Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia W S A - Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.K. i R.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - Starosty z dnia 24 czerwca 2014 r. znak [...] wydanych w sprawie Ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 września 2014 r. [...] w przedmiocie solidarnego zobowiązania stron do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji

Skarżący D. K. i R.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia 5 września 2014 r. [...] w przedmiocie solidarnego zobowiązania stron do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami.

Jednocześnie, w ww. skardze, zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak i decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji, tj. przez Starostę z dnia 24 czerwca 2014 r. znak [...] wskazując, że nie dysponują środkami finansowymi, które mogli by przeznaczyć na wykonanie ww. decyzji bez uszczerbku dla prowadzonej działalności oświatowej. Jako dowód uzasadniający podnoszone okoliczności wnioskodawcy załączyli kopie 6 kart księgi przychodów i rozchodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwana: "P.p.s.a"), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61§ 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym w zakresie wyznaczonym przez art. 61 § 3 P.p.s.a. mieści się nie tylko zaskarżona decyzja, lecz również decyzja organu pierwszej instancji.

Z konstrukcji powyższego przepisu przede wszystkim wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd.

Po drugie, stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno wiec odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w ramach jej wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. oznaczonym sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 63 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciążają stronę.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia w całości.

Jak wynika z akt sprawy, w skardze strona skarżąca nie zawarła na tyle skonkretyzowanych twierdzeń odnoszących się do wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ani nie przedłożyła wraz z wnioskiem takich dokumentów, które w ocenie Sądu, uprawdopodobniałyby przesłanki wstrzymania wykonalności powyższych decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie. Skarżący wskazują co prawda na fakt prowadzenia działalności oświatowej, która wymaga od skarżących ponoszenia określonych nakładów przy równoczesnym braku z tej działalności - w okresie od stycznia 2014 r. do sierpnia 2014 r. - dochodów umożliwiających wykonanie skarżącym ww. decyzji organu zaś w aktach sprawy znajdują się dokumenty wskazujące na koszty ww. działalności ponoszone przez strony we wcześniejszych okresach lecz uprawdopodobnienie przedmiotowych okoliczności nie wskazuje jeszcze na konkretne fakty i zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanych decyzji byłoby zasadne. Skarżący wskazali również, że wykonanie decyzji, o których wstrzymanie wykonalności wnioskują, spowodowałoby konieczność wyprzedaży majątku związanego z prowadzoną działalnością, co spowodowałoby nieodwracalne dla nich skutki, które w przyszłości mogłyby spowodować konieczność likwidacji prowadzonej działalności.

Dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowych decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie, brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżących. Przede wszystkim, nie wskazali oni kompletu dokumentów źródłowych odzwierciedlających ich sytuację majątkową, finansową, rodzinną. W przedmiotowej sprawie strony nie wnosiły również o przyznanie prawa pomocy w związku z czym nie można było ocenić sytuacji finansowej skarżących na podstawie wskazanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy przesłanek.

Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być także przewidywanie czy wręcz obawa skarżącego przed trudnymi do odwrócenia bliżej nieokreślonymi skutkami, które mają nastąpić na skutek wykonania przez skarżących określonej w ww. wniosku decyzji. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. oznaczonym sygn. akt GZ 138/04, w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś skarżący nie wykazał. Powyższe nie wynika również z akt sprawy.

W rezultacie, zdaniem Sądu, przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności faktyczne samoistnie nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne i jako takie nie mogą stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji organów I i II instancji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest więc to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn.. akt II GSK 1799/11).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.