Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Stowarzyszenia ... "P." Organizacja Pożytku Publicznego (dalej: "Stowarzyszenie", "Strona", "Skarżąca") od postanowienia Ministra Sportu i Turystyki z [...] listopada 2018 r. nr [...]dotyczącego odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego mającego na celu przeprowadzenie postępowania w sprawie udzielenia Stowarzyszeniu, pomocy de minimis w łącznej kwocie 316 000,00 zł, przeznaczonej na wycieczkę do [...] oraz na organizację dwóch imprez sportowych: "[...]" i "[...]", Minister Sportu i Turystyki (dalej: "Minister", "organ") postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu własnej decyzji Minister przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Pismem z 29 czerwca 2018 r. Stowarzyszenie wniosło o udzielenie pomocy publicznej - pomoc de minimis w łącznej kwocie w wysokości: 316 000,00 zł przeznaczonej na wycieczkę do Rzymu w 2018 r. - w kwocie wynoszącej: 296 000,00 zł oraz na organizację dwóch imprez sportowych: "[...]" i "[...]"- w kwocie w wysokości: 20 000,00 zł. Do przedmiotowego wniosku dołączono program wraz z harmonogramem wycieczki, a także program, założenia, cele, preliminarz, terminarz przeprowadzenia imprezy "[...] " oraz opis zadania wraz z tabelarycznie ujętą częścią rzeczową i finansową imprezy "[...]". Dołączono również, pisma stanowiące odpowiedź Ministerstwa Sportu i

Turystyki na wcześniejsze wystąpienia Stowarzyszenia, w których wyjaśniono

Stowarzyszeniu na jakich zasadach i w jaki sposób, może otrzymać dofinansowanie w

zakresie właściwości Ministra Sportu i Turystyki.

Pismem z 14 sierpnia 2018 r. Minister poinformował Stronę o zasadach ogłaszania

naborów i konkursów na dofinansowanie realizacji zadań. Stowarzyszenie, w

odpowiedzi na pismo organu, przesłało kolejne wystąpienie (e-mail z 21 sierpnia 2018

r.).

Minister pismem z 20 września 2018 r., udzielił szczegółowych wyjaśnień w zakresie

pomocy de minimis oraz sposobu dofinansowania zadań publicznych.

Pismem z 27 września 2018 r. (e-mail) Stowarzyszenie złożyło wniosek o wydanie

przez Ministra decyzji administracyjnej w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku,

w tym przeprowadzenia postępowania administracyjnego z uwzględnieniem zasad

ogólnych K.p.a.

Postanowieniem z [...] listopada 2018 r., o numerze wskazanym wyżej, Minister odmówił

wszczęcia postępowania w przedmiocie wnioskowanej pomocy de minimis. W

uzasadnieniu stwierdzono, że Minister udziela wsparcia na dofinansowanie realizacji

zadań mających na celu wspieranie sportu wśród osób niepełnosprawnych (a więc o

tematyce, która stanowi przedmiot działalności Stowarzyszenia), ogłaszając:

- otwarte konkursy dotyczące dofinansowania realizacji zadań publicznych ze środków

budżetu państwa, na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o pożytku

publicznym i wolontariacie (Dz. U. z 2018 r. poz. poz. 430 z późn. zm.);

- otwarte nabory dotyczące dofinansowania zajęć sportowych dla uczniów lub zadań z

zakresu aktywności fizycznej ze środków Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów

realizowane na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z 18 grudnia

2015 r. w zakresie przekazywania środków z Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów

(Dz. U. poz. 2222);

- otwarte nabory realizowane w ramach programów dotyczących dofinansowania

rozwijania sportu i aktywności fizycznej ze środków Funduszu Rozwoju Kultury

Fizycznej, na podstawie § 8 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z 25 września

2017 r. w sprawie przekazywania środków z Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej (Dz.

U. z 2017 r. poz. 1801).

Minister podkreślił, że w chwili złożenia przez Stowarzyszenie wniosku z 26

czerwca 2018 r., w którym Stowarzyszenie sformułowało żądanie przyznania pomocy

de minimis oraz w chwili wydawania niniejszego postanowienia Minister Sportu i

Turystyki nie ogłosił konkursu ani programu o tematyce, której dotyczy wniosek

Stowarzyszenia. Wskazano również, że organ nie może przyznać dofinansowania na

zadania opisane we wniosku Stowarzyszenia poza trybem przewidzianym w

wymienionych wyżej przepisach.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od powyższego postanowienia

Stowarzyszenie złożyło z zachowaniem terminu, zarzucając w nim, że wydane

postanowienie jest pozbawione podstawy prawnej w związku z czym wnosi o

stwierdzenie jego nieważności na podstawie art. 156 § pkt 1 K.p.a. Nadto

Stowarzyszenie w oparciu o wyrok WSA w Warszawie z 10 maja 2018 r. sygn. akt: V

SA/Wa 644/17, zwróciło się do Ministra o wydanie decyzji administracyjnej w

przedmiocie de minimis oraz zarzuciło, że organ nie wykazał w swojej decyzji

ogłaszającej konkurs na 2019 r., że przyznane w wyniku konkursu dotacje publiczne są

pomocą de minimis, co może skutkować sankcjami dla potencjalnych beneficjentów

takiego wsparcia.

Po rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister

postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. o numerze wskazanym wyżej, utrzymał w mocy

własne rozstrzygnięcie. Minister zaznaczył, że weryfikacja postanowienia, z uwagi na

okoliczność określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a, warunkująca unieważnienie wydanego

postanowienia "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa" nie znajduje

podstaw do uwzględnienia. W uzasadnieniu wskazano, iż wielokrotnie informowano

Stowarzyszenie, że Minister ogłasza nabory i konkursy na dofinansowanie realizacji

zadań na podstawie wydawanych przez siebie decyzji i zarządzeń w treści których,

określa adresata danego programu, obowiązujące terminy, cel przeznaczonego

dofinansowania oraz jego wysokość, wymagane dokumenty, postanowienia umowne,

których należy w ramach zawartej umowy dotrzymać. Natomiast Stowarzyszenie, co

podkreślił Minister wyraźnie domaga się pomocy/wsparcia finansowego, na innych

zasadach, poza konkursem i naborem.

Organ wyjaśnił również, że w wystąpieniach kierowanych do Stowarzyszenia

wielokrotnie wyjaśniał istotę pomocy de minimis oraz powód braku możliwości jej

udzielenia Stowarzyszeniu przez organ.

Odnosząc się do przytaczanego przez Stowarzyszenie wyroku z 10 maja 2018 r.

sygn.akt: V SA/WA 644/17, Minister podkreślił, że w niniejszej sprawie brak możliwości

przyznania dofinansowania przez Ministra Sportu i Turystyki, nie wynika z tego, że

Stowarzyszenie nie prowadzi działalności gospodarczej (co wskazano w w/w wyroku),

ale z faktu, że w chwili składania wniosku (9 lipca 2018 r.) organ nie prowadził

konkursów lub programów pozwalających na dofinansowanie inicjatyw, opisanych przez

Stowarzyszenie. Ogłaszane konkursy lub nabory są otwarte - Stowarzyszenie w latach

poprzednich - jak samo wskazuje - brało w nich udział, na ogólnie określonych

zasadach, obowiązujących wszystkie ubiegające się podmioty przystępujące do danego

naboru/konkursu.

Stowarzyszenie zaskarżyło wyżej opisane rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie:

- art. 7, art. 11, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mogącym mieć

istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organy administracji nie podjęły żadnych

czynności celem wyjaśnienia sprawy oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły w całości

materiału dowodowego. W niniejszym postępowaniu nie została również zrealizowana

zasada przekonywania określona w art. 11 K.p.a., która zobowiązuje organy

administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnianiu swoich

rozstrzygnięć;

- art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TfUE) poprzez niezasadne

uznanie, że Stowarzyszenie nie może być beneficjentem pomocy de minimis, tylko z

tego powodu, że nie jest przedsiębiorcą oraz podmiotem nastawionym na zysk.

Jednocześnie organ zawęził definicję przedsiębiorcy wyłącznie do prawa krajowego i

stwierdził, że na podstawie polskiego kodeksu cywilnego, art. 43 (1) w zw. z art. 33(1) §

1 K.c., przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna

prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Tymczasem

przedsiębiorstwem w myśl przepisów prawa Unii Europejskiej może być również

podmiot sektora publicznego prowadzący działalność gospodarczą, w tym organizacja

prowadząca badania i upowszechniająca wiedzę w zakresie w jakim prowadzi

działalność gospodarczą. Bez znaczenia w tym zakresie są również źródła

finansowania danego podmiotu oraz cel działalności. W przypadku prowadzenia

działalności gospodarczej, przedsiębiorcą będzie więc zarówno spółka prawa

handlowego, jednoosobowa działalność gospodarcza, przedsiębiorstwo państwowe lub

komunalne, jak i organizacje pozarządowe, stowarzyszenia, fundacje, szpitale etc.

Skarżący zwrócił uwagę również na fakt, że Stowarzyszenie jest w ciężkiej

sytuacji finansowej, a prowadzona egzekucja administracyjna dwóch dotacji z 2004 r

przez m.st. Warszawa w kwocie 79 000 zł z odsetkami nie została umorzona. Dodał, że

przyznanie pomocy pozwoli dokonać spłaty zobowiązań, rozwinąć działalność

Stowarzyszenia, uniknąć jego likwidacji, utworzyć działalność gospodarczą w celu

uniknięcia podobnych sytuacji w przyszłości, realizować zadania statutowe poprzez

pomoc dla osób niepełnosprawnych zagrożonych wykluczeniem społecznym.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia oraz przyznanie Stowarzyszeniu pomocy de minimis w kwocie 316

000,00 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy

administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki

określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego

jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to

znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i

zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa

materialnego, czy postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do

postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia.

Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w

granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz

powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do

przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie z [...] stycznia 2019 r. o numerze wskazanym

wyżej, o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek Skarżącej o

udzielenia pomocy de minimis w łącznej kwocie 316 000,00 zł, przeznaczonej na

wycieczkę do [...] oraz na organizację dwóch imprez sportowych: "[...]" i "[...]", Minister Sportu i Turystyki.

Zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie

strony lub z urzędu. Natomiast w myśl art. 61a § 1 K.p.a. gdy żądanie, o którym mowa

w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych

przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje

postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko,

że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest

dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym i

podmiotowym oczywistych, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia

po wstępnej analizie wniosku.

Zasady korzystania z dofinansowania realizacji zadań mających na celu wspieranie

sportu wśród osób niepełnosprawnych określane są w drodze otwartych konkursów

dotyczących realizacji zadań publicznych ze środków budżetu państwa, na podstawie

art. 11 ust. 2 ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o pożytku publicznym i wolontariacie (Dz. U. z

2018 r. poz. poz. 430 ze zm.), a także otwartych naborów dotyczących dofinansowania

zajęć sportowych dla uczniów lub zadań z zakresu aktywności fizycznej ze środków

Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów realizowane na podstawie § 6 rozporządzenia

Ministra Sportu i Turystyki z 18 grudnia 2015 r. w zakresie przekazywania środków z

Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów (Dz. U. poz. 2222) i w ramach programów

dotyczących dofinansowania rozwijania sportu i aktywności fizycznej ze środków

Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej, na podstawie § 8 rozporządzenia Ministra Sportu

i Turystyki z 25 września 2017 r. w sprawie przekazywania środków z Funduszu

Rozwoju Kultury Fizycznej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1801).

Zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów

prawa.

Organ może zatem przyznać dofinansowania na realizację określonych zadań w sferze

publicznej wyłącznie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Natomiast, jak wynika z informacji organu, w dacie złożenia przez Skarżącego wniosku

(26 czerwca 2018 r.), o przyznanie pomocy de minimis Minister Sportu i Turystyki nie

ogłosił konkursu ani programu o tematyce, której dotyczy wniosek Stowarzyszenia.

Mając powyższe na względzie Sąd wyjaśnia, że w przedmiotowej sprawie brak było

podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Brak podstawy prawnej, która dałaby uprawnienie do żądania udzielenia Stronie,

pomocy de minimis w łącznej kwocie 316 000,00 zł, przeznaczonej na: wycieczkę do

Rzymu oraz na organizację dwóch imprez sportowych: "[...] " i "[...]" powoduje, iż organ nie ma podstawy do

rozpoznania sprawy w drodze

postępowania administracyjnego.

Powyższe stanowi o istnieniu uzasadnionej przyczyny powodującej, że postępowanie

administracyjne w sprawie przedmiotowego żądania Skarżącego nie mogło być

wszczęte w myśl art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego rację ma organ, że w przedmiotowej sprawie należało odmówić

wszczęcia postępowania administracyjnego.

Uzasadnienia nie znajdują również pozostałe zarzuty skargi bowiem w niniejszej

sprawie postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. Wobec powyższego Sąd

nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z

naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na

rozstrzygnięcie.

W tym zakresie skarga okazała się bezzasadna i podlegała oddaleniu na podstawie art.

151 p.p.s.a.