie:

- art. 107 § 3 Kpa – poprzez niewypełnienie obowiązku wynikającego z treści tego przepisu;

- art. 31 § 3 Kpa i art. 5 ustawy o. o. ś., poprzez niedopuszczenie Stowarzyszenia "Z." do udziału w postępowaniu;

- art. 7 i 8 Kpa poprzez nieprzejrzyste prowadzenie postępowania, brak odniesienia uwag zawartych w treści pism składanych przez skarżącego w toku postępowania, brak bezstronności i obiektywizmu, co doprowadziło do wydania decyzji wewnętrznie sprzecznej;

- art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś, poprzez ocenę treści tego przepisu pozostającą w sprzeczności do warunków lokalnych.

W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W dniu 4 listopada 2016 r. na rozprawie Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." zarządził połączenie spraw o sygnaturach akt IV SA/WA 676/16 i IV SA/Wa 677/16 do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzenie ich dalej pod sygnaturą akt IV SA/Wa 676/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd zauważa, że skargi obydwojga skarżących zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Niemniej każda z nich zachowała swoją materialnoprawną odrębność, gdyż połączenie spraw w trybie art. 111 p.p.s.a., ma wyłącznie charakter techniczny. Wobec powyższego, skoro tryb zaskarżenia skargą kasacyjną (tj. złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia na piśmie) został uruchomiony jedynie przez P. sp. z o. o. z siedzibą w W., Sąd skoncentrował swoje rozważania na skardze tego podmiotu. Uzasadnienie bowiem wyroku oddającego skargę sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku (art. 141 § 2 p.p.s.a.). Skoro taki wniosek nie został złożony przez drugiego ze skarżących, nie wystąpiła przesłanka do sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku ze skargi Z. K.. Niemniej jednak, Sąd nie będąc związany granicami skargi, rozpatrzył sprawę w jej całokształcie i doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami zarzuconymi w skardze skarżącej spółki lub innymi, które jest zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., a prowadzącymi do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]., utrzymującego w mocy:

- decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji garaży samochodowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha, w ramach budowy zespołu siedmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach i garażami podziemnymi oraz infrastrukturą techniczną przy ul. [...] i ul. [...] w Dzielnicy [...] W.;

- postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji.

Z przepisu art. 59 ustawy o.o.ś. wynika, kiedy i w odniesieniu do jakiego rodzaju przedsięwzięć wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. I tak, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 1 pkt 1 omawianego przepisu). W przypadku zaś przedsięwzięć określonych w ustawie jako "mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" regulacja ta wymaga przeprowadzenia takiej oceny tylko wówczas, gdy obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś. (art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o.o.ś.).

W ocenie Sądu organy prawidłowo zakwalifikowały planowane w niniejszej sprawie przedsięwzięcie jako należące do kategorii wymienionej w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o.o.ś., powołując się na treść § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia.

W takiej zaś sytuacji obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zaistniałby wyłącznie wówczas, gdyby obowiązek ten został stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W rozpoznawanej sprawie Prezydent W., prawidłowo – przed wydaniem rozstrzygnięcia w kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o wydanie opinii w tym zakresie. Należy podkreślić, że jakkolwiek opinie ww. organów nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to samo zwrócenie się o wydanie takich opinii jest obowiązkowe. Wynika to z art. 64 ust. 1 pkt 1 i pkt 1 ustawy o.o.ś, który stwierdza, że postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz organu, o którym mowa w art. 78 (organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej), w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13, 15-17 i 22. W tej sytuacji zupełnie niezrozumiałe są zarzuty skargi stwierdzające, że organ administracji nie wykazał, dlaczego właśnie na opinii tych dwóch organów się oparł, ani nie przedstawił, że mają one stosowne uprawnienia do wypowiadania się w sprawie zasadności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. A także jako niezrozumiałą należy uznać argumentację, że skoro opinie wydawane przez te podmioty są niezaskarżalne, to organ administracji może powołać dowolny podmiot celem zaopiniowania, a strona nie będzie miała możliwości jej podważenia. Przede wszystkim wymóg uzyskania opinii organów wyspecjalizowanych przy rozstrzyganiu o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wynika wprost z regulacji ustawy o.o.ś. Ustawa także wskazuje organy kompetentne ze względu na właściwość rzeczową do takiej oceny. Art. 2 pkt 2 ustawy o.o.ś. stanowi bowiem, że ustawa określa organy właściwe w sprawach m.in. ocen oddziaływania na środowisko. Z ustawy o.o.ś. wynika także, że zażalenie na taką opinię nie przysługuje. Regulacja tak pozostaje w spójności z regułą wskazaną w art. 141§ 1 k.p.a., zgodnie z którą na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Skoro ustawa o.o.ś. wyklucza złożenie zażalenia na opinię, to tym bardziej jest ono niedopuszczalne. Ustawodawca bowiem nie tyle przez zaniechanie dopuszczenia zażalenia, co poprzez wyraźne wykluczenie możliwości zaskarżenia ukształtował tryb prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Tryb ten został dochowany w niniejszym postępowaniu.

W niniejszej sprawie zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. w opinii z dnia [...] czerwca 2014 r., jak i Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. w opinii z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdzili, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut, że wydając to rozstrzygnięcie organ oparł się tylko na ww. opiniach. Analiza treści tego postanowienia wskazuje, że organ wnikliwie przeanalizował całość akt sprawy i dokonał własnej oceny w tym zakresie. Organ przeanalizował zamierzenia zawarte w dokumentacji dołączonej do wniosku (karcie informacyjnej przedsięwzięcia, kopii mapy ewidencyjnej, wypisie z rejestru gruntów). Wyjaśnił, że teren na którym planuje się realizację inwestycji, nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym dla przedmiotowego terenu nie zostały określone zasady, nakazy i zakazy dotyczące sposobu jego zagospodarowania. Prezydent W. przeanalizował ww. opinie organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o.o.ś, a następnie wnikliwie dokonał oceny przedsięwzięcia, kierując się kryteriami i uwarunkowaniami zawartymi w art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś. Kryteria te zostały szczegółowo omówione w podjętym rozstrzygnięciu (str. 6-12 postanowienia). Organ po kolei przeanalizował uwarunkowania sprecyzowane w art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś. i stwierdził, że charakter inwestycji i zakres jej oddziaływania nie uzasadniają oceny oddziaływania na środowisko.

Brak możliwości odrębnego zaskarżenia omawianego postanowienia nie oznacza niemożności jego weryfikacji, bowiem można je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji środowiskowej (także stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia), co miało miejsce w niniejszej sprawie – w odwołaniu od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2017 r. Z. K. zaskarżył również postanowienie tego organu z dnia [...] września 2014 r., a organ drugiej instancji dokonał jego oceny w zaskarżonej decyzji.

Konsekwencją wydania wskazanego wyżej postanowienia z [...] września 2014 r. na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy o.o.ś. jest zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czyli przede wszystkim inwestor nie ma obowiązku przedłożenia w tym postępowaniu raportu, a w konsekwencji wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny (art. 71 powołanej ustawy).

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut nieprzeprowadzenia konsultacji społecznych. Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy o.o.ś., przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skoro w przedmiotowym postępowaniu odstąpiono od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, organ nie miał obowiązku przeprowadzenia konsultacji społecznych w sprawie i zapewnienia udziału społeczeństwa.

W ocenie Sądu nie ma podstaw do uznania, że organ nieprawidłowo zakwalifikował przedsięwzięcie do takich, które nie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przede wszystkim budowa garaży o takiej powierzchni, w tej jedynie części można rozważać przedmiot postepowania, zalicza się ze względu na treść § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Organ odwoławczy, podobnie jak uprzednio organ I instancji, stwierdzając w ramach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeanalizował w niezbędnym zakresie informacje wynikające z przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów określonych w art. 74 ust. 1 ustawy o.o.ś., a w szczególności z charakterystyki przedsięwzięcia, karty informacyjnej przedsięwzięcia, kopii mapy ewidencyjnej, wypisu z rejestru gruntów dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji.

Decyzja Prezydenta W. została prawidłowo oceniona przez organ odwoławczy jako spełniająca wymogi art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o.o.ś., który stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia (ust. 1), które niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kpa, powinno zwierać – w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś., uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (ust. 2 pkt 2). Organ pierwszej instancji szczegółowo, w sposób prawidłowy przeanalizował całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również i w zakresie kryteriów i wymagań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś.

W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona.

Nieuzasadniony jest dosyć nieprecyzyjnie sformułowany zarzut skarżącej spółki, że organy wydające opinie o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oparły się przede wszystkim na zawartych w załączonych do wniosku dokumentach, m. in. karcie informacyjnej przedsięwzięcia, a "ciężko jest dywagować tylko na podstawie informacji zawartych we wniosku".

Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że karta informacyjna jest dokumentem wymaganym w przypadku złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącej przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o.o.ś). Jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o.o.ś. przez kartę informacyjną przedsięwzięcia rozumie się dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o:

a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną,

c) rodzaju technologii,

d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego,

e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii,

f) rozwiązaniach chroniących środowisko,

g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko,

h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,

i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia,

j) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej.

Dokument ten zatem zawiera wszystkie niezbędne informacje w celu umożliwienia organowi zbadania zakresu odziaływania inwestycji na środowisko. Innymi słowy dane zawarte w karcie informacyjnej pozwalają na przeanalizowanie czy rodzaj, skala, umiejscowienie, planowana technologia, przyjęte parametry, obszar i inne cechy przedsięwzięcia wymienione w art. 3 pkt 5 ustawy o.o.ś. uzasadniają konieczność dokładnego przeanalizowania w raporcie, czy też nie. W oparciu o informacje zawarte w karcie zarówno organy opiniujące, jak i organ prowadzący postępowanie główne dokonują ustalenia stanu faktycznego sprawy w celu przeanalizowania potrzeby zbadania zagrożenia dla środowiska spowodowanego danym przedsięwzięciem. Jest to jeden z podstawowych dokumentów opisujących przedsięwzięcie i z mocy ustawowej regulacji stanowi on źródło danych przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jako wymagającego oceny oddziaływania, czy też nie wymagającego. Zarzut ten zatem należy uznać za niezrozumiały, skoro przepisy ustawy o.o.ś. nie wymagają innego dokumentu w tego rodzaju przedsięwzięciach i na takim etapie postępowania środowiskowego.

Nietrafny jest także zarzut sformułowany w stosunku do zaskarżonej decyzji dotyczący odmowy udziału w niniejszym postępowaniu Stowarzyszenia "Z.", a w konsekwencji - zarzut nieprawidłowego określenia stron.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarżąca spółka swoją rolę procesową w niniejszym postępowaniu wywodzi z własnego interesu prawnego i w jego granicach ma uprawnienie do legitymowania wszelkich zarzutów. Tymczasem kwestia ustalenia stron postępowania dotyczy innego podmiotu, który posiada własną i niezależną od skarżącego pozycję procesową i jest władny własnymi środkami zaskarżenia domagać się udziału w niniejszym postępowaniu.

Poza wszystkim należy wskazać, że w toku przedmiotowego postępowania Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówił Stowarzyszeniu "Z." dopuszczenia do udziału w prowadzonym postępowaniu, a SKO postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Postanowienie to jest odrębnie zaskarżalne – przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie jest to więc – jak w przypadku omawianego wyżej rozstrzygnięcia Prezydenta W. z dnia [...] września 2014 r. o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia orzeczenie podlegające weryfikacji w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w dalszej kolejności - w skardze na ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest kontrola decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, kwestia udziału organizacji społecznej nie może być badana.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.