Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego postanowień rozporządzenia skargę oddala

I. Stan sprawy

1. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego decyzją z sierpnia 2014 r. znak: [...], po rozpoznaniu wniosku przewoźnika lotniczego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] stwierdzającej naruszenie przez przewoźnika lotniczego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] postanowień rozporządzenia, poprzez zaniedbanie obowiązku wypłaty zryczałtowanego odszkodowania w wysokości po 400 Euro, tj. naruszenie art. 7 ust. 1 lit b w zw. z art. 6 rozporządzenia, związku z opóźnieniem lotu o numerze [...] na trasie [...] – [...] ([...]) z dnia [...] maja 2013 r., na rzecz K. N., K. P., D. S., J. S., F. T. oraz w przedmiocie ustalenia terminu usunięcia ww. nieprawidłowości w ciągu 14 dni od uprawomocnienia się decyzji i nałożenia na ww. przewoźnika lotniczego kary w łącznej wysokości 5000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), w związku z art. 205a ust. 1 i art. 205b ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1393), w związku z art. 5, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 14 rozporządzenia WE nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/WE (Dz. Urz. UE L 46 str. 1 z 17.2.2004), zwanego dalej "rozporządzeniem".

2. W uzasadnieniu decyzji z sierpnia 2014 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego podał, że do Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynęły skargi: w dniu 19 czerwca 2013 r. F. T., w dniu 17 sierpnia 2013 r. D. S. i J. S., w dniu 28 października 2013 r. K. N. i K. P.. Skargi dotyczyły lotu o oznaczeniu kodowym [...] z dnia [...] maja 2013 r. wykonywanego przez przewoźnika lotniczego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Istotą skarg było stwierdzenie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia.

Po rozpatrzeniu spraw, uprzednio połączonych, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. stwierdził naruszenie przez przewoźnika lotniczego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] postanowień rozporządzenia poprzez zaniechanie obowiązku wypłaty na rzecz ww. podróżnych zryczałtowanego odszkodowania, ustalił termin usunięcia ww. naruszeń oraz nałożył na przewoźnika karę pieniężną w łącznej wysokości 5000 zł.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego podał, że ww. pasażerowie mieli w dniu [...] maja 2013 r. odbyć podróż na trasie [...] – [...] ([...]) lotem o oznaczeniu kodowym [...]. Przedmiotowy rejs został jednak opóźniony. Opóźnienie to wyniosło 8 godzin i 30 minut. Podróżni nie zrezygnowali z opóźnionego połączenia. W trakcie oczekiwania na lot [...] pasażerowie otrzymali od przewoźnika lotniczego posiłki i napoje. Ustalono także, że pasażerowie zostali poinformowani o przysługujących im prawach.

Organ wskazał, że z wyjaśnień przewoźnika wynika, że przedmiotowy lot miał pierwotnie wykonywać samolot oznakach [...], który zgodnie z harmonogramem w nocy z [...] na [...] maja 2013 r. miał zakończyć planowy przegląd typu "C". Przegląd ten się jednak przedłużył i samolot powrócił do eksploatacji o godzinie 09:00 UTC, tj. o godzinie 11:00 czasu lokalnego. W związku z powyższym przewoźnik podjął decyzją o wykonaniu przedmiotowego lotu przez samolot o znakach rejestracyjnych [...] po uprzednim wykonaniu przez ten samolot zaplanowanej dla niego rotacji. Jednocześnie przewoźnik lotniczy wskazał, iż nie mógł wykonać operacji przy użyciu innych maszyn wchodzących w skład jego floty, gdyż wykonywały one wcześniej zaplanowane rotacje, albo były uziemione. Na potwierdzenie powyższego przewoźnik lotniczy dołączył dokumentację techniczną samolotów o znakach rejestracyjnych [...] i [...] oraz wydruk siatki operacyjnej przewoźnika.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] stwierdził naruszenie przez przewoźnika lotniczego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] postanowień rozporządzenia poprzez zaniechanie wypłaty na rzecz ww. podróżnych odszkodowania, ustalił termin usunięcia ww. naruszeń oraz nałożył na przewoźnika lotniczego karę pieniężną.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego zwrócił się przewoźnik lotniczy [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...].

3. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego decyzją z sierpnia 2014 r. znak: [...], po rozpoznaniu wniosku przewoźnika lotniczego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odniósł się do interpretacji art. 6 i 7 rozporządzenia oraz charakteru orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości. Organ podzielił swoje stanowisko wyrażone we wcześniejszej decyzji. Podkreślił, że organy krajowe nie mogą interpretować prawa unijnego odmiennie, niż czyni to Trybunał Sprawiedliwości. Na organach państw członkowskich spoczywa obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności wykładni przepisów europejskich, a jednolita wykładnia jest tego gwarantem.

Organ podał, że rozporządzenie w swojej treści nie zawiera definicji pojęcia "nadzwyczajnych okoliczności". Jednak, na podstawie wykładni tego zagadnienia, przyjął, że za nadzwyczajne należy uznać okoliczności odnoszące się do zdarzenia, które nie wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego i nie pozwala na skuteczne nad nim panowanie, ze względu na charakter lub źródło. Przykładowo, okoliczności te mogą zaistnieć w przypadku destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajków mających wpływ na działalność przewoźnika (punkt 14 preambuły rozporządzenia). Jest to otwarty katalog, pojawić się zatem mogą także i inne sytuacje uzasadniające zwolnienie przewoźnika od obowiązku wypłaty zryczałtowanego odszkodowania.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego podał, że wszystkie czynności obsługi samolotu wykonywane przez personel techniczny są zawarte w Programie Obsługi Technicznej samolotu (POT). Dla współczesnych samolotów pasażerskich POT jest zbiorem kilku tysięcy czynności obsługowych dokładnie opisanych w dowiązanych do nich kartach zadaniowych. Czynności obsługowe dzieli się na planowe wykonywane po określonej liczbie lądowań lub po określonym czasie wyrażonym w dniach, miesiącach, latach i nieplanowe. Samolot pierwotnie przeznaczony do wykonania przedmiotowego lotu był wyłączony z eksploatacji, gdyż przechodził przegląd "C".

Zdaniem organu powyższe nie może stanowić nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia. Dodał, że na powyższy charakter wskazuje opinia Dyrektora Departamentu Techniki Lotniczej Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2013 r., nr [...].

Prezes Urzędu podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, że w niniejszej sprawie nie można mówić o racjonalności działań przewoźnika. Samolot przywrócono do eksploatacji w dniu wylotu o godzinie 09:00 UTC, tj. 11:00 czasu lokalnego, a więc na ok. 3 godziny przed planowym startem lotu [...].

Mając powyższe na uwadze, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaistniały nadzwyczajne okoliczności zwalniające przewoźnika z obowiązku wypłaty stosownego odszkodowania. Odszkodowanie nie zostało wypłacone, doszło zatem do naruszenia art. 7 rozporządzenia.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 3 rozporządzenia poprzez błędne zastosowanie oraz nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji stwierdzenie, iż na przewoźniku ciążył obowiązek wypłaty odszkodowania pasażerom opóźnionego lotu, co spowodowało nałożenie obowiązku wypłaty tych odszkodowań oraz nałożenie na przewoźnika kar pieniężnych;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ust. 1, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 205b ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze w szczególności poprzez:

a) niepodjęcie przez organ działań w celu wyjaśnienia, zebrania i uzupełnienia materiału dowodowego w celu rozstrzygnięcia wątpliwości co do stanu faktycznego, powstałych w toku postępowania;

b) oparcie przez organ rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji o niepełny materiał dowodowy;

c) brak wezwania przewoźnika do przedstawienia dalszych dowodów i wyjaśnień na okoliczności przedstawione w wyjaśnieniach składanych w sprawie, w celu uwiarygodnienia stanowiska przewoźnika; a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń skutkujących przyjęciem, że w przedmiotowej sprawie opóźnienie lotu nr [...] nie zostało spowodowane przez nadzwyczajne okoliczności, które zwalniały przewoźnika z obowiązku wypłaty odszkodowania na rzecz pasażerów przedmiotowego lotu na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia.

2. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

3. Uczestnicy postępowania: K. N., K. P., D. S., J. S. i F. T. wnieśli o oddalenie skargi.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

2. Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, po rozpoznaniu wniosku przewoźnika lotniczego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdzającą naruszenie przez przewoźnika lotniczego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] postanowień rozporządzenia, poprzez zaniedbanie obowiązku wypłaty zryczałtowanego odszkodowania w wysokości po 400 Euro, tj. art. 7 ust. 1 lit b w zw. z art. 6 rozporządzenia, związku z opóźnieniem lotu o numerze [...] na trasie [...] – [...] ([...]) z dnia [...] maja 2013 r., na rzecz K. N., K. P., D. S., J. S., F. T. oraz ustalającą termin usunięcia ww. nieprawidłowości w ciągu 14 dni od uprawomocnienia się decyzji i nakładającą na ww. przewoźnika lotniczego karę w łącznej wysokości 5000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3.1. Zgodnie z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., która weszła w życie z dniem 17 października 1997 r., jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Przepis ten, uchwalony w 1997 r. przygotowywał Polskę do wejścia do Unii Europejskiej, a tym samym do przyjęcia prawa wspólnotowego (prawa europejskiego). Podstawą normatywną prawa europejskiego są traktaty założycielskie Wspólnot Europejskich, jest to tzw. europejskie prawo pierwotne. Na mocy tych traktatów stanowione jest przez odpowiednie organy - tzw. europejskie prawo wtórne (pochodne), do którego należą m. in. rozporządzenia, będące odpowiednikiem ustaw w wewnątrzkrajowym porządku prawnym. Istotną rolę prawotwórczą odgrywają orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu. Od chwili przystąpienia Polski do Unii Europejskiej prawo europejskie stosowane jest w Polsce bezpośrednio, a w przypadku kolizji z ustawami polskimi ma przed nimi pierwszeństwo, w oparciu o normę kolizyjną zawartą w art. 91 ust. 3 in fine Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (P. Winczorek - Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. LIBER, Warszawa 2000, Wydanie I, k. 118-119; Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej - Komentarz I, Wydawnictwo Sejmowe Warszawa 1999, K. Działocha, k. 6-10).

Nie budzi zatem wątpliwości, że rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 stosuje się bezpośrednio.

Podkreślenia wymaga, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Rzeczpospolita Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również badanie zgodności rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym, rozumianym jako cały dorobek prawny Wspólnoty Europejskiej - tzw. acquis communautaire, w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego, który jest interpretowany i stosowany na całym obszarze Unii Europejskiej w sposób jednolity.

Zgodnie art. 205b ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, w razie złożenia skargi, o której mowa w art. 205a ust. 1, Prezes Urzędu stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, m.in. naruszenie prawa przez przewoźnika lotniczego, określając zakres nieprawidłowości oraz nakładając karę, o której mowa w art. 209b ust. 1, zaś w razie stwierdzenia naruszenia przepisu art. 7, art. 8 ust. 1 lit. a lub art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE określa również obowiązek i termin jego usunięcia. Art. 209b ust. 1 tej ustawy stanowi zaś, że kto działa z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów rozporządzeń, o których mowa w art. 205a ust. 1, lub nie wykonuje albo nienależycie wykonuje zobowiązania wynikające z przepisów tych rozporządzeń, podlega karze pieniężnej w wysokości określonej w załączniku nr 2 do ustawy.

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia, w przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości:

a) 250 EUR dla wszystkich lotów o długości do 1.500 kilometrów;

b) 400 EUR dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1.500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1.500 do 3.500 kilometrów;

c) 600 EUR dla wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b).

Stosownie do art. 5 ust. 3 rozporządzenia, obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków.

Aby nie płacić odszkodowania i uniknąć kary, przewoźnik musi udowodnić, że opóźnienie było spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności. Tego nie uzasadnia jednak potwierdzenie wykonywania regularnych przeglądów technicznych samolotu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 1971/12, G. Prawna 2014/62/7).

Trybunał Sprawiedliwości w pkt 2 wyroku z dnia z dnia 19 listopada 2009 r. C-402/07 stwierdził, że artykuły 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 261/2004 ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania pasażerów opóźnionych lotów można traktować jak pasażerów odwołanych lotów oraz że mogą oni powoływać się na prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 tego rozporządzenia, jeżeli z powodu tych lotów poniosą stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny, czyli jeżeli przybędą do ich miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu. Niemniej takie opóźnienie nie rodzi po stronie pasażerów prawa do odszkodowania, jeżeli przewoźnik lotniczy jest w stanie dowieść, że odwołanie lub duże opóźnienie lotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, to jest okoliczności, które pozostają poza zakresem skutecznej kontroli przewoźnika lotniczego.

Nie jest kwestią sporną w sprawie, że każdy ze skarżących był pasażerem lotu z dnia [...] maja 2013 r. na trasie [...] – [...] o oznaczeniu kodowym [...] z planowaną godziną startu [...].[...] UTC(PL), którego obsługującym przewoźnikiem był [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Start przedmiotowego lotu nastąpił w dniu [...] maja 2013 r. o godz. [...].[...] UTC(PL), tj. osiem godzin i trzydzieści minut po planowanej godzinie startu. Lot ten wylądował w porcie przeznaczenia z opóźnieniem wynoszącym osiem godzin i trzydzieści pięć minut. Każdy ze skarżących odbył podróż opóźnionym lotem. Jak wynika z akt sprawy pasażerom w czasie oczekiwania na opóźniony lot zapewniono bezpłatnie posiłki i napoje. Faktem powszechnie znanym jest, że mierzona metodą trasy po ortodromie odległość pomiędzy [...] a [...] wynosi 1.899 km.

Z akt sprawy wynika, że przyczyną opóźnienia lotu była konieczność wykonania planowego, zgodnie z harmonogramem, przeglądu typu "C" w nocy z [...] na [...] maja 2013 r., który to przegląd przedłużył się. Samolot został przywrócony do eksploatacji w dniu [...] maja 2013 r. o godz. [...].[...] UTC, tj. [...].[...] UTC(PL). Jak ustalił Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego przegląd typu "C" jest bardzo szczegółowy, sprawdzane są: silniki, podwozie, skrzydła, APU, czyli zastępcze źródło mocy (mały odrzutowy silnik umieszczony w ogonie samolotu), kadłub, przedział cargo i wnętrze kabiny pasażerskiej oraz kabiny pilotów, a wszystkie ujawnione usterki są usuwane. Podczas tego przeglądu usuwa się także usterki ujawnione wcześniej, ale co do których nie było konieczności ich usunięcia przed przeglądem typu "C", a także wprowadza się także zazwyczaj usprawnienia wskazane przez producenta lub konstruktora. Termin i plan przeglądu typu "C" wynika z zaleceń producenta, dyrektyw Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, intensywności eksploatacji statku powietrznego oraz listy uszkodzeń ujawnionych w danej maszynie przed danym przeglądem typu "C".

Sąd, mając na uwadze powołane przepisy oraz orzecznictwo, podzielił stanowisko Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, że skarżąca nie dowiodła, iż opóźnienie lotu było spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia, które uwalniałyby ją od obowiązku wypłaty odszkodowania. Przewoźnik nie wykazał, aby przeszkoda skutkująca opóźnieniem lotu powstała z przyczyn od niego niezależnych, których nie mógł uniknąć, przewidzieć, czy im zapobiec.

Ponadto w przywołanym wyżej wyroku z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 1971/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wprost, że do opóźnień spowodowanych zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności nie można zaliczyć wykonywanie regularnych przeglądów technicznych.

Zdaniem Sądu przeglądy samolotów (nie wyłączając przeglądów przedstartowych) są wykonywane po to, by wykryć ewentualne usterki i je usunąć. Ryzyko ich wykrycia spoczywa na przewoźniku, a nie na pasażerach. Pasażerowie powinni otrzymać odszkodowanie, jeżeli przewoźnik opóźni lot z przyczyn technicznych. Przewoźnik lotniczy chcąc zwolnić się z obowiązku wypłaty pasażerom odszkodowania musi dowieść, że po wystąpieniu nadzwyczajnej okoliczności, nawet przy użyciu wszystkich zasobów ludzkich i materiałowych oraz środków finansowych, jakimi dysponował, w sposób oczywisty nie mógł - bez poświęceń niemożliwych do przyjęcia z punktu widzenia możliwości jego przedsiębiorstwa w tym momencie - uniknąć sytuacji, w której zaistniałe nadzwyczajne okoliczności skutkowały opóźnieniem lotu.

Należy, podzielić stanowisko Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, że przewoźnik lotniczy powinien przewidzieć, że planowy przegląd typu "C", z uwagi na szczegółowość, wykonywany na samolocie wyłączonym z eksploatacji, którego pierwsza dostawa miała miejsce w kwietniu 1994 r., może przedłużyć się i zająć więcej czasu niż ogólnie przyjęty dla wykonania przeglądu tego typu na samolocie danego modelu. Ponadto samolot został przywrócony do eksploatacji o godz. [...].[...], tj. o godzinie [...].[...] UTC(PL), tj. na trzy godziny i dziesięć minut przed planowym startem przedmiotowego lotu.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w sposób prawidłowy dokonał oceny, że przewoźnik lotniczy [...] sp. o.o. z siedzibą w [...] nie dowiódł, że duże opóźnienie przedmiotowego lotu było spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć, pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków.

Zdaniem Sądu, przegląd typu "C" samolotu, skutkujący opóźnieniem lotu, nie jest objęty "nadzwyczajnymi okolicznościami", o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia. Skoro odszkodowanie nie zostało pasażerom wypłacone, doszło do naruszenia art. 7 rozporządzenia, a co za tym idzie, zasadnym było również nałożenie na przewoźnika lotniczego kary pieniężnej przewidzianej w art. 209b ust. 1 ustawy Prawo lotnicze. Kara pieniężna w wysokości 1000 zł za każdy stwierdzony przypadek naruszenia obowiązków wynikających z art. 7 rozporządzenia, którego beneficjentem był dany pasażer spełnia przesłanki, o których mowa w art. 16 ust. 3 rozporządzenia i jest adekwatna do zakresu naruszenia wspólnotowego, a na przyszłość spowoduje, że przewoźnik nie będzie dopuszczał się podobnych naruszeń.

4. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Sąd nie podziela również tych zarzutów skargi, które dotyczą naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

5. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

6. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.