II SA/Lu 599/10 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-12-16	
Data wpływu	2010-09-13	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie	
Sędziowie	Bogusław Wiśniewski
Grażyna Pawlos-Janusz /sprawozdawca/
Jerzy Dudek /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270;  art. 153;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118;  art. 66 ust. 1 pkt 1-4; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi T. Sz. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...] r. znak: [...] II. zasądza na rzecz skarżącego T. Sz. od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 500 zł (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania T. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta L. z dnia [...]r., nr [...], nakazującej współwłaścicielom nieruchomości przy ul. P. w L. w terminie do dnia 30 lipca 2010 r. wykonanie określonych robót budowlanych – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji wydał na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane decyzję nakazującą wszystkim współwłaścicielom budynku przy ul. P. w L. usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego elewacji poprzez:

1. skucie nie związanych z podłożem tynków elewacji oraz usunięcie luźno związanych z murem elementów gzymsów,

2. zabezpieczenie środkiem gruntującym miejsc po usunięciu tynków i elementów gzymsów,

3. wygrodzenie strefy niebezpiecznej pod balkonami i uniemożliwienie wychodzenia na balkony poprzez trwałe zabezpieczenie i oznakowanie wyjścia na balkony, a także zakazał użytkowania balkonów I-go i II-go piętra od strony podwórka oraz tarasu pod tymi balkonami, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Na podstawie art. 108 § 1 kpa robotom wskazanym w pkt 3 decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ pierwszej instancji decyzję powyższą wydał po ponownym rozpatrzeniu sprawy, albowiem poprzednia decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta L. z dnia [...] r. została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] r., nr [...]. W decyzji z dnia [...] r. organ odwoławczy wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie ma zostać przeprowadzone zgodnie z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Ponownie przeprowadzone oględziny w dniu 7 maja 2010 r. wykazały, że roboty budowlane nakazane decyzją z dnia [...] r. nie zostały wykonane, to jest nie skuto niezwiązanych z podłożem tynków i nie wygrodzono strefy niebezpiecznej pod balkonami. Elewacje od podwórka mają częściowo odparzone tynki, fragmenty ścian są pozbawione tynków, a mur ceglany skorodowany. Przedmiotowa kamienica ma dwie eksponowane elewacje frontowe: północą od ulicy P. i zachodnią od ulicy H. Na elewacji północnej są widoczne fragmenty gzymsów pozbawione tynku, mury podokienne po zamurowaniu otworów drzwiowych są nie otynkowane i nie pomalowane, a skrajne fragmenty gzymsu dachowego po bokach tympanonu mają ubytki cegieł. Elewacja zachodnia nie ma jednolitego charakteru, część bliższa ul. P. jest trzyosiowa i ma wystrój podobny do elewacji północnej. W wyniku oględzin stwierdzono, że budynek zachował swój historyczny wystrój i większą część detalu architektonicznego pomimo rozebrania balkonów oraz miejscowych uszkodzeń tynków i gzymsów. Pod względem wystroju architektonicznego, w odniesieniu do sąsiednich budynków, których elewacje nie posiadają uszkodzeń, stanowi największą wartość, jednak jego elewacje są w najgorszym stanie technicznym w odniesieniu do otoczenia.

W trakcie oględzin sporządzona została dokumentacja fotograficzna elewacji przedmiotowej kamienicy oraz kamienic sąsiednich celem udokumentowania, czy ujawnione nieprawidłowości obiektu powodują, iż szpeci on owym wyglądem otoczenie i jest nim wyeksponowany.

Decyzja organu pierwszej instancji nakazująca usunięcie nieprawidłowości w stanie elewacji i balkonów, trwałe zabezpieczenie wyjścia na balkony oraz wygrodzenie strefy niebezpiecznej pod balkonami została wydana w oparciu o aktualny stan faktyczny wskazujący na występowanie przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego.

Wprawdzie art. 61 tej ustawy nakłada na właściciela lub zarządcę obiektu obowiązek utrzymywania go w należytym stanie estetycznym, ale nakładanie obowiązków na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy dopuszczalne jest, gdy zostanie ustalone, iż obiekt swym wyglądem szpeci otoczenie, przy czym ciężar udowodnienia tej okoliczności spoczywa na organie administracji.

W niniejszej sprawie ma miejsce sytuacja odwrotna, bowiem w ocenie WSA w Lublinie, zawartej w wyroku z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 581/09, zachodzi konieczność dokładnego ustalenia, czy ujawnione nieprawidłowości obiektu powodują, iż szpeci on swym wyglądem otoczenie poprzez odniesienie się do otoczenia, w jakim się znajduje i ustalenie, czy jest on w nim wyeksponowany. Ocena wyglądu budynku jako szpecącego otoczenie stanowi indywidualną ocenę osądzającego. W ocenie organów administracji obu instancji braki w elewacjach frontowych przedmiotowej kamienicy nie powodują oszpecenia otoczenia. Wprawdzie elewacje budynków sąsiednich są w lepszym stanie technicznym niż omawianego, ale stwierdzenie o szpeceniu otoczenia byłoby nadużyciem.

W przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające wydanie zakazu użytkowania części obiektu do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że przepisy art. 61 oraz art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nakładają na właściciela obiektu budowlanego obowiązek użytkowania obiektu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem, wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania go w należytym stanie technicznym i estetycznym. Naruszenie art. 61 ustawy stanowi wykroczenie z art. 91a Prawa budowlanego.

Żaden przepis Prawa budowlanego nie daje podstawy do wydania decyzji nakładającej obowiązek podejmowania działalności inwestycyjnej, stąd zastępowanie w tym inwestora nie jest zadaniem ani uprawnieniem organu nadzoru budowlanego. Decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie zastępuje decyzji o pozwoleniu na budowę, która w swej istocie ma na celu realizację konkretnego uprawnienia inwestora. Odwołującego się interesuje jedynie wykonanie remontu elewacji budynku z pominięciem uzyskania pozwolenia na wykonanie tych robót zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, z powodu trudności w porozumieniu się z niektórymi współwłaścicielami obiektu i przedstawia on własną, nietrafną interpretację przepisów ustawy.

Spory między współwłaścicielami obiektu budowlanego należą do kognicji sądów powszechnych i nie mogą być rozstrzygane na drodze administracyjnej.

Organ odwoławczy podniósł, że działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami L. Konserwator Zabytków L., po analizie treści wystąpień T., A., J.i S. S., wydał w dniu [...] r. decyzję, nr [...], nakazującą przeprowadzenie określonych prac konserwatorskich i budowlanych przy przedmiotowym zabytku, w oparciu o program prac określony w przedłożonym przez wyżej wymienionych projekcie, której wykonanie nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia i takie pouczenie zawarte zostało w tej decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł T.S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucił w skardze, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, przepisów art. 66 ust. 1, art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 7 i 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżący podniósł, że jako współwłaściciel przeważającej części udziałów chciałby doprowadzić kamienicę do należytego stanu technicznego i estetycznego. Przedmiotowy obiekt budowlany jest zabytkiem, a Wojewódzki Konserwator Zabytków w decyzji z dnia [...] r. wyszczególnił nieprawidłowości złego stanu technicznego obiektu powodującego zarazem oszpecenie otoczenia.

Zaskarżona decyzja nakazała wykonanie prac, które tylko w sposób pozorowany zmieniałyby stan techniczny obiektu zupełnie nie uwzględniając wymogów stawianych obiektom objętym ochroną konserwatorską. Nakaz skucia części tynków i gzymsów i zabezpieczenie miejsc po ubytkach środkiem gruntującym jest nieracjonalny z technicznego, estetycznego i ekonomicznego punktu widzenia w sytuacji, gdy budynek położony jest w centrum miasta – strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej, w której sąsiednie budynki zostały już odrestaurowane. Renowacji (remontowi) powinny być poddane całe elewacje kamienicy, bo tego wymaga ich stan techniczny i estetyczny i racjonalne jest wykonanie całego zakresu prac renowacyjnych, a nie tylko ich fragmentów, pogłębiających oszpecenie otoczenia.

Organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie zupełnie nie wzięły pod uwagę zarówno treści decyzji Wojewódzkiego [...], jak i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 581/09.

Zaskarżona decyzja – w ocenie skarżącego – zawiera sprzeczność między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem, albowiem z jednej strony stwierdza, że wydanie nakazu remontu elewacji nie jest w kompetencjach Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a zarazem rozstrzyga o nakazie wykonania określonych robót.

Organy nadzoru budowlanego powinny dostrzec okoliczności wskazane w decyzji konserwatora zabytków wskazujące na konieczność bezzwłocznego usunięcia nieprawidłowości, a jeśli miały wątpliwości, czy nienależyty stan techniczny powoduje także oszpecenie otoczenia, to powinny zasięgnąć opinii Urzędu Ochrony Zabytków, stosownie do dyspozycji art. 75 §1 i art. 77 § 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Skardze nie można odmówić słuszności, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Stan techniczny przedmiotowego obiektu mieszkalnego był już uprzednio przedmiotem oceny organów administracji zakończonej wydaniem przez L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] r., nr [...].

Decyzja powyższa została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Lu 581/09.

Przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie i bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawana sprawą (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 220).

Zaskarżona decyzja nakłada na współwłaścicieli budynku mieszkalnego przy ul. P. w L. obowiązki tożsame z nałożonymi decyzją z dnia [...]r., uchyloną przez Sąd wyrokiem z 10 grudnia 2009 r.

Organy administracji rozpoznając ponownie sprawę nie wykonały w pełni wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 581/09.

Uchylając poprzednią decyzję, wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1-4 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów administracji obu instancji, co do stwierdzenia, że przedmiotowy obiekt znajduje się w nienależytym stanie technicznym uzasadniającym nałożenie na współwłaścicieli obowiązków na podstawie powołanych przepisów. Sąd wskazał jednak, że organy administracji nie przeprowadziły należycie postępowania wyjaśniającego, naruszając przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa, a wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności mogłoby mieć wpływ na zakres nałożonych obowiązków.

Uznając za uzasadnione obowiązki wygrodzenia strefy niebezpiecznej pod balkonami i wykonanie zabezpieczenia wyjścia na balkony oraz skucia części elewacji gzymsów i tynków nie związanych z podłożem Sąd uznał za niezbędne dokonanie oceny, czy nałożone obowiązki należycie uwzględniają wymóg wynikający z art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, to jest, czy wygląd przedmiotowej kamienicy nie powoduje oszpecenia otoczenia. Sąd dostrzegł także konieczność odniesienia się przez orany nadzoru budowlanego do zawartych w decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L. z dnia [...] r. uwag dotyczących stanu technicznego obiektu, a w szczególności wad mogących powodować swym wyglądem oszpecenie otoczenia.

W rozpatrywanej sprawie należy ponownie podkreślić, że art. 61 powołanej ustawy Prawo budowlane nakłada na właściciela (współwłaścicieli) lub zarządcę obiektu obowiązek utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 2.

Z art. 5 ust. 2 ustawy wynika m.in., że obiekt budowlany należy utrzymywać w należytym stanie technicznym nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości i sprawności technicznej. W przepisie tym jest także mowa o obowiązku zapewnienia należytego stanu estetycznego obiektu budowlanego.

Zaniedbanie obowiązków określonych w tych przepisach ze strony właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w odniesieniu do stanu technicznego lub estetycznego uprawnia właściwe organy do wydania na podstawie art. 66 decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a także zakazanie użytkowania obiektu lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Zaskarżona decyzja stając na stanowisku, że przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się w złym stanie technicznym jednocześnie stwierdza, że nie powoduje on swym wyglądem oszpecenia otoczenia.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podkreśla, że ocena wyglądu budynku jako szpecącego otoczenie stanowi indywidualną ocenę osadzającego. Ciężar udowodnienia okoliczności szpecenia otoczenia spoczywa na organie administracji, zaś "w niniejszej sprawie ma miejsce sytuacja odwrotna, bowiem w ocenie WSA w Lublinie zawartej w wyroku z 10 grudnia 2009 r. (...) wskazano konieczność ustalenia, czy ujawnione nieprawidłowości obiektu powodują, iż szpeci on swym wyglądem otoczenie, poprzez odniesienie się do otoczenia, w jakim się znajduje i ustalenie, czy jest on w nim wyeksponowany".

Takie stwierdzenie zaskarżonej decyzji ocenić należy jako nieuprawnioną polemikę ze stanowiskiem Sądu. Jakkolwiek istotnie do organu prowadzącego postępowanie należy dokonanie oceny, czy obiekt budowlany powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, to stanowisko organu, powinno być należycie uzasadnione, czemu nie czyni zadość zaskarżona decyzja, naruszając tym samym wymogi art. 107 § 3 kpa.

W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, że przedmiotowy obiekt budowlany jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków pod nr [...]. Położony jest on w centrum miasta, w kompleksie urbanistycznym objętym ochroną konserwatorską.

Organy obu instancji prowadzące postępowanie nie kwestionowały twierdzeń skarżącego, co do tego, iż w bliskim sąsiedztwie inne budynki zostały już odrestaurowane, a w zaskarżonej decyzji stwierdzono tylko lakonicznie, że "...elewacje budynków sąsiednich są w lepszym stanie technicznym...".

Przez należyty stan estetyczny obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 61 Prawa budowlanego należy rozumieć utrzymanie w dobrym stanie elewacji i wyglądu obiektu oraz innych jego elementów, jak też zapewnienie harmonii pomiędzy wyglądem obiektu a otoczeniem naturalnymi stworzonym przez człowieka (wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2001 r. , IV SA 1103/99, niepubl.).

Dokonując oceny, czy przedmiotowy obiekt budowlany szpeci otoczenie w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ administracji winien dokonać porównania przez odniesienie się do wyglądu jego otoczenia.

W zaskarżonej decyzji organ nie wskazał, czym kierował się w stwierdzeniu nieszpecenia otoczenia przez przedmiotowy budynek w sytuacji, gdy jednocześnie stwierdził lepszy stan techniczny i estetyczny sąsiednich budynków. Jakkolwiek ocena stanu estetycznego jest zawsze subiektywna, to wydając zaskarżoną decyzję organ powinien wskazać z jakich przyczyn odpadających tynków i gzymsów oraz skorodowanych balkonów, stwarzających – w ocenie organu – konieczność wygrodzenia zewnętrznej strefy bezpieczeństwa, a także uniemożliwienia wyjścia na balkony nie uznał za szpecące wyglądem otoczenie w sytuacji, gdy nie wskazał podobnie wyglądających obiektów w otoczeniu przedmiotowego budynku.

Organ odwoławczy nie odniósł się także do zarzutów, iż nakaz zabezpieczenia usuwanych elementów tynków i gzymsów środkiem gruntującym niekorzystnie wpłynie na estetykę budynków. Należy także mieć na względzie, ze zakres nałożonych zaskarżona decyzją obowiązków zapobiegnie stwarzaniu przez przedmiotowy obiekt zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ale nie spowoduje nadal usunięcia w pełni nieprawidłowości w nieodpowiednim stanie technicznym obiektu (art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy).

W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 grudnia 2009 r. Sąd wskazał również na konieczność odniesienia się przez organy orzekające do stwierdzonych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L. w decyzji z dnia [...]r. uwag dotyczących złego stanu technicznego przedmiotowego budynku, w tym także wad, które mogą powodować swym wyglądem oszpecenie otoczenia.

Wydając po ponownym rozpatrzeniu sprawy zaskarżoną decyzję Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego nadal nie odniósł się do treści tej decyzji, a w szczególności do wskazanych w powołanym wyroku kwestii, a jedynie stwierdził, że L. Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał w dniu [...] r. decyzję nakazującą wykonanie prac określonych w przedłożonym przez rodzinę S. projekcie.

Organ prawidłowo zauważył w zaskarżonej decyzji, że przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) przewidują uprawnienie dla wojewódzkiego konserwatora zabytków do wydawania decyzji nakazującej osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru zabytków, przeprowadzenia prac budowlanych przy tym zabytku, jeżeli ich wykonanie jest niezbędne ze względu na zagrożenie zniszczeniem lub istotnym uszkodzeniem zabytku. Wykonanie takiej decyzji nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (art. 49 ust. 1 i 2 powołanej ustawy).

Wskazane uprawnienie wojewódzkiego konserwatora zabytków, nie wyłącza możliwości podjęcia decyzji przez właściwy organ na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego (por. Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s. 198-199).

W rozpatrywanej sprawie skarżący kilkakrotnie podnosił, że jako właściciel przeważającej części udziałów w przedmiotowym budynku chce własnym staraniem i kosztem doprowadzić obiekt do należytego stanu technicznego i estetycznego z zachowaniem jego zabytkowego charakteru. W postępowaniu przed wojewódzkim konserwatorem zabytków przedłożył projekt, który zyskał aprobatę konserwatora. Decyzja wydana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L. z dnia [...] r. nie może być wykonana w sytuacji, gdy o pozwolenie na wykonanie robót budowlanych muszą wystąpić wszyscy współwłaściciele obiektu a jest to obecnie niewykonalne. Postępowanie przed sądem powszechnym, wszczęte z inicjatywy skarżącego trwa już kilka lat i skarżący nie uzyskał, mimo starań, orzeczenia sądu zastępującego zgodę części współwłaścicieli (w tym przebywających poza krajem, których miejsce pobytu nie jest znane).

Postępujące pogarszanie się stanu technicznego zabytkowego obiektu legło u podstaw wniosku skarżącego do organów nadzoru budowlanego o rozważenie wydania decyzji w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane.

Zaskarżona decyzja w swym uzasadnieniu nie odniosła się w żaden sposób do zarzutów skarżącego dotyczących tych kwestii.

Żaden przepis Prawa budowlanego nie wyklucza możliwości podjęcia przez organy nadzoru budowlanego decyzji nakazującej na podstawie art. 66 ust. 1 usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego oraz estetycznego obiektu, który podlega jako zabytek ochronie konserwatorskiej. Organy orzekające w sprawie winny zatem dokonać analizy decyzji z dnia 9 sierpnia 2007 r. odnieść się do wskazanego w tej decyzji zakresu nieprawidłowości w stanie technicznym i estetycznym obiektu budowlanego, czego – wbrew zaleceniom zawartym w powołanym wyżej wyroku Sądu – nie uczyniły.

Mając powyższe na względzie Sad na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez tę decyzję w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tejże ustawy.