Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), Protokolant: Referent stażysta Anna Radys, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi WP na uchwałę Rady Miejskiej w Gniewie z dnia 26 listopada 2025 r. nr XVII/154/25 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza na rzecz skarżącego WP od Rady Miejskiej w Gniewie kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 26 listopada 2025 r. Rada Miejska w Gniewie, wskazując jako podstawę swojego działania art. 18 ust.2 pkt 8, art.40 ust. 1 i 2 pkt 4, art.41 ust.1 i art.42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, dalej w skrócie jako "u.s.g.") oraz art.40 ust.3, 8 i 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889, dalej jako "u.d.p."), podjęła uchwałę nr XVII/154/25 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych

W § 1 przedmiotowej uchwały postanowiono, że ustala się wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych, dla których zarządcą jest Burmistrz Miasta i Gminy Gniew, na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, dotyczące:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

W § 2 uchwały ustalono wysokość stawek opłat za zajęcie elementów pasa drogowego dróg gminnych, o którym mowa w §1 pkt 1.

W § 3 uchwały ustalono wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w §1 pkt 2.

W § 4 uchwały ustalono wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w §1 pkt 3.

W § 5 uchwały ustalono wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w §1 pkt 4.

Wykonanie uchwały powierzono Burmistrzowi Miasta i Gminy Gniew (§ 6 uchwały). Postanowiono o utracie mocy uchwały poprzedniej Rady Miejskiej w Gniewie w sprawie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego – tj. uchwały nr XLV/362/22 z dnia 23 lutego 2022 r. (§ 7 uchwały). Określono, że uchwała podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym Wojewody Pomorskiego i ogłoszeniu w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu oraz wchodzi w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia (§ 8 uchwały).

W dniu 19 lutego 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła sporządzona przez pełnomocnika procesowego skarga Wojewody Pomorskiego, który wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej uchwały.

Wojewoda Pomorski zaznaczył, że zaskarża uchwałę jako organ nadzoru w oparciu o art. 93 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 143 dalej jako "p.p.s.a.") oraz w zw. z art. 40 ust. 8 w zw. z art. 40 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 4 ust. 2b u.d.p.

W skardze zarzucono, że uchwała w istotny sposób narusza art. 40 ust. 8 w zw. z art. 40 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 4 ust. 2b u.d.p., poprzez ustalenie stawki opłat za zajęcie pasa drogowego w oparciu o nieobowiązujący już katalog, wynikający z art. 40 ust. 2 u.d.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy o drogach publicznych, która weszła w życie 21 września 2022 r.

W skardze zawarto także wniosek o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska w Gniewie, reprezentowana przez Burmistrza Miasta i Gminy Gniew, wskazała, że uwzględnia w całości zawarte w skardze zarzuty i jednocześnie wnosi o odstąpienie od obciążania zaskarżonego organu kosztami postępowania.

Burmistrz podkreślił, że sporządził odpowiedź na skargę kierując się wytycznymi zawartymi w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt I OPS 3/12, gdzie wskazano, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym, gdy przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy, czy rady miasta zdolność procesową ma wójt (burmistrz, prezydent), chyba, że w sprawie zachodzą okoliczności szczególne, których uwzględnienie mogłoby prowadzić do pozbawienia rady gminy prawa do ochrony sądowej. Oceniono, że w tej sprawie nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, które wyłączałyby kompetencję burmistrza.

Przechodząc do istoty sprawy uznano, że skarga Wojewody Pomorskiego zasługuje na uwzględnienie, gdyż argumenty skarżącego organu w całości są zasadne.

Jednocześnie poinformowano, że na sesji w dniu 18 lutego 2026 r. została podjęta nowa uchwała Rady Miejskiej w Gniewie w sprawie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego, to jest uchwała o numerze XX/167/26. Akt ten uchyla zaskarżoną uchwałę, a nadto, zdaniem piszącego, uwzględnia w swej treści wszystkie zarzuty skargi. W konsekwencji, powinno to być potraktowane jako dokonanie autokorekty, gdzie organ sam już wykluczył z obrotu prawnego zaskarżoną uchwałę Uczyniło to w ocenie strony złożoną przez Wojewodę Pomorskiego skargę bezprzedmiotową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przepis art. 147 p.p.s.a. stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności.

W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona przez organ nadzoru, który nie skorzystał z możliwości samodzielnego stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 26 listopada 2025 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały, o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g., lecz po upływie tego terminu w dniu 19 stycznia 2025 r. skierował skargę do Sądu w związku z treścią art. 93 ust. 1 u.s.g. Wskazany przepis stanowi, że po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 cyt. ustawy organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, co uczyniono.

W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g., nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia w przypadku tzw. nieistotnego naruszenia prawa.

Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia zatem dwie kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy: istotne naruszenie prawa i nieistotne naruszenie prawa. Jako istotne naruszenie prawa uchwałą organu samorządu terytorialnego – w orzecznictwie sądów administracyjnych - traktowane jest naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podjęcia uchwały, naruszenie podstawy prawnej wydania uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz naruszenie procedury podjęcia uchwały (por.m.in. wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 117/11; z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 412/11; z 5 września 2017 r., I OSK 124/17). Przy czym istotna sprzeczność uchwały z prawem określana jest jako wada doniosła pod względem faktycznym i prawnym, wynikająca z jednoznacznych naruszeń przepisów prawa materialnego lub formalnego, niepozwalających na zaakceptowanie uchwały ze względu na sposób i tryb jej podjęcia lub skutki, jakie wywołuje (por. wyrok NSA z 12 września 2017 r. II OSK 2884/16)

Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały, Sąd uznał, że skarga Wojewody Pomorskiego zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Na wstępie wskazać zatem należy, że uchwały stanowiące akty prawa miejscowego, wydawane są na podstawie delegacji ustawowej i w celu jej wykonania. Ustawodawca, uwzględniając konstytucyjną zasadę praworządności, zobowiązującą wszystkie podmioty władzy publicznej do działania na podstawie prawa i w celu jego wykonania, wprowadza w przepisach ustaw kształtujących ustrój jednostek samorządu terytorialnego generalną klauzulę kompetencyjną, zobowiązującą jednostki samorządu terytorialnego do stanowienia aktów prawa miejscowego "na podstawie upoważnień ustawowych". Przepisy te korespondują z treścią art. 7 Konstytucji RP, formułującego zasadę praworządności: "organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa".

Wydanie uchwały w oczywisty sposób sprzecznej z treścią przepisów, do których odwołuje się treść delegacji ustawowej, stanowi w ocenie Sądu o istotnym naruszeniu prawa. Dochodzi bowiem w ten sposób do naruszenia podstawy prawnej wydania uchwały. Sytuacja taka zdaniem Sądu zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie z przywołanymi w podstawie prawnej uchwały przepisami ustawy u.d.p.: - za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 u.d.p.),

- organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 metra kwadratowego pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł (art. 40 ust. 8 u.d.p.),

- przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się: kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; zajętą część drogi; procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni; rodzaj zajęcia pasa drogowego; rodzaj urządzenia obcego umieszczonego w pasie drogowym (art. 40 ust. 9 u.d.p.).

Podstawowym przepisem, w którym zawarto upoważnienie ustawowe do wydania przez radę gminy uchwały w przedmiocie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych jest zatem powołany wyżej art. 40 ust. 8 u.d.p. W przepisie tym odwołano się zaś wprost do stawek opłat, o których mowa w art. 40 ust. 4, 5, 6 u.d.p.

Przepisy te w chwili podejmowania przez organ zaskarżonej uchwały miały brzmienie następujące:

- w art. 40 ust. 4 u.d.p. uregulowano, że odnosi się on do sposobu ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 u.d.p.;

- w art. 40 ust. 5 u.d.p. uregulowano, że odnosi się on do sposobu ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p.;

- w art. 40 ust. 6 u.d.p. uregulowano, że odnosi się on do sposobu ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.

Oznacza, to, że aby prawidłowo odczytać analizowany przepis art. 40 ust. 8 u.d.p. i wydać uchwałę w zgodzie z delegacją ustawową należało wziąć również pod uwagę treść art. 40 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 4 u.d.p. W istocie bowiem treść tego właśnie w pierwszej kolejności przepisu wyznacza zakres przekazanej do uregulowania na poziomie prawa miejscowego materii. Wskazuje bowiem jakiego rodzaju zajęcia pasa drogowego (w jakim celu) podlegają opłatom, które później są też stosownie do art. 40 ust. 4, 5, 6 u.d.p. różnicowane, co do sposobu ich wyliczenia. Stawka opłaty jest składową wyliczenia opłaty dla poszczególnego rodzaju zajęcia pasa drogowego, gdzie w zależności od celu zajęcia różnicuje się nie tylko wysokość stawek, ale także parametry wskazane przez ustawodawcę jako konieczne do wyliczenia danej opłaty.

Okoliczność, że w zaskarżonej uchwale organ odwołał się w § 1 do nieobowiązującej i zmienionej już treści art. 40 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 4 u.d.p. stanowi tym samym o istotnym naruszeniu podstawy prawnej wydania uchwały, to jest art. 40 ust. 8 u.d.p. Przedstawiony w § 1 uchwały podział na zajęcia pasa drogowego określonego rodzaju, zgodnie z przedstawionymi wyżej zależnościami spowodował, że także kolejne, dotyczące określania opłat paragrafy zaskarżonej uchwały odnosiły się do kategorii, pojęć, i podziałów, które w związku ze zmianą treści art. 40 ust. 2 u.d.p. pozostawały nieaktualne i w istocie niemożliwe do zastosowania, a z pewnością niestanowiące realizacji delegacji ustawowej z art. 40 ust. 8 u.d.p.

W uchwale sprzecznie z obowiązującą treścią przepisów ustawy o drogach publicznych wskazano bowiem, że ustala się wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych, dla których zarządcą jest Burmistrz Miasta i Gminy Gniew, na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, dotyczące:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Nie dostrzeżono zatem, jak zasadnie wskazał Wojewoda Pomorski, że z dniem 21 września 2022 r. weszły w życie przepisy zmieniające ustawę o drogach publicznych uchwalone ustawą z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1768). Ustawodawca zmienił katalog zajęć pasa drogowego, za które naliczane są poszczególne stawki opłat, wynikający z art. 40 ust. 2 u.d.p. W obowiązującym od 21 września 2022 r. brzmieniu przywołanego przepisu ustawodawca wyróżnia:

1) prowadzenie robót w pasie drogowym;

2) umieszczanie w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;

3) umieszczanie w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Dodatkowo, w art. 4 pkt 2b u.d.p., wprowadzono definicję urządzenia obcego. Pojęcie to oznacza obiekt lub urządzenie, w tym obiekt lub urządzenie budowlane, w szczególności wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne lub elektroenergetyczne, niezwiązane funkcjonalnie z drogą lub ruchem drogowym, z wyjątkiem kanału technologicznego.

W takim brzmieniu ustawa o drogach publicznych obowiązywała też w chwili wydania zaskarżonej uchwały.

Rada Miejska w Gniewie w zaskarżonej uchwale ustaliła zatem stawki opłat za zajęcie pasa drogowego w oparciu o nieobowiązujący już katalog, wynikający z art. 40 ust. 2 u.d.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy o drogach publicznych, która weszła w życie 21 września 2022 r. Ponadto, co istotne w art. 40 ust. 2 pkt 2 i 3 u.d.p. nie ma - tak jak to miało miejsce w poprzednim stanie prawnym - rozróżnienia rodzajów zajęcia pasa drogowego z uwagi na: umieszczenie w nim urządzeń infrastruktury technicznej i odrębnie na umieszczenie w nim obiektów budowlanych. Obecnie ustawodawca różnicuje zajęcie pasa drogowego ze względu na umieszczenie w nim liniowego urządzenia obcego oraz na umieszczenie w nim urządzenia obcego innego niż liniowe.

Obowiązkiem organu gminy w związku z ww. nowelizacją u.d.p. było zatem podjęcie uchwały z uwzględnieniem wszystkich znowelizowanych przepisów ustawy, jak również z uwzględnieniem nomenklatury, którą te przepisy się posługują. W związku z powyższym, opisane działanie Rady Miejskiej w Gniewie stanowi istotne naruszenie art. 40 ust. 8 u.d.p.

Sąd stwierdził, że z uwagi na strukturę zaskarżonej uchwały i zależności pomiędzy § 1, a kolejnymi paragrafami, które odwołują się do tego podziału, konieczne było stwierdzenie nieważności całości uchwały. W przeciwnym razie powstałyby bowiem niedające się usunąć wątpliwości w zakresie dotyczącym stosowania uchwały i jej rzeczywistego zakresu obowiązywania.

Należy jednocześnie dodać, że nie było podstaw do umorzenia postępowania sądowego w związku z utratą mocy zaskarżonej uchwały, która została wyeliminowana z obrotu prawnego w związku z uchwałą Rady Miejskiej w Gniewie nr XX/167/26 z dnia 18 lutego 2026 r. w sprawie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażanym w orzecznictwie uchylenie uchwały nie czyni bezprzedmiotowym postępowania sądowego, w którym sąd administracyjny władny jest wobec aktu prawa miejscowego stwierdzić nieważność aktu, co powoduje, że od samego początku uchwalenia akt ten nie był zdolny do wywołania skutku prawnego, a zatem do kształtowania uprawnień, czy obowiązków. Kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem nie wyłącza więc w przedmiotowej sprawie okoliczność, że na dzień wyrokowania w sprawie przez Sąd uchwała ta już nie obowiązuje. Podnieść należy, że skutki prawne uchylenia aktu i stwierdzenia jego nieważności są odmienne. Uchylenie uchwały przez radę gminy oznacza wyeliminowanie uchwały ze skutkiem od daty uchylenia (ex nunc). Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje natomiast skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). W tej ostatniej sytuacji uchwałę należy potraktować tak, jakby nigdy nie została podjęta. Ma to swoje znaczenie dla czynności prawnych podjętych na podstawie takiej uchwały.

Organ wskazuje, że skoro uchylił już zaskarżoną uchwałę, to w swojej ocenie dokonał autokontroli i uwzględnił skargę w całości. Dostrzec należy jednak, co wyjaśniono już wyżej, że tego rodzaju sytuacja w postaci uchylenia uchwały przez organ i wydania w jej miejsce nowej, nie stanowi o bezprzedmiotowości skargi i nie wiąże się z koniecznością umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Trudno taką sytuację również kwalifikować jako uwzględnienie skargi w całości, co jest istotą instytucji autokontroli. Żądanie wniesionej skargi na uchwałę obejmowało stwierdzenie nieważności tej uchwały. Organ stanowiący gminy nie posiada zaś kompetencji do stwierdzenia nieważności własnej uchwały i takiego też działania nie podjął. Sąd podkreśla również, że w przedmiotowej sprawie nie ma kompetencji do dokonania oceny zgodności z prawem nowej uchwały Rady Miejskiej w Gniewie z dnia 18 lutego 2026 r. nr XX/167/26.

W tym stanie sprawy, ustalona przez Sąd istotna wadliwość zaskarżonej uchwały musiała skutkować stwierdzeniem jej nieważności w całości. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie 1. sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej od Rady Miejskiej w Gniewie Sąd orzekł jak w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 200 § 2 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).

Skoro Sąd uwzględnił skargę w całości, orzekając o stwierdzeniu nieważności uchwały, to zastosowanie miała podstawowa zasada dotycząca zwrotu kosztów wynikająca z art. 200 p.p.s.a. Z powołanego przepisu wynika, że zwrot kosztów postępowania niezbędnych do docelowego dochodzenia praw przysługuje stronie skarżącej od organu, który wydał zaskarżony akt w każdym przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd, a zatem także w przypadku z art. 147 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się do prośby organu o odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, Sąd nie dostrzegł podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 206 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że w uzasadnionych przypadkach sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Takim uzasadnionym przypadkiem nie jest uchylenie zaskarżonej uchwały przez organ i wydanie w jej miejsce nowego aktu prawa miejscowego. Jedynie dodatkowo w tym zakresie Sąd wskazuje, że nawet w przypadku autokontroli organu, o jakiej mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a., kiedy istnieją podstawy do uznania bezprzedmiotowości skargi i umorzenia postępowania sądowego, z mocy art. 201 § 1 p.p.s.a. skarżącemu także przysługuje wtedy od organu zwrot kosztów postępowania. Uznanie zarzutów skargi w takiej, czy innej formie nie powinno być zatem postrzegane w kategorii sytuacji wyjątkowej, o której mowa w art. 206 p.p.s.a.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod internetowym adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl.