Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki G. sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 850/17 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 850/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi Spółki T.sp. z o.o. z siedzibą w T., uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Starosta T., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1, art. 127 ust. 1, 2, 3, 5, 6, 7, art. 128 ust. 1 pkt 1, 4, 7, 8, 9a, 11, ust. 3, art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121) m.in. w pkt I wygasił z urzędu decyzję własną - pozwolenie wodnoprawne z dnia 29 grudnia 2006 r., w pkt II udzielił Gospodarstwu R. Sp. z o.o. z siedzibą w L. pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód dla potrzeb hodowli jesiotra w miejscowości L., gmina L., w tym: 1) pobór wód powierzchniowych z rzeki D. - ze zbiornika retencyjnego przy jazie komunalnym, za pomocą ujęcia zlokalizowanego na lewym brzegu rzeki D. w km 12+440, w ilości: Qmaxh = 19.800 m3/s; Qśr.d = 328.320 m3/d; Qmax.rok = 119.836.800 m3/rok; 2) odprowadzanie wód poprodukcyjnych do rzeki D. poniżej stopnia wodnego, wylotem kanału, zlokalizowanym na lewym brzegu dolnego stanowiska, w km 12+190, w ilości: Qmaxh = 19.800 m3/s; Qśr.d = 328.320 m3/d; Qmax.rok = 119.836.800 m3/rok, w pkt. III określił warunki i obowiązki uprawnionego z tytułu udzielonych pozwoleń wodnoprawnych, w tym w ppkt. 7 obowiązek uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzenia wodnego – jazu piętrzącego wodę na rzece D., w zakresie określonym na podstawie odrębnego postępowania administracyjnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. Sp. z o.o. z siedzibą w T.zarzuciła brak dokonania ustalenia obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych stosownie do odnoszonych korzyści przez wnioskodawcę.

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) dalej w skrócie K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części pkt II.1 i II.2 w zakresie podanej ilości Qmax.h = 19.800 m3/s i orzekł w tym zakresie o Qmax.h = 19.800 m3/h, utrzymując w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję T. Sp. z o.o. z siedzibą w T., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:

- art. 7 K.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, przez nieuwzględnienie z urzędu słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

- art. 77 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i dowodowego w zakresie niezbędnym do należytego ustalenia partycypacji w kosztach utrzymania urządzenia wodnego przez wnioskodawcę;

- art. 8 K.p.a. przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa;

- art. 12 K.p.a. przez naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania;

- art. 35 § 3 K.p.a. przez naruszenie obowiązku organu odwoławczego załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania odwołania;

- art. 64 ust. 1a w związku z art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego przez brak ustalenia wysokości partycypacji w kosztach utrzymania urządzenia wodnego przez wnioskodawcę;

a z ostrożności procesowej także naruszenie:

- art. 61 K.p.a. przez nierozstrzygnięcie wniosku strony i ustalenie, że skarżąca może w każdej chwili złożyć wniosek o wszczęcie postępowania, w sytuacji gdy taki wniosek został złożony a nie został rozstrzygnięty całościowo.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, złożenie w przedmiotowej sprawie przez właściciela urządzenia wodnego - w toku postępowania o wydanie na rzecz innego podmiotu pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, które ma polegać na poborze wód z rzeki ze zbiornika retencyjnego przy jazie wodnym i odprowadzanie wód poprodukcyjnych do rzeki poniżej stopnia wodnego – wniosku o ustalenie obowiązku wnioskodawcy uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzenia wodnego, stosownie do odnoszonych korzyści, obliguje właściwy organ do rozstrzygnięcia tej kwestii w pozwoleniu wodnoprawnym według kryteriów określonych w art. 64 ust. 1a oraz w art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego. Wydane w przedmiotowej sprawie pozwolenie wodnoprawne, jak słusznie wykazano w skardze, nie określa prawidłowo, czy na podmiocie będącym adresatem pozwolenia wodnoprawnego ciążą obowiązki określone w powyższym przepisie. Wprawdzie w punkcie III podpunkt 7 decyzji organ pierwszej instancji zobowiązał jej adresata do uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzenia wodnego – jazu piętrzącego wodę na rzece D., jednak określenie zakresu uczestniczenia wnioskodawcy w tychże kosztach pozostawił do odrębnego postępowania administracyjnego. Skoro jednak z przeprowadzonego postępowania wynika, że zarówno jego strony, jak i organ prowadzący postępowanie, stwierdziły potrzebę ustalenia obowiązku uczestniczenia wnioskodawcy w kosztach utrzymania urządzenia wodnego będącego własnością skarżącej, to organ winien był w pozwoleniu wodnoprawnym dokładnie wskazać wysokość lub procentowy udział partycypacji adresata decyzji w kosztach utrzymania urządzenia wodnego, określając ją samodzielnie, bądź odnosząc się do konkretnych wniosków przedstawianych w tym zakresie przez zainteresowane strony. Brak rozstrzygnięcia tych kwestii, również poprzez ustalenie, że zostaną one rozstrzygnięte w odrębnym postępowaniu, stanowi naruszenie art. 128 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1a Prawa wodnego przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dopuszczalnym jest ustalenie obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzenia wodnego bez określenia treści tego obowiązku.

Sąd podkreślił, że niewyjaśnienie przez orzekające w sprawie organy powyższej kwestii świadczy jednocześnie o tym, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje wydane zostały również z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej w skrócie P.p.s.a., uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gospodarstwo R. L. Sp. z o.o. z siedzibą w L, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego przez wadliwą jego interpretację, to jest art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego w związku z art. 64 ust. 1a tego aktu przez przyjęcie, że w pozwoleniu wodnoprawnym organ je wydający ma obowiązek szczegółowego określenia zakresu partycypacji w kosztach utrzymania urządzenia wodnego w przypadku, w którym korzyści z funkcjonowania urządzenia odnoszą różne podmioty;

2) przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. oraz art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 136 K.p.a. oraz art. 15 K.p.a., a także z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 10 K.p.a. przez przyjęcie, że w rozpatrywanym przypadku zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz orzeczenia organu pierwszej instancji oraz przesłanki uzasadniające przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji;

b) art. 153 P.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie oceny prawnej z której wynika, że niewyjaśnienie kwestii związanych z partycypacją w kosztach utrzymania urządzenia wodnego jest naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 21 stycznia 2021 r. Spółka T. sp. z o.o. z siedzibą w T. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego dla radcy prawnego według norm przepisanych.

Pismem z dnia 19 stycznia 2021 r. Gospodarstwo Rybackie L. Sp. z o.o. z siedzibą w L. uzupełniło swoje stanowisko w sprawie podkreślając fakultatywność w określaniu warunków pozwolenia wodnoprawnego wynikających z art. 128 ust. 2 Prawa wodnego oraz niezasadność uchylania w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji całej decyzji zawierającej pozwolenie wodnoprawne, jeżeli wadliwość dotyczyłaby jednego warunku wynikającego z art. 128 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji organu odwoławczego, w razie potrzeby w pozwoleniu wodnoprawnym dodatkowo ustala się obowiązek uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, stosownie do odnoszonych korzyści.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do kontroli legalności zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego który stwierdził, że skoro w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego właściciel (Spółka T. sp. z o.o.) urządzenia wodnego w postaci jazu zwracał się o ustalenie wysokości partycypacji w kosztach utrzymania tego urządzenia przez podmiot, który zamierzał uzyskać to pozwolenie (Spółka Gospodarstwo R. L. sp. z o.o.), to brak rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowi istotne uchybienie.

Nie ulega wątpliwości, że art. 128 ust. 1 Prawa wodnego zawierał katalog obligatoryjnych warunków zawieranych w każdym pozwoleniu wodnoprawnym, bez których tak wydane pozwolenie obarczone byłoby istotą wadą. Natomiast art. 128 ust. 2 ww. ustawy zawiera odrębny katalog tych obowiązków, które są ustalane "w razie potrzeby". Są to elementy pozwolenia wodnoprawnego mające charakter obligatoryjny tylko wtedy, gdy z ustalonego stanu faktycznego w danym postępowaniu zaistnienie potrzeba ich określenia. Taki kierunek wykładni ww. przepisu został wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 6 września 2005 r. sygn. akt OSK 1935/04, opubl. w Lex nr 837423; wyrok NSA z 2 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 245/09, opubl. w Lex 597508; wyrok NSA z 2 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 245/09, opubl. w Lex nr 597508).

Nie w każdym postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia wodnoprawnego zaistnienie obowiązek ustalenia uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych w zakresie adekwatnym (stosownym) do odnoszonych korzyści. Taka jednak sytuacja może zaistnieć, jeżeli w trakcie postępowania poprzedzającego udzielenie pozwolenia wodnoprawnego strona zgłosi wniosek o ustalenie wysokości partycypacji w kosztach utrzymania tego urządzenia wodnego. Wynikający z art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego obowiązek ustalania wysokości udziału w kosztach utrzymania urządzenia wodnego nie oznacza uznaniowości w zakresie nakładania takiego obowiązku. Ponadto zgodnie z art. 127 ust. 7 pkt 4 Prawa wodnego z mocy prawa stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego jest także właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Tym samym skoro w ocenie ustawodawcy interes właściciela urządzenia wodnego został ex lege zakwalifikowany jako interes prawny, to ochrona tego interesu może polegać także na potrzebie ustalenia wysokości kosztów utrzymania tego urządzenia przez jego właściciela, z którego będzie korzystał podmiot osiągający korzyści na podstawie pozwolenia wodnoprawnego.

Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w granicach zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego w związku z art. 64 ust. 1a tej ustawy poprzez wadliwą wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że w pozwoleniu wodnoprawnym organ je wydający ma obowiązek szczegółowego określenia zakresu partycypacji w kosztach utrzymania urządzenia wodnego w przypadku, w którym korzyści z funkcjonowania urządzenia odnoszą różne podmioty.

Nie ulega wątpliwości, że Prawo wodne regulowało dwa tryby ustalania wysokości kosztów utrzymania urządzenia wodnego – jeden tryb związany z wydaniem pozwolenia wodnoprawnego (art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego) i drugi tryb odrębnego postępowania administracyjnego wynikający z art. 64 ust. 1a ww. ustawy. Art. 64 Prawa wodnego samodzielnie i niezależnie od art. 128 ust. 2 pkt 3 tej ustawy reguluje generalnie każdy przypadek korzystania z urządzenia wodnego i związanego z tym ponoszenia kosztów jego utrzymania, natomiast art. 128 ust. 2 pkt 3 reguluje przypadek ustalania tych kosztów w trakcie procedury udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej kasacyjnie, jakoby art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego pozwalał jedynie na określenie samej zasady odpowiedzialności za ponoszenie kosztów utrzymania urządzenia wodnego bez możliwości ustalenia kwoty tych kosztów. Taka wykładnia prowadziłaby do zanegowania art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego. Przepis ten stałby się zbędny, ponieważ to z przepisów Prawa wodnego wynika, że w kosztach utrzymywania urządzenia wodnego uczestniczy ten, kto odnosi z nich korzyści. Ograniczenie art. 128 ust. 2 pkt 3 tylko do stwierdzenia tej zasady mijałoby się z celem. Ponadto stanowisko strony skarżącej kasacyjnie wskazywałoby, że jedynym trybem ustalenia wysokości kosztów partycypacji w utrzymaniu urządzenia wodnego byłby art. 64 ust. 1a Prawa wodnego.

Tym samym art. 128 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy pozwalał nie tylko na ustalenie samej zasady ponoszenia kosztów w utrzymaniu urządzenia wodnego, ale także na ustalenie wysokości tych kosztów. NSA w uzasadnieniu wyroku z 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1154/14, opubl. w Lex 2033964 wprost wskazał, że wprawdzie art. 128 ust. 2 pkt 3 ani inne przepisy Prawa wodnego nie precyzują sposobu określania uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzenia wodnego w związku z korzystaniem z tego urządzenia przez adresat pozwolenia wodnoprawnego, w szczególności ustawa nie ustanawia żadnego algorytmu czy wzoru według którego ustala się wysokość opłat związanych z partycypacją w kosztach, to jednak z art. 128 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy wynika, że wysokość partycypacji w kosztach utrzymania urządzenia wodnego została powiązana z odnoszonymi przez korzystającego z urządzenia korzyściami.

Nie można również uznać za zasadną argumentację strony skarżącej kasacyjnie kwestionującą możliwość ustalenia wysokości kosztów utrzymania urządzenia wodnego na podstawie art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego tylko dlatego, że roszczenie o ustalenie wysokości kosztów utrzymania urządzenia wodnego ma charakter cywilnoprawny. Taki charakter tych roszczeń określił Sąd Najwyższy wskazując, że w tym przypadku ustala je organ administracyjny i niedopuszczalna jest droga postępowania cywilnego w zakresie sporów dotyczących tego roszczenia (por. postanowienie SN z 24 listopada 2009 r. sygn. akt V CSK 156/09, opubl. w Lex nr 599830). Okoliczność, że ustalenie wysokości tych kosztów ma charakter cywilnoprawny nie ma żadnego znaczenia w kwestionowaniu ustawowo nałożonej na organ administracyjny w art. 128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego kompetencji.

Nie są zasadne pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że nawet przyjęcie potrzeby ustalenia kosztów partycypacji w utrzymaniu urządzenia wodnego nie uzasadniało uchylenia całej decyzji zawierającej pozwolenie wodnoprawne, ale co najwyżej tylko ten jej fragment, który dotyczyłby tej kwestii.

Pogląd ten byłby zasadny, gdyby miał podstawy w ustalonym w tej sprawie stanie faktycznym. Rzeczywiście, jeżeli dana decyzja zawiera szereg rozstrzygnięć i niektóre z nich mogą pozostawać w obrocie prawnym bez konieczności orzekania o innych, to wówczas wadliwość w takich dodatkowych rozstrzygnięciach nie zawsze uzasadnia uchylenia całej decyzji administracyjnej.

Jednakże w tej sprawie ani organ pierwszej instancji, ani organ drugiej instancji nic nie orzekł co do ponoszenia kosztów partycypacji w utrzymaniu urządzenia wodnego w postaci jazu. Tym samym Sąd nie mógł uchylić zaskarżonej decyzji w takim zakresie, w jakim nie było w niej rozstrzygnięcia. Ponadto skoro ani organ pierwszej instancji, ani organ drugiej instancji nie orzekały co do ponoszenia kosztów utrzymania urządzenia wodnego, to nie stanowiło uchybienia Sądu pierwszej instancji uchylenie obu decyzji, zamiast tylko decyzji organu odwoławczego. Kwestia ponoszenia kosztów utrzymania urządzenia wodnego była podstawowym zarzutem podnoszonym tak w toku postępowania administracyjnego, jak i przed Sądem pierwszej instancji i uchylenie w tym zakresie jedynie decyzji organu odwoławczego mogłoby skutkować ograniczeniem orzekania administracyjnego w tym zakresie tylko do organu odwoławczego, z pominięciem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.).

W związku z tym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2, art. 138 § 2, art. 136, art. 15, art. 107 § 3, art. 7, art. 8, art. 10 i art. 77 § 1 K.p.a.

Nie może także odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 153 P.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie oceny prawnej z której wynika, że niewyjaśnienie kwestii związanych z partycypacją w kosztach utrzymania urządzenia wodnego jest naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tym samym zobowiązanie przez Sąd pierwszej instancji organu pierwszoinstancyjnego do ponownego rozstrzygnięcia w sprawie zgodnie ze wskazaniami i oceną prawną wyrażoną w zaskarżonym wyroku nie stanowi uchybienia ww. przepisowi. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał na naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie i niewyjaśnienie powodów, dla których nie orzekano w pozwoleniu wodnoprawnym co do kosztów partycypacji w utrzymaniu urządzenia wodnego. Brak wyjaśnienia tej kwestii w tej sprawie stanowiło, jak trafnie to stwierdził Sąd pierwszej instancji, naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a w związku z tym, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zasadzenia na rzecz Spółki T. sp. z o.o. w T. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z tego powodu, że odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona po upływie 14 dni od daty otrzymania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 179 zd. 1 P.p.s.a. strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie określonym w art. 179 P.p.s.a. powoduje, że pismo to traci ten przymiot i staje się zwykłym pismem procesowym (tak NSA w wyroku z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt I FSK 1377/17, opub. w Lex nr 2428632).

W tej zaś sprawie odpis skargi kasacyjnej pełnomocnik Spółki T. sp. z o.o. otrzymała w dniu 10 lipca 2018 r., zaś wniosek o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz ww. Spółki został sporządzony w dniu 21 stycznia 2021 r.