Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi.

K. W. złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego działek o nr [...] i [...] a działką nr [...] obręb [...]. Skarżący wskazał, że pomimo złożenia w dniu 18 marca 2026 r. wniosku o wszczęcie postepowania administracyjnego, do dnia wniesienia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi.

Zarządzeniem z 26 czerwca 2026 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, a także do wskazania, czy przed wniesieniem skargi strona składała do organu ponaglenie, a jeśli tak, do przedłożenia dowodu złożenia ponaglenia do organu - w terminie 7 dni, pod rygorem wydania rozstrzygnięcia na podstawie dostępnych materiałów sprawy.

Wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej 1 lipca 2026 r. (k. 40 akt sądowych). W zakreślonym terminie skarżący nie przedstawił stanowiska w przedmiocie wniesienia ponaglenia, natomiast uiścił opłatę z tytułu wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a - mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

We wskazanym przepisie ustawodawca ustanowił obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia, które przysługują w toku postępowania administracyjnego. Tylko wyczerpanie tych środków zaskarżenia może otworzyć stronie drogę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Innymi słowy, niedopuszczalne jest wniesienie skargi, jeżeli strona nie skorzystała ze wszystkich przysługujących jej możliwości.

W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona uprzednio wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.), zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy ponaglenie. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, o czym stanowi art. 53 § 2b P.p.s.a.

Analiza akt administracyjnych wykazała, że w toku postępowania strona skarżąca nie złożyła ponaglenia przed wniesieniem skargi. Wobec braku odpowiedzi przez stronę skarżącą na wezwanie z 26 czerwca 2026 r. Sąd przyjął, że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia ponaglenia.

W kontrolowanym postępowaniu nie wyczerpano tym samym środków zaskarżenia, a więc nie spełniono obowiązku z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Jeżeli skargi na bezczynność nie poprzedziło ponaglenie, skargę należy uznać za niedopuszczalną.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną z innych przyczyn, o czym orzeczono jak w punkcie 1 postanowienia. W myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd z urzędu zwrócił stronie uiszczony wpis wobec odrzucenia skargi.