W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 10 stycznia 2011r. od wniesionej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. A. S. reprezentowany przez doradcę podatkowego M. D.-M. złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.
Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 lutego 2011r. . skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego podpisanie pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 lutego 2011r., co wynika z potwierdzenia odbioru. Jednakże pismem z dnia 7 lutego 2011r. skarżący cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej ustawa p.p.s.a. – prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wobec cofnięcia przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy, postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy stało się bezprzedmiotowe.
Przepisy ustawy p.p.s.a. nie przewidują jednak umorzenia postępowania w sprawach wpadkowych (akcesoryjnych), takich jak przyznanie prawa pomocy. Z tego też względu, cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy, na etapie rozpoznawania tego wniosku przez referendarza sądowego, skutkować może jedynie jego oddaleniem, a nie umorzeniem postępowania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia
