Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 4 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej S. N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 maja 2019 roku, sygn. akt II SA/Łd 383/19 w sprawie ze skargi S. N. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 22 stycznia 2019 roku zatytułowanego "Skarga na wiele decyzji" postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. B.A.

Postanowieniem z dnia 23 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 383/19, odrzucił skargę S. N. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 22 stycznia 2019 roku zatytułowanego "Skarga na wiele decyzji".

Pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, które na mocy zarządzenia Z-cy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 czerwca 2019 r., zostało potraktowane jako skarga kasacyjna. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. decyzja podjęta przez SKO podlega kontroli sądu administracyjnego. Wskazał, że urzędnicy bezprawnie przymuszają go do podpisywania pism, co stanowi naruszenie uprawnień z art. 231 § 2 k.k. i przymuszanie do określonego działania z art. 246 k.k. Jego zdaniem urzędnicy MOPS i SKO działają w zorganizowanej grupie przestępczej, zatem nie są uprawnieni do rozpatrywania jego wniosków, odwołań czy skarg. Wraz ze skargą kasacyjną skarżący wniósł o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie Sędziego WSA Sławomira Wojciechowskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3), przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie natomiast z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.

Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia lub niedopuszczalną z innych przyczyn, jak również skargę kasacyjną, której braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.

Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna (taki to środek zaskarżenia przysługuje bowiem na postanowienie wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) nie spełnia wymogu tzw. "przymusu adwokacko-radcowskiego" określonego w art. 175 § 1 p.p.s.a., bowiem nie została ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym. Oznacza to, że sporządzona osobiście przez skarżącego skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.

Z tych względów sąd, na podstawie art. 178 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.

B.A.