Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.) Sędziowie WSA Anna Falkiewicz-Kluj WSA Gabriela Nowak Protokolant referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę.

Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], po rozpoznaniu [...] S.A. w [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem [...] grudnia 1990 r., przez [...] w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu, położonego w gminie [...], obręb [...], ozn. jako dz. nr [...] o powierzchni [...] m2.

Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z [...] listopada 2012 r. [...] S.A. w [...] wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 roku prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w gminie [...], obręb [...], ozn. jako dz. nr [...] o powierzchni [...] m2.

Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n." oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie z 10 lutego 1998 r.", po rozpoznaniu wniosku z [...] listopada 2012 r., odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w gminie [...], obręb [...], ozn. jako dz. nr [...] o powierzchni [...] m2.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła [...] S.A. w [...].

Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 200 ust. 1 u.g.n. aby można było wydać decyzję uwłaszczeniową, nieruchomość w dniu [...] grudnia 1990 r. musiała stanowić własność Skarbu Państwa oraz musiało istnieć prawo zarządu do tego gruntu. [...] S.A. w [...] jest następcą prawnym [...] w [...]. Przedmiotowy grunt stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] m2 w dniu [...] grudnia 1990 r. stanowił własność Skarbu Państwa na podstawie art. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946 r. (Dz. U. RP nr 39, poz. 233). Wpisu dokonano dnia [...] października 1946 r. na podstawie wniosku Urzędu [...] w [...] z [...] października 1946 r. (dane z [...]). Powyższe organ ustalił dokonując analizy treści ksiąg wieczystych prowadzonych dla przedmiotowej nieruchomości nr [...] (aktualnej) oraz księgi wieczystej nr [...] (poprzedniej) oraz w oparciu o informacje uzyskane od Starosty [...], wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej w piśmie z [...] lutego 2013 r., znak [...].

Minister zaznaczył, że kwestią sporną pozostawało, czy poprzednikowi prawnemu wnioskodawczyni przysługiwało w dniu [...] grudnia 1990 r. prawo zarządu w stosunku do przedmiotowych działek. Podniósł, że stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. Wnioskodawczyni przedłożyła do akt postępowania odpis księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, zgodnie z którą prawo własności działki nr 23 zostało ujawnione na rzecz "Skarbu Państwa - [...] w [...] ". Zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...], ww. instytucja określona została jako "Państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której oddano nieruchomość w zarząd". Podstawą wpisu zawartego w ww. księdze wieczystej był art. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946 r. (Dz. U. RP nr 39, poz. 233). Minister podniósł, że ww. dekret nie jest dokumentem przewidzianym w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., a zatem nie świadczy o legitymowaniu się prawem zarządu przedmiotową nieruchomością. Powyższy dekret jako podstawa wpisu w księdze wieczystej świadczy jedynie o tytule własności Skarbu Państwa, nie przyznając tym samym poprzednikowi prawnemu odwołującej się spółki żadnych praw rzeczowych w stosunku do nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem.

Minister podniósł, że faktu sprawowania zarządu przedmiotową nieruchomością przez poprzednika prawnego wnioskodawczyni się spółki nie potwierdza także dołączone do akt sprawy oświadczenie z [...] listopada 2012 r., stwierdzające, że przedmiotowy grunt w dniu [...] grudnia 1990 r. znajdował się w zarządzie [...] w [...]. Powyższe oświadczenie nie wskazuje na istnienie dokumentów, na podstawie których przekazano przedmiotową działkę w zarząd. Z oświadczenia nie wynika również, że dokumenty te zaginęły lub uległy zniszczeniu. Ponadto istnienia prawa zarządu w stosunku do nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem nie potwierdzają przedłożone przez spółkę oświadczenia pracowników spółki A.S., C.S., T.B. i R.B.. Przedłożone oświadczenia nie potwierdzają istnienia prawa zarządu w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, ponieważ nie wskazują jednoznacznie na podstawie jakich dokumentów powstał tytuł prawny do sprawowania zarządu lub użytkowania, a które zaginęły lub uległy zniszczeniu. Skorzystanie przez wnioskodawczynię ze środka dowodowego w postaci oświadczeń, złożonych zgodnie z art. 75 k.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym możliwe jest jedynie wówczas, gdy oświadczenie takie jednoznacznie wskazuje na dokumenty, które stanowią tytuł prawny zarządu lub użytkowania, a których nie można odtworzyć ze względu na zaginięcie lub zniszczenie.

Minister zaznaczył, że w toku postępowania uwłaszczeniowego, prowadzonego w trybie art. 200 u.g.n. wnioskodawca uwłaszczenia musi udowodnić, że w dniu [...] grudnia 1990 r. legitymował się prawem zarządu sporną nieruchomością. Przy czym, zarządu, jako formy władania nieruchomością nie można domniemywać. Prawo zarządu mogło zostać ustanowione tylko w ściśle określony sposób, przede wszystkim zaś w drodze decyzji organu administracji lub ściśle określonych umów o przekazaniu nieruchomości pomiędzy państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Samo faktyczne władanie nie determinuje istnienia w dniu [...] grudnia 1990 r. prawa zarządu. Tymczasem analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala stwierdzić, że dokumenty potwierdzające prawo zarządu w ogóle istniały. Tym samym nie było możliwości dokonywania ustaleń faktycznych na podstawie osobowych źródeł dowodowych (oświadczenia strony, oświadczenia świadków). Bowiem oświadczenia te mogłyby potwierdzić przysługiwanie poprzednikowi prawnemu odwołującej się spółki prawa zarządu przedmiotową nieruchomością, tylko w wypadku, gdyby w toku postępowania ustalono, że dokumenty te istniały, a uległy zniszczeniu, bądź zaginęły. Natomiast w niniejszej sprawie nie udowodniono, że osoby składające oświadczenie miały w swej dyspozycji konkretne dokumenty potwierdzające prawo zarządu, czy też posiadały wiedzę o ich istnieniu.

Minister wskazał, że w aktach przedmiotowej sprawy znajdują się przedłożone przez wnioskodawcę przy piśmie z [...] lipca 2015 r. dokumenty, tj. pismo Ministerstwa Rolnictwa Centralnego Zarządu Urządzeń Rolnych z [...] października 1954 r., znak [...], pismo Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1954 r., znak [...], pismo z [...] marca 1954 r. nr [...], pismo z [...] października 1953 r., nr [...] oraz protokoły zdawczo - odbiorcze z [...] grudnia 1954 r., z [...] grudnia 1954 r., z [...] grudnia 1954 r., z [...] grudnia 1954 r., z [...] września 1954 r., z [...] lipca 1954 r., z [...] października 1954 r. oraz z [...] października 1954 r., dotyczące przekazania gruntów w zarząd na rzecz Zarządu Inwestycji [...]. Analiza ww. dokumentów nie pozwala stanąć na stanowisku, że dokumenty te dotyczą gruntu będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Z treści ww. dokumentów wynika, że wymienione w nich nieruchomości przekazywano na rzecz Zarządu Inwestycji [...] w [...]. Przy czym, nic nie wskazuje na fakt, że jednostka ta była poprzednikiem prawnym [...] w [...]. Również w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2016 r. odwołująca się spółka nie wykazała, że jest następcą prawnym Zarządu Inwestycji [...] w [...]. Jednocześnie organ pierwszej instancji w toku postępowania zwracał się do wnioskodawcy o przedłożenie dokumentów potwierdzających prawo zarządu do przedmiotowej działki nr [...] - pismo z [...] lipca 2013 r., znak [...] oraz z [...] sierpnia 2013 r., znak [...]. Ponadto pismem z [...] sierpnia 2013 r., znak [...], Wojewoda [...] wystąpił również do Starosty [...] o udzielenie informacji na podstawie jakich dokumentów zostało ustanowione prawo zarządu przedmiotową nieruchomością oraz o jednoznaczne potwierdzenie bądź zaprzeczenie, czy nieruchomość objęta wnioskiem pozostawała w dniu [...] grudnia 1990 r. w zarządzie wnioskodawcy. W odpowiedzi w piśmie z [...] września 2013 r., znak [...] Starosta [...] poinformował, że w posiadanych przez organ dokumentach, jak również w dowodach zmian w operacie ewidencji gruntów nie odnaleziono decyzji oddającej działkę nr [...] w zarząd. Natomiast na podstawie zapisów w ewidencji gruntów, [...] (poprzednik prawny wnioskodawcy) traktowane było jako osoba władająca gruntem, użytkownik. Wnioskodawczyni nie przedłożyła dowodów potwierdzających zarząd gruntem w dniu [...] grudnia 1990 r. Złożone do akt sprawy oświadczenia nie potwierdzają faktu istnienia dokumentacji dotyczącej władania gruntem w formie prawem przewidzianej. Zatem brak było podstaw do uwzględnienia wniosku uwłaszczeniowego. Wykonywanie przez poprzednika prawnego odwołującej się spółki faktycznego władztwa nad gruntem nie można utożsamiać z opartym na formalnym tytule prawnym władaniem gruntem (zarząd), którego w niniejszym postępowaniu nie udowodniono.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju wniosła [...] S.A. w [...], zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego tj. § 4 ust. 1 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. poprzez odmowę uznania mocy dowodowej odpisowi z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości oraz protokołom przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem [...] października 1961 r., przy ustalaniu posiadania przez poprzednika prawnego skarżącej prawa zarządu nieruchomości, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy z treści przywołanego przepisu rozporządzenia jednoznacznie wynika, że ww. dokument, niezależnie od ewentualnych decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie (jeżeli została wydana przed dniem [...] sierpnia 1985 r.), stanowią podstawę dla stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu, stanowiącego podstawę dla stwierdzenia nabycia przez skarżąca prawa użytkowania wieczystego gruntu.

2. przepisów prawa procesowego tj. art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodu z oświadczenia strony złożonego w toku postępowania oraz oświadczeń pracowników skarżącego A.S., C.S., T.B. i R.B., podczas gdy przedłożone dowody i oświadczenia wskazywały na fakt przysługiwania skarżącej prawa zarządu nieruchomością.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instnacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 200 u.g.n. Zgodnie z powołanym przepisem, o stwierdzenie nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dniem [...] grudnia 1990 r., prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali mogą ubiegać się te państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank [...], które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie.

W sprawie pozostaje bezsporne, że według stanu na dzień [...] grudnia 1990 r. przedmiotowy grunt stanowił własność Skarbu Państwa. Spór dotyczy natomiast tego, czy dokumenty przedłożone przez skarżącą spółkę potwierdzają spełnienie przez jej poprzednika prawnego posiadania prawa zarządu do tego gruntu w dniu [...] grudnia 1990 r.

Wyjaśnić trzeba, że zarząd (dziś trwały zarząd), to prawne formy władania, które uprawniają do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo, a następnie spółkę, z nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa nie kreuje prawa zarządu. Decydujące znaczenie mają bowiem dwie kwestie: dzień wejścia w życie ustawy, tj. 5 grudnia 1990 r. oraz obowiązujące w tym dniu przepisy pozwalające stwierdzić, że w tej dacie określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych. Obowiązująca wówczas ustawa z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1990 r., Nr 79, poz. 464), przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Stosownie do art. 38 ust. 2 tej ustawy, dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu, umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) umowa o nabyciu nieruchomości.

Na gruncie powołanych regulacji w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, który sąd w składzie orzekającym w całości podziela, że istnienia zarządu nie można domniemywać. Istotne jest również to, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna była określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej (por. uchwała składu 7 sędziów SN z 23 września 1993 r., III CZP 81/93 oraz wyrok NSA z 28 kwietnia 2010 r., I OSK 929/09).

W kwestii sposobu dokumentowania prawa zarządu zasadnicze znaczenie mają przepisy rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. W § 4 ust. 1 tego rozporządzenia ustawodawca wymienił dokumenty wskazujące na istnienie prawa zarządu, którymi mogą być: decyzja o przekazaniu nieruchomości w zarząd; decyzja o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeśli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; umowa między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawarta za zgodą organu; umowa zawarta w formie aktu notarialnego przed dniem [...] lutego 1989 r., przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem [...] sierpnia 1985 r.; uchwała, zarządzenie lub decyzja wydana w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; protokół przekazania nieruchomości sporządzony między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem [...] sierpnia 1985 r., a także umowa o przekazaniu nieruchomości lub protokół przekazania nieruchomości sporządzone przed [...] października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa w ust. 1, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Z kolei w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 k.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że jako dowód na istnienie prawa zarządu do wnioskowanej do uwłaszczenia nieruchomości skarżąca spółka przedstawiła odpis z księgi wieczystej nr [...]. W dziale drugim tego odpisu jako właściciela gruntu wpisano "Skarb Państwa - [...] w [...]. Instytucja ta została określona jako "Państwowa jednostka organizacja nieposiadająca osobowości prawnej, której oddano nieruchomość w zarząd". Zdaniem skarżącej powyższy wpis, stosownie do § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r., jest wystarczającym dowodem na istnienie prawa zarządu po stronie poprzednika prawnego skarżącej.

Sąd powyższego stanowiska skarżącej nie podziela.

Bezsporne pozostaje, że z woli ustawodawcy odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości może stanowić dowód na istnienie po stronie przedsiębiorstwa prawa zarządu. Dowód ten jednak podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie uwłaszczeniowe. Obowiązkiem tego organu jest zatem zbadanie na jakiej podstawie wpis prawa zarządu (użytkowania) do księgi wieczystej został dokonany. Jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji powyższy wpis w dziale [...] ww. księgi wieczystej został dokonany na podstawie art. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946 r. o wpisywaniu w księgach hipotecznych (gruntowych) prawa własności nieruchomości przejętych na cele reformy rolnej (Dz. U. nr 39, poz. 233). Organy zasadnie uznały, że ww. dekret nie jest dokumentem przewidzianym w § 4 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r., a zatem nie świadczy o legitymowaniu się prawem zarządu przedmiotową nieruchomością. Powyższy dekret jako podstawa wpisu w księdze wieczystej świadczy jedynie o tytule własności Skarbu Państwa, nie przyznając tym samym poprzednikowi prawnemu skarżącej się spółki żadnych praw rzeczowych w stosunku do nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem. Z uwagi na to, że ww. dokumenty stanowią podstawę wpisów w dziale [...] księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej działki, również odpis tej księgi nie świadczy o istnieniu prawa zarządu po stronie poprzednika prawnego wnioskodawczyni.

Skarżąca spółka na dowód przysługiwania prawa zarządu do spornych działek powołała się także oświadczenie spółki z [...] listopada 2012 r. stwierdzające, że przedmiotowy grunt w dniu [...] grudnia 1990 r. znajdował się w zarządzie [...] w [...]. Oświadczenie to nie wskazuje jednak na istnienie dokumentów, na dostawie których przekazano przedmiotową działkę w zarząd, nadto że dokumenty te zaginęły lub uległy zniszczeniu. W odniesieniu do kwestii udokumentowania istnienia prawa zarządu na podstawie innych niż dokumenty środków dowodowych, dowody te mogłyby potwierdzić istnienie prawa zarządu tylko wtedy, gdy nie zachowały się dokumenty, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. Wobec tego wnioskodawca uwłaszczenia winien wykazać, że miał w swej dyspozycji konkretne dokumenty potwierdzające określone prawo (zarząd, użytkowanie), które później zaginęły lub uległy zniszczeniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2009 r., I OSK 207/09). Sytuacji takiej jednak skarżąca spółka nie podniosła w toku postępowania i nie wskazała na zagubienie dokumentów potwierdzających istnienie prawa zarządu.

Jednocześnie zgodzić się należy z oceną organów orzekających w niniejszej sprawie, że przedłożone przed wnioskodawczynię dokumenty w postaci pisma Ministerstwa Rolnictwa Centralnego Zarządu Urządzeń Rolnych z [...] października 1954 r., znak [...], pisma Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1954 r., znak [...], pisma z [...] marca 1954 r. nr [...], pisma z [...] października 1953 r., nr [...] oraz protokołów zdawczo - odbiorczych z [...] grudnia 1954 r., z [...] grudnia 1954 r., z [...] grudnia 1954 r., z [...] grudnia 1954 r., z [...] września 1954 r., z [...] lipca 1954 r., z [...] października 1954 r. oraz z [...] października 1954 r., dotyczące przekazania gruntów w zarząd na rzecz Zarządu Inwestycji Goczałkowice nie pozwalają na dokonanie jednoznacznej oceny, że dotyczą one gruntu będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Treść ww. dokumentów wskazuje, że wymienione w nich nieruchomości przekazywano na rzecz Zarządu Inwestycji [...] w [...], przy czym, nic nie wskazuje na fakt, że jednostka ta była poprzednikiem prawnym [...] w [...]. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że jest następcą prawnym Zarządu Inwestycji [...] w [...].

Jeśli chodzi o znajdujące się w akta sprawy oświadczenia pracowników skarżącej spółki A.S., C.S., T.B. R.B., wskazać należy, że co do zasady można dowodzić istnienia zarządu na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 k.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Trzeba jednak mieć na uwadze, że tego rodzaju dowód ma prawne znaczenie jedynie wówczas, gdy zostanie w sposób pewny ustalone, że konkretne dokumenty potwierdzające prawo zarządu jednostki państwowej istniały (zostaną ustalone ich dane umożliwiające ich identyfikację), ale nie zachowały się (np. zostały zniszczone, zaginęły). Same zeznania świadków, bez potwierdzenia istnienia odpowiednich dokumentów dowodzących istnienia prawa zarządu jednostki państwowej, nie mogą stanowić samodzielnego dowodu potwierdzającego istnienie tego prawa. Nie jest więc zasadny zawarty w skardze zarzut naruszenia przez organy administracji art. 80 k.p.a. przejawiający się w błędem ocenie dowodów z oświadczeń ww. osób. Oświadczenia nie potwierdzają istnienia prawa zarządu w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, ponieważ nie wskazują jednoznacznie na podstawie jakich dokumentów powstał tytuł prawny do sprawowania zarządu lub użytkowania, a które zaginęły lub uległy zniszczeniu.

Wobec powyższego, prawidłowo uznały organy, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdza aby poprzednik prawny skarżącej dysponował jakimkolwiek indywidualnym aktem dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, czy to w formie decyzji, umowy, czy też protokołu zdawczo - odbiorczego, który ustanowiłby na jego rzecz zarząd czy użytkowanie. Jak już wyżej wskazano, istnienia zarządu według stanu na dzień [...] grudnia 1990 r. w żadnym wypadku nie można domniemywać, a można zarząd ten jedynie wykazywać środkami dowodowymi określonymi w rozporządzeniu z 10 lutego 1998 r.

Sąd uznał, że z analizy akt sprawy wynika, że kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w k.p.a. Wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ w sposób należyty prowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie ustalenia przysługiwania poprzednikowi prawnemu skarżącej prawa zarządu. Wobec braku dokumentów potwierdzających to prawo pismami z [...] lipca 2013 r. i z [...] sierpnia 2013 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącą do przedstawienia innych dowodów na istnienie tego prawa. Takich dowodów jednak skarżąca spółka nie przedłożyła. Również Starosta [...] nie potwierdził posiadania innej dokumentacji świadczącej o przysługiwaniu poprzednikowi prawnemu skarżącej prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości (vide: pismo z [...] września 2013 r.). Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. organ przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu, który prowadzi do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego i procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie. Minister w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia prawidłowo wskazał również fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Skoro po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie uzyskano dowodu potwierdzającego zarząd poprzednika prawnego skarżącej spółki przedmiotowymi działkami, to zarówno Wojewoda, jak i Minister trafnie wywiedli, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku uwłaszczeniowego skarżącej spółki.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.