Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Grzegorz Klimek(spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elbląg z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Postanowieniem z 24 lipca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku A. K. (skarżąca, strona), o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia 2 czerwca 2025 r. o odmowie wstrzymania - na wniosek D. P. oraz A. K. - wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 października 2021 r. utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z dnia 21 lutego 2022 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości obejmujących działki nr [...] - utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 2 czerwca 2025 r.

Zakwestionowane rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:

Postanowieniem z 2 czerwca 2025 r. Kolegium odmówiło wstrzymania - na wniosek D. P. oraz A. K. - wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 października 2021 r. utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z dnia 21 lutego 2022 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości obejmujących działki nr [...].

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W treści wniosku wskazała, że "jest stroną postępowania wznowieniowego, a Kolegium w decyzji o odmowie wstrzymania wykonania w/w decyzji podało, że nie uprawdopodobniła okoliczności w postaci prawdopodobieństwa jej uchylenia. Takiemu stanowisku oraz wydaniu decyzji zarzuciła jej przedwczesność. Wskazała, że we wniosku o wznowienie postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla w/w działek gruntu powołała szereg wniosków dowodowych, które jak wynika z treści decyzji i jej uzasadnienia nie zostały rozpoznane ani przeprowadzone. W takiej sytuacji nie można podnosić argumentu, że nie uprawdopodobniła okoliczności w postaci uchylenia dotychczasowej decyzji. Inwestor już po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania wykonał urządzenie wodne w rozumieniu art. 16 punt 65 ustawy Prawo wodne. Na działkach gruntu [...] wykonał duży zbiornik wodny. Rodzi się więc pytanie w jakich celach inwestor wykonał takie urządzenia wodne i czy w tym zakresie wystąpił o pozwolenie wodnoprawne do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Obecnie zbiornik ten jest wypełniony wodą, której poziom zwiększa się po każdych deszczach. Inwestor wyłożył go czarną matą. Przelanie się tego zbiornika może prowadzić do zalania jej działki gruntu. Doświadczenie życiowe jakie posiada nakazuje powołać twierdzenie, że wykonanie wskazanego urządzenia przez inwestora miało na celu odwodnienie działek gruntu nr [...], których dotyczy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Inwestor wykonał urządzenie na działkach gruntu należących do A. C. stanowiących nr [...] bezpośrednio graniczących z jej działką [...]. Wskazane działki gruntu położone są poniżej poziomu gruntów działek [...]. Wykopanie otworu w gruncie posadowionych poniżej powoduje, że tam zbiera się woda gruntowa z działek gruntu posadowionych wyżej - nr [...]. Decyzję o warunkach zabudowy należy wydać w uzgodnieniu z marszałkiem województwa w stosunku do udokumentowanych wód podziemnych oraz w uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W uzasadnieniu postanowienia z 24 lipca 2025 r. Kolegium wskazało, że przedmiotem rozstrzygnięcia podjętego przez Prezydenta Miasta z dnia 25 października 2021 r. było ustalenie - na wniosek spółki W. Sp. z o.o. - warunków zabudowy dla inwestycji - budowa pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...]. Od decyzji tej odwołanie wniosły strony postępowania, tj. A. G. i P. G. Kolegium decyzją z dnia 21 lutego 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Kolegium wniosła A. G. WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 331/22, oddalił skargę strony. A. G. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, którą to Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 marca 2023 r. - odrzucił; podobnie jak zażalenie na to postanowienie (orzeczenie NSA z dnia 18 maja 2023 r.). Wnioskiem z dnia 16 kwietnia 2025 r. A. K. zwróciła się do Kolegium o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 25 października 2021 r. Wskazała, iż z przyczyn od siebie niezależnych nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. We wniosku zawarła również żądanie wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2025 r. - z uwagi na spełnienie wymogów formalnych wniosku - Kolegium wznowiło postępowanie w sprawie. Jednocześnie postanowieniem z dnia 2 czerwca 2025 r. Kolegium odmówiło wstrzymania - na wniosek A. K. - wykonania decyzji Prezydenta.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Samo złożenie żądania wznowienia postępowania nie powoduje obowiązku wstrzymania wykonania decyzji, bowiem istnieje jedynie obowiązek rozważenia tej kwestii. Jednakże, ze względu na fakt, że wstrzymanie wykonania decyzji na mocy art. 152 § 1 k.p.a. dotyczy ostatecznej decyzji administracyjnej, to interpretacja przesłanek wstrzymania, z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych powinna mieć charakter ścieśniający. Wskazaną przesłankę wznowienia postępowania stanowi brak zawinionego udziału w nim wnioskodawcy, a tym samym wada tkwiąca w samym postępowaniu, nie zaś w jego merytorycznym rozstrzygnięciu. Decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją o charakterze związanym. Co więcej podstawa wznowienia podana we wniosku strony przewidziana przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a nie została przesądzona. Na etapie wydawania postanowienia o wznowieniu postępowania nie ma możliwości oceny czy rzeczywiście winien przysługiwać przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta z dnia 25 października 2021 r., utrzymaną w mocy decyzją Kolegium z dnia 21 lutego 2022 r., a dalej czy w istocie strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu, a także jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Kwestie te rozstrzygnięte zostaną w przyszłości w postępowaniu głównym.

Kolegium stoi na stanowisku, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, z uwagi na to, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie wywołuje bezpośrednich skutków materialnoprawnych. Przedmiotem ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania decyzji, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Decyzja Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy określa jedynie sposoby zagospodarowania terenu i warunki zabudowy działek, dla których nie ma ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta nie upoważnia bowiem do rozpoczęcia prac budowlanych i choć może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę, to sama w sobie nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi także praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wstrzymanie wykonania decyzji nie jest pozostawione uznaniu organu, ale uzależnione jest od wystąpienia "prawdopodobieństwa" uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Owo "prawdopodobieństwo" powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów, dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie. Postępowanie wznowieniowe, które toczy się przed Kolegium co do podanej przez stronę przyczyny wznowienia, tj. braku udziału strony w postępowaniu bez swojej winy nie zostało jeszcze zakończone. Tym samym Kolegium nie przesądziło o tym, czy w sprawie ziściła się przesłanka braku działu Strony w postępowaniu.

W skardze wniesionej do Sądu na postanowienie Kolegium skarżąca zarzuciła mu naruszenie art. 51 - 56 oraz art 59 - 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, błąd w ustaleniach faktycznych oraz nierozpoznanie istoty sprawy polegające na przyjęciu, że planowana na działkach [...] inwestycja w zakresie planowania przestrzennego odpowiada art. 61 ust 5 a w/w ustawy oraz polegające na przyjęciu, że warunku geologiczne, poziom wód gruntowych, stosunki wodne, istniejące w gruncie urządzenia nie mają wpływu na treść decyzji o warunkach zabudowy. Wniosła o zmianę zaskarżonej i wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 października 2021 r. utrzymanej w mocy decyzją SKO w dniu 21 lutego 2022 r. w przedmiocie warunków zabudowy dla działek gruntu nr [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie do ponownego rozpoznania. Argumentowała m.in., że Kolegium nie przeprowadziło dowodów w zakresie geologii gruntu, twierdząc że nie ma to znaczenia dla warunków zabudowy. Natomiast wobec faktu wykonania urządzenia wodnego przez inwestora zasadnym jest przeprowadzenie dowodu z opinii geologa geotechnika na okoliczność poziomu wód gruntowych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium z 24 lipca 2025 r. wydane po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia 2 czerwca 2025 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 października 2021 r., utrzymanej w mocy decyzją Kolegium z dnia 21 lutego 2022 r., w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości obejmujących działki nr [...].

Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Samo złożenie żądania wznowienia nie powoduje, w przeciwieństwie do odwołania, obowiązku wstrzymania wykonania decyzji. Istnieje jedynie obowiązek rozważenia tej kwestii. Wstrzymanie może przy tym nastąpić zarówno przed wydaniem postanowienia o wznowieniu (przepisy nie wymagają bowiem, aby czynność ta poprzedzona była postanowieniem o wznowieniu), może nastąpić w fazie wszczęcia, jak i w fazie postępowania rozpoznawczego. Jednakże, ze względu na fakt, że wstrzymanie wykonania decyzji na mocy art. 152 § 1 k.p.a. dotyczy ostatecznej decyzji administracyjnej, to interpretacja przesłanek wstrzymania, z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych powinna mieć charakter ścieśniający.

Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, użyte w tym przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo" powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy. Zbyt szybkie i niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji stanowić może naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (por. wyrok NSA z 10 lutego 2011 r., sygn. II OSK 295/10, LEX nr 1071256). Ocena prawdopodobieństwa musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Określenie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji powinno polegać na poddaniu badania tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie wnioskodawcy ma w danej sprawie zastosowanie oraz uzasadnieniu, dlaczego możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji (za: wyrok NSA z 14 listopada 2024 r., sygn. II OSK 332/22, CBOSA).

W takim też kontekście wyjątkowego charakteru instytucji wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej należy interpretować przesłankę prawdopodobieństwa, o której mowa w art. 152 k.p.a. Przepis ten dotyczy bowiem takiego stanu rzeczy, gdy na podstawie akt sprawy organ jest wstępnie przekonany o konieczności uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. Ponadto, ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej powinna być dostatecznie przekonująca i wyczerpująca, a także obiektywna - oparta na materiale dowodowym nawiązującym do przesłanki wznowienia postępowania oraz do konkretnych okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wyeliminowania decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu.

Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wyżej opisaną ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Jako przesłankę wznowieniową skarżąca wskazała okoliczność z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj., że jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Uzasadniając zaś wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca wskazała, że zakres planowanej inwestycji może nie być bez wpływu na jej nieruchomość, gdyż inwestor wykonał urządzenie wodne w rozumieniu art. 16 punt 65 ustawy Prawo wodne - wykonał duży zbiornik wodny. Przelanie się tego zbiornika może prowadzić do zalania jej działki gruntu. W konsekwencji planowana inwestycja może, w ocenie skarżącej, stanowić zagrożenie dla jej nieruchomości i mieć wpływ na jej wartość.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym argumentacja skarżącej nie jest wystarczająca do wstrzymania wykonania decyzji na gruncie niniejszego postępowania, a Kolegium w sposób rzeczowy odniosło się do wszystkich wyżej wskazanych przez skarżącą okoliczności w kontekście przesłanki prawdopodobieństwa ich wpływu na ewentualne uchylenie decyzji dotychczasowej we wznowionym postępowaniu. Kolegium dokonało też właściwej oceny ww. przesłanki przez pryzmat znaczenia zasady trwałości decyzji ostatecznej.

I tak, w skarżonym postanowieniu Kolegium przede wszystkim zasadnie wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy była procedowana przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie. Sąd wyrokiem z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 331/22, oddalił skargę, wskazując w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd nie dopatrzył się przy tym w niniejszej sprawie uchybień, ani tych wywiedzionych w skardze, ani też innych - branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kolegium trafnie zauważyło ponadto, że dominująca funkcja analizowanego terenu jako zabudowy jednorodzinnej nie wyklucza możliwości dopuszczenia funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna są formami zabudowy mieszkaniowej, tj. pełniącej jednakową funkcję i ze względu na zasadę równości inwestycyjnej, każda z nich powinna być traktowana jako wystarczająca dla uznania kontynuacji funkcji, stanowiącej element ładu przestrzennego analizowanego obszaru sąsiedniego. Podobnie, organ prawidłowo stwierdził, że sprzeciw społeczny okolicznych mieszkańców towarzyszący zabudowie, nie może blokować planów inwestycyjnych, gdy spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki warunkujące zabudowę. Natomiast kontrowersje poparte obawami społeczności lokalnych nie mogą wpływać na proces podejmowania decyzji, ponieważ te zagadnienia, zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie są przesłankami wydania decyzji o warunkach zabudowy. Podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy nie mogą stanowić protesty mieszkańców sąsiednich nieruchomości.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, bez wpływu na rozstrzygniecie pozostaje przy tym argumentacja w zakresie dotyczącym wpływu planowanej inwestycji na komfort właścicieli sąsiednich nieruchomości czy też możliwych roszczeń cywilnoprawnych. Oczywistym jest też, że wraz z powstającą nową zabudową w sąsiedztwie, ruch samochodowy ulegnie zwiększeniu.

Sąd podziela także pogląd organów, w którym odwołują się do tezy, że niezależnie od powyższych ustaleń podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć jedynie decyzji, która podlega wykonaniu. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich. Decyzja ta nie stanowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych, którą jest dopiero ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Taka decyzja nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 2174/01). Nie można zatem uznać, iż jej wykonanie mogłoby prowadzić do nieodwracalnego stanu faktycznego lub prawnego. Jedynym przejawem "wykonania" tejże decyzji jest wydanie na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego względu wstrzymanie wykonalności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest bezprzedmiotowe, gdyż nie wynika z niej żadne prawo albo obowiązek, które dałoby się wykonać, tak by spełnione zostały przesłanki z art. 152 § 1 k.p.a.

Wskazać w tym miejscu należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. nie może być wykorzystywana jako narzędzie "wyprzedzające", w ramach postępowania wpadkowego, merytorycznego badania sprawy wznowieniowej. Strona żądająca wstrzymania wykonania decyzji objętej wznowieniem postępowania nie może oczekiwać, że w ramach badania "prawdopodobieństwa uchylenia" decyzji na potrzeby wydania postanowienia wstrzymującego właściwy organ będzie prowadził postępowanie wyjaśniające w takim samym zakresie i tak samo pogłębione, jak postępowanie wznowieniowe główne. Instytucja wstrzymania służyć może zatem uprawnionym tylko wówczas, gdy już w oparciu o czytelne i znane okoliczności sprawy, bez potrzeby dalszych wyjaśnień i analiz, wynik postępowania wznowieniowego jawi się jako przesądzony (za: wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2229/20, CBOSA). Organy opierają się na dowodach zebranych w postępowaniu zwykłym, a oceny prawdopodobieństwa dokonują na etapie wstępnym postępowania wznowieniowego. Co więcej, w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ winien zatem wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją, i opierając się na nich, wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Oceny prawdopodobieństwa dokonuje się na podstawie akt sprawy, biorąc także pod uwagę wszystkie okoliczności, także wynikające z innych postępowań, mających związek z toczącym się postępowaniem wznowieniowym.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. sąd administracyjny władny jest uchylić zaskarżone postanowienie z powodu naruszenia prawa materialnego, względnie naruszenia przepisów postępowania, jeśli miało ono wpływ na wynik sprawy lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując postanowienie o odmowie wstrzymania kwestionowanej decyzji sąd wpływu takiego nie stwierdził. Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.