Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz M.D. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia (...), nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 oraz art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 487 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie cofnięcia M. D. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) wydanego przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu 24 lutego 2016r., nr (...).

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia 24 lutego 2016r. Prezydent Miasta Ł. zezwolił M. D. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa). Decyzja uprawniała do sprzedaży napojów alkoholowych zlecającemu zorganizowanie przyjęcia lub ich podawania podczas przyjęcia wyłącznie gościom zlecającego.

W związku z podejrzeniem nieprzestrzegania przez przedsiębiorcę zasad i warunków sprzedaży napojów alkoholowych wszczęte z urzędu zostało postępowanie administracyjne w sprawie o cofnięcie przedmiotowego zezwolenia.

W dniu 26 kwietnia 2016r. w związku z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania M. D. złożyła w siedzibie organu pisemne wyjaśnienia, wskazując, że zajmuje się organizowaniem przyjęć, podczas których sprzedaje napoje alkoholowe zgodnie z określonymi w ustawie zasadami i warunkami. Podała, że głównym miejscem wykonywania przez nią działalności gospodarczej jest lokal o nazwie "Ax", mieszczący się w Ł. przy ul. Ay 85. Strona zapewniła, że na przyjęcia wpuszczane są wyłącznie osoby, których imiona i nazwiska znalazły się na liście przekazanej zleceniodawcy (zamawiającemu, organizatorowi), a napoje alkoholowe podawane podczas przyjęć są nabywane wyłącznie przez zamawiającego.

W toku czynności przeprowadzonych czynności wyjaśniających w sprawie o cofnięcie przedsiębiorcy uprawnienia do sprzedaży napojów alkoholowych ustalono, że sposób wykonywania działalności gospodarczej przez stronę nie wykazuje cech charakterystycznych, przyjętych jako podstawę prowadzenia działalności cateringowej. Przyjęcia organizowane są bowiem, poza nielicznymi przypadkami, tylko i wyłącznie w jednym lokalu "Ax", mieszczącym się w Ł. przy ul. Ay 85. Przedsiębiorca natomiast nie wykonuje, podstawowej dla działalności cateringowej, usługi polegającej na przygotowaniu i dostarczaniu żywności. Podczas przyjęć organizowanych w ww. lokalu posiłki gościom dostarczane są przez zewnętrzne podmioty - podwykonawców, którym strona zleca przygotowanie żywności. Powyższy stan faktyczny ustalono podczas kontroli przedsiębiorcy przeprowadzonej w dniu 11 września 2016r. Dodatkowo powyższe okoliczności potwierdził przedstawiciel przedsiębiorcy – G. W., który podczas kontroli oświadczył, że w lokalu przy Ay 85 brak jest kuchni, a M. D. nie posiadając możliwości przygotowywania posiłków korzysta każdorazowo w tym zakresie z usług firmy cateringowej, z którą od wielu lat współpracuje.

W ocenie organu zezwalającego przyjęta przez stronę praktyka prowadzenia regularnej sprzedaży napojów alkoholowych tylko w jednym lokalu, przy jednoczesnym zaniechaniu przygotowywania i dostarczania żywności klientom i ich gościom, stanowi ewidentny przykład wykroczenia przez przedsiębiorcę posiadającego tzw. zezwolenie cateringowe poza dozwolony zakres działalności w nim wskazany, co stanowi naruszenie jego warunków i tym samym stanowi podstawę do jego cofnięcia.

Ponadto, w aktach sprawy znajdują się notarialnie potwierdzone oświadczenia osób, które dokonywały bezpośrednich zakupów napojów alkoholowych w lokalu przy ulicy Ay 85, pomimo że nie były uczestnikami organizowanych w jego wnętrzu przyjęć. Osoby te bez przeszkód wpuszczane były do lokalu, w związku z powyższym w ich ocenie sposób funkcjonowania Klubu "Ax" był tożsamy z działalnością innych klubów muzycznych działających w sposób ciągły lub cykliczny przy ulicy Ay i ulicach do niej przyległych. Przypadki takiej praktyki zaobserwował i udokumentował również licencjonowany detektyw, zgodnie z poświadczonymi notarialnie sprawozdaniami z czynności detektywistycznych przeprowadzonych w lokalu przy ulicy Ay 85. Opisany stan faktyczny potwierdzony został w piśmie z dnia 27 września 2016r.; znak [... przez funkcjonariuszy publicznych, tj. pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., którzy w dniu 10 września 2016r. wykonywali w lokalu przy ul. Ay 85 czynności służbowe, a także przez pracowników Biura Promocji Zatrudnienia i Obsługi Działalności Gospodarczej w Departamencie Spraw Społecznych Urzędu Miasta Ł. podczas kontroli przedsiębiorcy przeprowadzonej w dniu 11 września 2016r.

Z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika zatem, że M. D. korzystając z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dla przedsiębiorcy, którego działalność polega na organizacji przyjęć o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) wydanego przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu 24 lutego 2016r. nie przestrzegała warunku korzystania z zezwolenia obligującego do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego, wskazanego w art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Ponadto organ zauważył, że M. D. wnioskowała o przesłuchanie świadków w przedmiotowej sprawie. Z uwagi jednak na fakt, że sam przedsiębiorca zakwestionował ich wiarygodność, a także z uwagi na wyrażoną obawę negatywnego wpływu tego typu czynności na wizerunek przedsiębiorcy (wśród gości oraz osób organizujących przyjęcia), odstąpiono od dokonania przesłuchań.

Podczas kontroli przedsiębiorcy przeprowadzonej w lokalu przy ul. Ay 85 w Ł. w dniu 11 września 2016r. ujawniono również fakt nieuwidaczniania w miejscach sprzedaży i podawania napojów alkoholowych informacji o szkodliwości spożywania alkoholu. Przedsiębiorca nie zastosował się również do nakazów zawartych w art. 5 ust. 1a i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 1995r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz.U. z 2015r., poz. 298 ze zm.), które stanowią że właściciel lub zarządzający obiektem (w tym lokalem gastronomiczno-rozrywkowym), w którym obowiązuje zakaz palenia wyrobów tytoniowych i palenia papierosów elektronicznych, jest obowiązany umieścić w widocznych miejscach odpowiednie oznaczenie słowne i graficzne informujące o zakazie palenia wyrobów tytoniowych i palenia papierosów elektronicznych na terenie obiektu, oraz że w punkcie detalicznym umieszcza się widoczną i czytelną informację o treści: "Zakaz sprzedaży wyrobów tytoniowych, papierosów elektronicznych lub pojemników zapasowych osobom do lat 18.

Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. w oparciu o przedstawione powyżej ustalenia faktyczne cofnął M. D. zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa). W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 181 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, przedsiębiorcom, których działalność polega na organizacji przyjęć, zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane na okres do dwóch. Do zezwoleń nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 3a, ust. 5 pkt 5, ust. 6 pkt 2-4, ust. 7 pkt 4, 5 i 7, ust. 9, ust. 10 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 i 3. Celem wprowadzenia cyt. przepisu było umożliwienie wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przedsiębiorcom prowadzącym działalność cateringową.

Obowiązujące aktualnie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. z 2007r., nr 251, poz.1885), w części 2 załącznika do rozporządzenia - Schemat klasyfikacji w sekcji I - Działalność związana z zakwaterowaniem i usługami gastronomicznymi, w pkt 56 - Działalność usługowa związana z wyżywieniem wymienia, jako odrębną podklasę, przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering) oraz pozostałą gastronomiczną działalność usługową. Zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w części 3 załącznika podklasa ta obejmuje przygotowywanie i dostarczanie żywności świadczone w oparciu o zawartą z klientem umowę, na określone uroczystości do miejsc przez niego wyznaczonych, a także przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych. Dokument ten określa zatem szczegółowo przedmiotowy rodzaj działalności, jako przygotowywanie oraz dostarczanie żywności świadczone w oparciu o zawartą z klientem umowę do miejsc przez niego wyznaczonych.

Istotą działalności opartej na przygotowaniu i dostarczaniu żywności jest w tym przypadku umowa zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a jego klientem, Umowa ta może być skonstruowana wedle woli stron, w oparciu o zasadę swobody umów, ale jej treść obligatoryjnie będzie wskazywała, iż wykonanie jej przedmiotu (przygotowanie i dostarczanie żywności) odbywać ma się w miejscu wskazanym przez strony. Każdorazowo może być to inne miejsce, zlokalizowane na terenie różnych nieruchomości czy obiektów. Wobec powyższego, za cechy charakterystyczne omawianej działalności, przyjąć należy brak stałego punktu sprzedaży oraz obsługę przyjęć organizowanych w miejscu wskazanym przez zlecającego. Z art. 181 ust. 4 ww. ustawy wynika w sposób jednoznaczny, że sprzedaż napojów alkoholowych dokonywana w oparciu o zezwolenia wydane na podstawie przedmiotowego przepisu odbywać się ma wyłącznie w związku z zakresem działalności gospodarczej przedsiębiorcy, którym jest organizacja przyjęć. Natomiast, w przypadku chęci prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu usługowym, klubie, restauracji, pubie ustawodawca przewidział odrębny rodzaj zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Jednocześnie, w myśl art. 18 ust. 7 pkt 6 cyt. ustawy warunkiem korzystania z zezwolenia jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego.

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie, w którym zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj:

- art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i cofnięcie skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, w sytuacji gdy: zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane przedsiębiorcy prowadzącemu działalność polegającą na organizowaniu przyjęć, który to wymóg spełnia skarżąca i dla którego bez znaczenia pozostaje ustalenie miejsca odbywania się organizowanych przez przedsiębiorcę przyjęć oraz okoliczność, czy organizator wykonuje catering osobiście, czy też poprzez podwykonawców, gdyż brak jest w ww. ustawie wymogu osobistego świadczenia oferowanych usług; w miejscu organizowanych przyjęć skarżąca nie dokonuje bezpośredniej sprzedaży napojów alkoholowych dla osób spoza listy zaproszonych gości;

- bezzasadne oparcie się przez organ na załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007r., który nie zawiera zamkniętego katalogu działalności sposobu wykonywania działalności cateringowej, a zatem na tej podstawie nie można przyjąć, że skarżąca dopuściła się naruszenia prawa, gdyż normy ustawowe pozostają nadrzędne do norm wynikających z aktów prawnych wykonawczych;

- art. 181 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że przedsiębiorca, którego działalność polega na organizacji przyjęć powinien organizować je w różnych miejscach oraz wyłącznie osobiście, w sytuacji kiedy przymus taki nie wynika z żadnego przepisu prawa, a zaproponowana przez organ interpretacja wymienionego artykułu prowadzi do niedopuszczalnego ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej;

oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca wykonuje działalność w sposób sprzeczny z zakresem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, przy jednoczesnym pominięciu złożonych przez skarżącą w sprawie wyjaśnień i odstąpieniu od przesłuchania świadków przyjęć organizowanych przez skarżącą na okoliczność możliwości nabycia podczas przyjęć napojów alkoholowych oraz sposobu wykonywania przez skarżącą działalności,

Na podstawie art. 136 K.p.a. pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z zeznań pięciu wskazanych świadków na okoliczność sprzedaży przez skarżącą napojów alkoholowych oraz piwa zgodnie z zakresem objętym zezwoleniem oraz na okoliczność sposobu wykonywania przez M. D. działalności gospodarczej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podniósł, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na organizacji przyjęć, na których serwowany jest alkohol tylko w zakresie opisanym w zezwoleniu. Organ dokonał natomiast dowolnej interpretacji przepisów prawa poprzez przyjęcie, że przedsiębiorca, którego działalność polega na organizacji przyjęć powinien organizować je w różnych miejscach oraz wyłącznie osobiście, w sytuacji kiedy przymus taki nie wynika z żadnego przepisu prawa, a przedstawiona interpretacja prowadzi do niedopuszczalnego ograniczenia swobody gospodarczej. To bowiem od wyboru skarżącej powinno zależeć, czy organizuje catering osobiście, czy też zleca jego wykonanie podwykonawcom, a także wyłącznie w gestii skarżącej pozostaje wybór miejsca, w jakim odbywać się ma przyjęcie, którego jest organizatorem. Brak jest jakichkolwiek opartych na prawie wytycznych, aby miejsce odbywania się przyjęć, których podmiot posiadający zezwolenie jest organizatorem musiało się zmieniać. To organizator dokonuje każdorazowo wyboru miejsca imprezy i brak jest podstaw, aby był w tym zakresie ograniczony. Pełnomocnik skarżącej podkreślił również, że brak jest również niebudzących wątpliwości dowodów świadczących o tym, że w ramach przyjęć organizowanych przez skarżącą dochodziło do bezpośredniej sprzedaży, napojów alkoholowych osobom nie uczestniczącym w organizowanym przyjęciu, to jest w sposób wykraczający poza zakres posiadanego przez organizatora zezwolenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji wskazało, że zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 1 i pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku:

1) nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności:

a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw,

b) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4;

2) nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych.

W myśl art. 18 ust. 7 pkt 6 ww. ustawy, warunkiem korzystania z zezwolenia jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego. Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy warunkiem korzystania z zezwolenia jest przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa.

Stosownie do treści art. 13 ust. 2 ww. ustawy, w miejscach sprzedaży i podawania napojów alkoholowych powinna być uwidoczniona informacja o szkodliwości spożywania alkoholu.

Zdaniem Kolegium bezspornym jest, że w rozpatrywanym przypadku miało miejsce naruszenie norm zawartych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Strona uzyskała zezwolenie na handel alkoholem zgodnie z normą zawartą w art. 181 ust. 4 ustawy, podczas gdy faktycznie prowadzi klub, w którym podawany jest alkohol każdej osobie wchodzącej do lokalu niekoniecznie na zorganizowane przez stronę przyjęcie. Z otrzymanym zezwoleniem na handel alkoholem łączą się zarówno prawa jak i obowiązki strony. Jednym z tych obowiązków jest takie zorganizowanie swojej działalności gospodarczej, aby były przestrzegane zapisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jak i obowiązki wynikające z treści zezwolenia. Skoro strona wystąpiła o szczególny rodzaj zezwolenia na handel alkoholem obwarowanym wymogiem podawania alkoholu jedynie na zorganizowanych przez stronę przyjęciach, to nie może ich sprzedawać każdej osobie. Strona sama ograniczyła sobie krąg potencjalnych klientów (nabywców alkoholu) do osób uczestniczących w zorganizowanych przez stronę przyjęciach. Krąg ten został opisany w zezwoleniu w sposób następujący "napoje alkoholowe mogą być sprzedawane zlecającemu zorganizowanie przyjęcia lub podawane podczas tego przyjęcia gościom zlecającego". Strona nie złożyła odwołania od zezwolenia, więc była świadoma, że nie może sprzedawać alkoholu każdemu klientowi odwiedzającemu klub. Zdaniem Kolegium istotą uzyskanego pozwolenia na podstawie art. 181 ust. 4 ustawy jest właśnie ograniczenie kręgu nabywców alkoholu.

Ponadto Kolegium wskazało, że uzyskanie zezwolenia na podstawie art. 181 ust. 4 ustawy, zwalnia przedsiębiorcę z wielu obostrzeń ustawy, nie zwalnia jednak od wynikającego z art. 13 ust. 2 ustawy, obowiązku informowania nabywających alkohol o szkodliwości jego spożywania.

Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu Kolegium wskazało, istotne dla zgromadzonego materiału dowodowego jest pismo Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 27 września 2016r., z którego treści wynika, że strona sprzedawała alkohol każdemu wchodzącemu do lokalu, co było sprzeczne z treścią uzyskanego zezwolenia, a tym samym strona nie przestrzegała przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z protokołu z dnia 11 września 2016r. wynika, że strona nie przestrzegała także art. 13 ust. 2 ustawy i fakt ten nie był kwestionowany na żadnym etapie postępowania. Kolegium nie podziela poglądu strony jakoby organ l instancji próbował ograniczyć swobodę prowadzenia działalności gospodarczej strony. Strona sama wybrała rodzaj zezwolenia, jaki otrzymała. Cofnięcie zezwolenia z powodu nie przestrzegania przez stronę zezwolenia i nie przestrzegania przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w żaden sposób nie wpływa na formę prowadzenia działalności przez stronę.

Brzmienie normy zawartej w art. 18 ust. 10 pkt 1 i pkt 2 powołanej ustawy jest jednoznaczne i organ administracji ma obowiązek wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia, a decyzja w tym zakresie nie jest pozostawiona jego uznaniu, co wprost wynika z użycia przez ustawodawcę pojęcia "cofa". W przypadku zatem stwierdzenia w sposób nie budzący wątpliwości, że miało miejsce naruszenie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a taka sytuacja miała miejsce w tym przypadku, cofnięcie zezwolenia jest obligatoryjne. Organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane normy prawa, albowiem, sam fakt nawet jednostkowej sprzedaży napojów alkoholowych osobie nie będącej na przyjęciu zorganizowanym, co jak wskazano powyżej jest bezsporne, rodzi po stronie organu administracji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia.

Zdaniem organu odwoławczego jedyną przesłanką zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 1 i pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest obiektywne nieprzestrzeganie przez przedsiębiorcę ustawowych zasad sprzedaży napojów alkoholowych, w tym zakazów i ograniczeń tej sprzedaży przewidzianych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ustawodawca nie różnicuje skutku nieprzestrzegania warunków sprzedaży alkoholu w zależności od stopnia szkodliwości społecznej konkretnego naruszenia ani ilości (notoryczności) dokonanych naruszeń. Nieświadomość naruszenia przepisów prawa i brak zlej woli pozostają bez wpływu na skutek prawny naruszenia Nieprzestrzeganie ustawowych warunków sprzedaży alkoholu zawsze skutkuje cofnięciem zezwolenia na sprzedaż alkoholu.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 181 ust. 4 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 oraz art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że strona skarżąca przekracza zakres objęty zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych, w sytuacji kiedy treść zezwolenia stanowi, że "napoje alkoholowe mogą być sprzedawane zlecającemu zorganizowane przyjęcia lub podawane podczas tego przyjęcia gościom zlecającego", z powyższego wynika logiczna alternatywa łączna "lub" pozwalająca skarżącej zarówno na sprzedawanie alkoholu zlecającemu, jak i na podawanie alkoholu jego gościom, co nieprawidłowo zinterpretowały organy obu instancji stwierdzając, że skarżąca narusza ramy przedmiotowego zezwolenia, w sytuacji kiedy jego prawidłowa wykładnia winna prowadzić do uznania, że sprzedaż alkoholu w ramach organizowanego przyjęcia nie wyłącza podawania alkoholu zgromadzonym gościom;

- art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i cofnięcie skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, w sytuacji gdy w miejscu organizowanych przyjęć skarżąca nie dokonuje bezpośredniej sprzedaży napojów alkoholowych dla osób spoza listy zaproszonych gości, a zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych może być wydawane przedsiębiorcy prowadzącemu działalność polegającą na organizowaniu przyjęć, który to wymóg spełnia skarżąca i dla którego bez znaczenia pozostaje ustalenie miejsca odbywania się organizowanych przez przedsiębiorcę przyjęć, a także okoliczność, czy organizator wykonuje catering osobiście, czy też poprzez podwykonawców, gdyż brak jest w ustawie wymogu osobistego świadczenia oferowanych usług;

- art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 w zw. z art. art. 13 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i cofnięcie skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, w sytuacji kiedy brak było podstaw do stwierdzenia, że w miejscu sprzedaży lub podawania napojów alkoholowych przez skarżącą brak jest widocznej informacji o szkodliwości spożywania alkoholu;

naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., przez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, mimo wadliwości rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, która przesądza o konieczności jego uchylenia;

- art. 10 § 1, art. 136 oraz art. 81 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez niewyznaczenie stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym, przez co odmówiono stronie skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu przed organem drugiej instancji;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez powielenie przez organ nieprawidłowej oraz dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i bezzasadne przyjęcie, iż skarżąca wykonuje działalność w sposób sprzeczny z zakresem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, przy jednoczesnym pominięciu złożonych przez skarżącą w sprawie wyjaśnień, a nadto przy odstąpieniu od przesłuchania świadków przyjęć organizowanych przez skarżącą na okoliczność możliwości nabycia podczas tych przyjęć napojów alkoholowych oraz sposobu wykonywania przez skarżącą działalności, czego konsekwencją było powielenie przez organ drugiej instancji błędnych ustaleń, że w lokalu sprzedawany jest alkohol osobom nieuczestniczącym w zorganizowanych przyjęciach oraz błędne ustalenie że skarżąca nie informuje o szkodliwości spożywania alkoholu klientów;

- art. 78 § 1 w zw. z art. 15 oraz 136 K.p.a., poprzez odmowę uzupełnienia materiału dowodowego, pomimo zgłoszenia wniosków dowodowych przez stronę i zaniechania przesłuchania wnioskowanych świadków, pomimo że okoliczności dla stwierdzenia których świadkowie zostali powołani miały istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a zgodnie z dyspozycją art. 136 K.p.a., organ drugiej instancji może przeprowadzić postępowanie w celu uzupełnienia dowodów, a nawet zlecić je organowi pierwszej instancji, czego w niniejszej sprawie zaniechano pomimo wniosku strony;

Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 16 marca 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (j.t.Dz.U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.) – dalej u.w.t.

O prawidłowości zastosowania stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji przepisów prawa materialnego, a to art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 oraz art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 oraz art. 13 ust. 2 ww. ustawy, decydujące znaczenie mają niewadliwe ustalenia faktyczne, co wynika z treści tych przepisów.

I tak, w myśl art. 18 ust. 10 pkt 1 zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych (zezwolenie, o którym mowa w ust. 1) cofa się w przypadku:

1) nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności:

a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw;

b) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4;

2) nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych.

Stosownie zaś do treści art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 omawianej ustawy warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu oraz przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa.

W sprawie było bezsporne, że skarżąca otrzymała w dniu 24 lutego 2016 r. zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) na podstawie art. 181 ust. 4 u.w.t. Zgodnie z tym przepisem, przedsiębiorcom, których działalność polega na organizacji przyjęć, zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane na okres do dwóch lat. Do zezwoleń nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 3a, ust. 5 pkt 5, ust. 6 pkt 2-4, ust. 7 pkt 4, 5 i 7, ust. 9, ust. 10 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 i 3.

Natomiast stosownie do zapisów zawartych w zezwoleniu zostało ono wydane z zachowaniem przez przedsiębiorcę takich warunków jak: napoje alkoholowe mogą być sprzedawane zlecającemu zorganizowanie przyjęcia lub podawane podczas tego przyjęcia jedynie gościom zlecającego, zezwolenie obowiązuje na terenie gminy Ł. oraz będą zachowane ustawowe warunki prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych wymienione w art. 18 ust. 7 pkt 1-3, 6, 8-9 ww. ustawy.

W tej sytuacji o naruszeniu powyższych przepisów można byłoby mówić tylko wówczas, gdyby w sposób niewadliwy ustalono, że skarżąca naruszyła warunki sprzedaży napojów alkoholowych przez ich sprzedaż poza miejscem wymienionym w zezwoleniu, podawanie innym osobom, a nie tylko gościom zlecającego przyjęcie, czy też sprzedawanie innym osobom, a nie tylko zlecającemu zorganizowanie przyjęcia oraz nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw; sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4.

W ocenie sądu, samo pismo Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 27 września 2016 r. nie mogło stanowić, tak jak przyjmuje to organ, podstawy do stwierdzenia, że skarżąca narusza warunki i zasady sprzedaży napojów alkoholowych określone w zezwoleniu. Z powyższego pisma wynika przede wszystkim, że zostały przeprowadzone czynności służbowe, polegające na obserwacji zachowań osób zatrudnionych w klubie Ax mieszczącym się w Ł. przy ul. Ay 85, mające na celu weryfikację przestrzegania obowiązków związanych z posiadaniem kas rejestrujących i ewidencjonowaniem przy ich użyciu sprzedaży detalicznej. W wyniku prowadzonej obserwacji stwierdzono sprzedaż napojów alkoholowych na rzecz osób przebywających w klubie. Na podstawie poczynionych ustaleń zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze w sprawie nierzetelnego prowadzenia ewidencji w postaci zapisów kasy rejestrującej.

Zdaniem sądu, powyższe informacje nie są wystarczające do stwierdzenia naruszenia przez skarżącą warunków i zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w zezwoleniu. Podkreślić należy, że to, iż została przeprowadzona kontrola przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej wynika wyłącznie z pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 27 września 2016 r. i ma charakteru dowodu pośredniego. W powyższym piśmie wskazano jedynie, że przeprowadzone zostały czynności w zakresie obserwacji zachowań osób zatrudnionych w klubie, mające na celu weryfikację przestrzegania obowiązków związanych z posiadaniem kasy rejestrującej i ewidencjonowanie przy jej użyciu sprzedaży detalicznej. Wprawdzie w piśmie wskazano, że w wyniku prowadzonej obserwacji stwierdzono sprzedaż napojów alkoholowych na rzecz osób przebywających w klubie, ale nie zostało ustalone kim były te osoby, czy była to sprzedaż, czy też podawanie napojów alkoholowych. Przy czym ww. pismo nie ma charakteru dowodu bezpośredniego, gdyż pracownicy przeprowadzający kontrolę nie zostali przesłuchani przez organ prowadzący postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na okoliczność sprzedaży napojów alkoholowych. Z pisma wynika ponadto, że nie udzielono szerszych informacji ze względu na dobro prowadzonego dochodzenia.

Zdaniem sądu, skoro kontrola pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. przeprowadzana została w określonym dniu, tj. 10 września 2016 r., to obowiązkiem organu cofającego zezwolenie było ustalenie na podstawie stosownej dokumentacji, czy w tym dniu skarżąca organizowała przyjęcie, kto był zlecającym, kto kupował alkohol. Takie ustalenia nie zostały poczynione. Istotne znaczenie miały także zeznania osób, które przeprowadzały kontrolę. Z akt nie wynika, że osoby te zostały przesłuchane w celu ustalenia przebiegu zdarzeń w klubie w dniu 10 września 2016 roku.

Innym dowodem, na który powołują się organy obu instancji jest protokół kontroli przeprowadzonej przez pracowników Biura Promocji Zatrudnienia i Obsługi Działalności Gospodarczej w Departamencie Spraw Społecznych Urzędu Miasta Ł. w dniu 11 września 2016 r., której przedmiotem było sprawdzenie przestrzegania zasad i warunków korzystania z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przez przedsiębiorcę, którego działalność polega na organizacji przyjęć, w tym zasad i warunków sprzedaży napojów alkoholowych oraz innych warunków określonych przepisami prawa. Podkreślić należy, że część tego protokołu, tj. wnioski pokontrolne jest nieczytelna. Organ wyjaśnił, że oryginał został przekazany do Prokuratury Okręgowej w O. (pismo SKO - k.46 akt sądowych). Skoro protokół jest nieczytelny, to sąd nie może dokonać kontroli tego dowodu z punktu widzenia informacji w nim zawartych. Istotne jest jednak to, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji powołując się na ustalenia zawarte w tym protokole wskazują tylko na naruszenie art. 13 ust. 2 u.w.t., tj. nieumieszczenie informacji o szkodliwości podawania alkoholu. Natomiast w protokole tym nie zostały stwierdzone okoliczności bezpośrednich zakupów napojów alkoholowych przez osoby nie będące uczestnikami organizowanych w klubie przyjęć, gdyż organy na tę okoliczność nie wskazują w uzasadnieniach swoich decyzji.

Organ II instancji ograniczył się do wskazania naruszenia art. 13 ust. 2 u.w.t., wyjaśniając, że art. 181 ust. 4 u.w.t. zwalnia przedsiębiorcę z wielu obostrzeń ustawy, nie zwalnia go jednak z obowiązku informowania nabywających alkohol o szkodliwości jego spożywania, ale nie wyjaśnił, czy tylko to może stanowić podstawę do cofnięcia przedsiębiorcy zezwolenia.

Wobec powyższego, dowody zebrane w postępowaniu administracyjnym świadczą jedynie o tym, że były prowadzone kontrole w lokalu przy ul. Ay 85, tj. w dniu 10 września i 11 września 2016 r., natomiast wyniki tych kontroli budzą wątpliwości, co do stwierdzenia, czy skarżąca naruszyła zasady i warunki sprzedaży napojów alkoholowych określone w zezwoleniu.

Nie można zatem podzielić stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że bezsporny jest fakt sprzedaży w lokalu przy ul. Ay 85 napojów alkoholowych osobom nie będącym na przyjęciu zorganizowanym, skoro nie dokonano sprawdzenia dokumentacji prowadzonej przez skarżącą, a tym samym nie wyjaśniono, czy w czasie kontroli skarżąca organizowała przyjęcia i komu sprzedawane i podawane były napoje alkoholowe. Organy nie odniosły się zatem w sposób dostateczny do twierdzeń skarżącej zawartych w piśmie z dnia 25 kwietnia 2016 r. zatytułowanym "Wyjaśnienia", że napoje alkoholowe podawane podczas przyjęć są nabywane wyłącznie przez zamawiającego, a ich rodzaj, ilość, a także forma zaserwowania spisane są w zamówieniach bądź umowach.

W ocenie sądu, istotne znaczenie miałoby także porównanie listy gości uczestniczących w imprezie zorganizowanej przez skarżącą w dniu kontroli, tj. w dniu 10 września 2016 r. oraz w dniu 11 września 2016 r. Skarżąca bowiem twierdzi, że na przyjęcia wpuszczani są wyłącznie goście, których imiona i nazwiska znalazły się na liście przekazanej od zleceniodawcy (wyjaśnienia z dnia 25 kwietnia 2016 r.). Sprawdzenie dokumentacji pozwoliłoby pracownikom przeprowadzającym kontrolę w sposób jednoznaczny wyjaśnić wszelkie wątpliwości.

Organy nie wyjaśniły także, dlaczego zostało wszczęte z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia. Stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji przez organ I instancji, że "w związku z podejrzeniem nieprzestrzegania przez przedsiębiorcę zasad i warunków sprzedaży napojów alkoholowych" nie wyjaśnia na jakiej podstawie pojawiły się powyższe podejrzenia, skoro zezwolenie było z dnia 24 lutego 2016 r., a zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 30 marca 2016 r., oraz dlaczego kontrola została przeprowadzona przez pracowników Urzędu Miasta Ł. Departamentu Spraw Społecznych Biura Promocji Zatrudnienia i Obsługi Działalności Gospodarczej Oddział Licencji i Zezwoleń dopiero w dniu 11 września 2016 r. w zakresie sprawdzenia przestrzegania zasad i warunków korzystania ze zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przez przedsiębiorcę, którego działalność polega na organizacji przyjęć, w tym zasad i warunków sprzedaży napojów alkoholowych oraz innych warunków określonych przepisami prawa.

W tym miejscu wskazać należy, że wprawdzie organ I instancji w uzasadnieniu decyzji powołuje się na notarialnie potwierdzone oświadczenia osób, które dokonywały bezpośrednich zakupów alkoholowych w lokalu przy ul. Ay 85, jednakże oświadczeń tych brak jest w aktach, a ponadto nie wiadomo kim były te osoby, kiedy były obecne w klubie. Takich rozważań nie zawierają uzasadnienia decyzji obu instancji.

Również powołanie się przez organ I instancji na ustalenia licencjonowanego detektywa nie jest wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji nawet nie wyjaśnił, kto zlecił wykonanie czynności detektywowi. Dopiero po wniesieniu przez skarżącą odwołania od decyzji organu I instancji do akt sprawy został załączony wniosek dowodowy z dnia 12 grudnia 2016 r. Stowarzyszenia Ł. Klubu Biznesu, podpisany przez Przewodniczącego Kapituły R. K., z którego wynika, że w ocenie stowarzyszenia skarżąca prowadzi ciągłą sprzedaż napojów alkoholowych wbrew przepisom ustawy. Pismo to załączono do akt bez poczynienia bezpośrednich ustaleń w zakresie w nim wskazanym. Nie przesłuchano także detektywa prowadzącego działania na terenie klubu w dniu 3 grudnia 2016 r. na okoliczność wskazanych przez niego ustaleń w sprawozdaniu z dnia 5 grudnia 2016 r. Podkreślić w tym miejscu należy, że z akt sprawy nie wynika, że zarówno pismo stowarzyszenia, jaki i sprawozdanie detektywa zostały przeprowadzone na wniosek organu prowadzącego postępowania administracyjne dotyczące cofnięcia skarżącej zezwolenia. Zatem konieczne było dokonanie w tym zakresie przez organy własnych ustaleń.

W świetle powyższych okoliczności należy podzielić zarzut skargi, że organ II instancji wadliwie zaakceptował stan faktyczny sprawy, mimo iż w sprawie nie wyjaśniono w sposób należyty, czy strona skarżąca sprzedawała napoje alkoholowe niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu.

Bez tych ustaleń za przedwczesne należy uznać odniesienie się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, a to art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 oraz art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 omawianej ustawy przez ich błędne zastosowanie, gdyż takie odniesienie byłoby możliwe tylko w przypadku niewadliwie ustalonego stanu faktycznego.

Z kolei z ustaleń organu wynika naruszenie art. 13 ust. 2 u.w.t. poprzez nieumieszczenie informacji o szkodliwości podawania alkoholu, mimo że skarżąca w skardze nie zgadza się z tym zarzutem. Nie oznacza to jednak, że naruszenie tego zakazu prowadzi automatycznie "do cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy". Zauważyć bowiem należy, iż w tym ostatnim przepisie jest mowa o "nieprzestrzeganiu określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych", a więc do takiego cofnięcia zezwolenia niezbędne byłoby wykazanie, iż powyższe pozostawało w związku z warunkami sprzedaży napojów alkoholowych. W tym zaś zakresie brak jest jakichkolwiek ustaleń.

Ponadto wskazać należy, że M. D. wnioskowała o przesłuchanie świadków w przedmiotowej sprawie w piśmie z dnia 25 kwietnia 2016 roku oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji na okoliczność sprzedaży przez skarżącą napojów alkoholowych zgodnie z zakresem objętym zezwoleniem oraz na okoliczność sposobu wykonywania przez nią działalności gospodarczej, jednakże wnioski te zostały całkowicie pominięte przy wydaniu zaskarżonych decyzji.

Uzasadnieniem dla takiego działania organu I instancji nie mogła być to, że jak twierdzi organ sam przedsiębiorca zakwestionował wiarygodność zeznań wskazanych świadków. W ocenie sądu, wbrew stanowisku organu skarżąca w piśmie z dnia 25 marca 2016 r. wyraziła tylko obawę, że wiarygodność zgłoszonych przez nią świadków może być podważona przez organ z uwagi na to, iż pozostają z nią w stosunku pracy, natomiast jeśli chodzi o przesłuchanie osób, które organizowały przyjęcia, to wnosiła o możliwość wcześniejszego kontaktu z gośćmi, aby nie byli zaskoczeni otrzymanym wezwaniem. Powyższe argumenty strony nie zostały powtórzone w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a ponadto strona wnosiła o przesłuchanie jeszcze innych świadków.

Tymczasem zgodnie z art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża jednocześnie zasadę swobodnej oceny dowodów, jak też zasadę prawdy obiektywnej, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie dążąc do ustalenia prawdy materialnej gromadzi - czy to z inicjatywy strony czy z urzędu - materiał dowodowy, który następnie w całokształcie musi poddać pełnej ocenie z punktu widzenia przedmiotu (istoty) rozstrzyganej sprawy administracyjnej. Dokonane takiej oceny, aby można było uniknąć zarzutu dowolności przyjętych ustaleń faktycznych - musi zostać zobrazowane w treści uzasadnienia decyzji. Zgodnie bowiem z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Powyższe miało o tyle istotne znaczenie, gdyż okoliczności, na które mieli być powołani świadkowie, zdaniem sądu nie zostały udowodnione w sposób nie budzący wątpliwości innymi środkami dowodowymi. Zgodnie bowiem z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (§ 2).

Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GSK 8/09, w którym sąd wskazał, że sformułowania z art. 78 § 2 K.p.a. "jeżeli żądanie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami" nie należy rozumieć dosłownie jako zakazu uwzględniania żądania strony dotyczącego dopuszczenia dowodu na obalenie tezy - zdaniem organu - już udowodnionej (wyjaśnionej). Oznaczałoby to, że strona będąca w zwłoce nie może dowodzić swojej tezy dowodowej, jeżeli zdaniem organu została już udowodniona odmienna teza. Byłaby to bowiem kara za zwłokę, której stosowanie byłoby uzależnione od poglądu organu na dotychczasowy wynik postępowania dowodowego (LEX nr 552772).

Wobec powyższego, sąd stwierdził, że organy nie przeprowadziły szczegółowego postępowania wyjaśniającego dotyczącego ww. okoliczności. Przede wszystkim nie wykazały, że warunki i zasady sprzedaży napojów alkoholowych zostały przez skarżącą naruszone. Kolegium nie wywiązało się należycie z obowiązku powtórnego rozpoznania sprawy. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym. Zgodnie natomiast z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś stosownie do postanowień § 3 tego artykułu, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie faktyczne i prawne jest zatem jednym z niezbędnych elementów decyzji. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził. Zdaniem sądu zaskarżona decyzja nie spełnia standardów określonych powyżej wskazanymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ organ w treści uzasadnienia ograniczył się wyłącznie do kontroli decyzji uprzednio wydanej przez organ, nie rozpatrzył natomiast całej sprawy merytorycznie, czego konsekwencją jest wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

A zatem doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. i art. 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie sądu, organ dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego. Nie można takiej ocenie przypisać znamion swobodnej oceny dokonanej na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.).

Ponownie rozstrzygając sprawę, organ zgromadzi i wszechstronnie rozważy zebrany materiał dowodowy i dokona jego prawidłowej oceny. Organ ustali także jak zakończyło się postępowanie prowadzone przez Urząd Kontroli Skarbowej w Ł., oraz czy postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w O., do której - jak wynika z pisma SKO w Ł. z dnia 24 maja 2017 r. (k. 46 akt administracyjnych) - przekazane zostały akta administracyjne w dniu 3 stycznia 2017 roku – pozostaje w związku z postępowaniem administracyjnym dotyczącym cofnięcia skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Z tych wszystkich względów, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Ogólna suma kosztów to 980 zł (500 zł – wpis sądowy, 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika).

B.K.