Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 30 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 roku sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.

W dniu 29 października 2009r. M. P. wystąpiła do organu administracji z wnioskiem o wymeldowanie męża – S. P. z miejsca stałego pobytu mieszczącego się w Ł. przy ul. R. 13 w lokalu nr 3a. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż jej mąż jest osobą chorą psychicznie i od dnia 9 czerwca 2009r. nie przebywa w miejscu zameldowania. Po opuszczeniu zakładu karnego i kilkumiesięcznym pobycie w szpitalu zamieszkał on u swojej matki, gdzie do chwili obecnej przebywa.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 139 z 2006r. poz. 993 z późn. zm.) i art.61 § 1 kpa, odmówił wymeldowania S. P. z miejsca pobytu stałego mieszczącego się w lokalu nr 3a przy ul. R. 13 w Ł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż opuszczenie lokalu przez S. P. nie wynikało z jego własnej woli lecz spowodowane zostało zdarzeniem, które miało miejsce w dniu 9 września 2009r. Wówczas to S. P. został wyprowadzony z lokalu przez Policję i umieszczony w placówce penitencjarnej a następnie w szpitalu. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wyjaśnił, że przebywanie poza miejscem stałego zameldowania, uzasadnione względami obiektywnymi, nie jest równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art.15 ust.2 z ustawy z 10 kwietnia 1974r.

Od wymienionej decyzji odwołanie wniosła M. P. Odwołująca opisała swoją trudną sytuacje życiową i wskazała, iż S. P. opuścił lokal w dniu 9 czerwca 2009r. Do chwili obecnej w nim nie przebywa. W dniu 9 czerwca 2009r. mąż został wyprowadzony przez Policję i umieszczony w zakładzie karnym. Po opuszczeniu zakładu karnego zamieszkał u swojej matki przy ul. P. 69 a następnie przez okres kilku miesięcy przebywał w szpitalu. Po wyjściu ze szpitala powrócił do swojej matki i tam przebywa do chwili obecnej. W dniu 10 września 2009r. matka S. P. zabrała rzeczy osobiste syna. W dniu 4 września 2009r. sąd karny uchylił tymczasowy areszt wobec S. P. i zastosował dozór policyjny nakazując jednocześnie S. P. opuszczenie spornego lokalu i zakazując kontaktowania się z M. P. i K. P.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 139 z 2006r. poz. 993 z późn. zm.) i art.138 § 1 pkt. kpa, uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o wymeldowaniu S. P. z miejsca stałego pobytu mieszczącego się w lokalu nr 3a przy ul. R. 13.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, iż w stosunku do S. P. spełnione została przesłanka opuszczenia lokalu w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. Okolicznością niesporną jest, że w dniu 9 czerwca 2009r. S. P. został wyprowadzony z lokalu przez Policję i umieszczony w zakładzie karnym. Po upuszczeniu zakładu karnego S. P. zamieszkał u swojej matki a następnie przez okres kilku miesięcy przebywał w szpitalu. Po opuszczeniu szpitala powrócił do lokalu matki gdzie przebywa do chwili obecnej. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że w toku posiedzenia przed Sądem Rejonowym w Ł. w przedmiocie tymczasowego aresztowania S. P. zarówno jego matka jak i jego pełnomocnik zobowiązali się do podjęcia działań by S. P. przebywając na wolności nie powrócił do lokalu mieszkalnego, który uprzednio zajmował wspólnie z żoną i synem. W dniu 10 września 2009r. matka S. P. zabrała ze spornego mieszkania rzeczy osobiste syna. Natomiast w toku prowadzonego postępowania karnego, w celu zniwelowania ryzyka popełnienia przestępstwa przez S. P. na szkodę żony i syna, sąd orzekł o zakazie kontaktowania się z żoną i synem oraz nakazał S. P. opuszczenie lokalu. Mając zatem na uwadze poczynione ustalenia faktyczne organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż mimo, że S. P. nie opuścił lokalu z własnej woli to jednak okoliczności jakie nastąpiły po opuszczeniu lokalu pozwalają na stwierdzenie, że w stosunku do S. P. spełniona została przesłanka opuszczenia lokalu w znaczeniu o którym mowa w art.15 ust.2 ustawy z 1o kwietnia 1974r. Dalsze bowiem utrzymywanie w ewidencji ludności zapisu, że miejscem pobytu stałego S. P. jest lokal nr 3a przy ul. R. 13, byłoby utrzymywaniem fikcji meldunkowej niezgodnej z przepisami prawa a w szczególności z art.9 ust.2b.), który stanowi, że zameldowanie w lokalu służy celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu danej osoby w lokalu. Mając to na uwadze organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o wymeldowaniu S. P.

Na wymienioną decyzję S. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Podniósł zarzut naruszenia art.. 15 ust.2 i art.9b.) ustawy z 10 kwietnia 1974r. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zastosowany wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci nakazu opuszczenia lokalu mieszkalnego nie jest sytuacją trwałą. Ma on charakter tymczasowy tj. do czasu zakończenia toczącego się postępowania karnego. Wbrew natomiast twierdzeniu organu odwoławczego w spornym lokalu nadal pozostają rzeczy osobiste należące do skarżącego. Matka nigdy nie zobowiązywała się do zameldowania syna. Podkreślono, iż konieczność posiadania zameldowania w dotychczasowym miejscu pobytu stałego związana jest z przewlekłą chorobą psychiczną, na którą cierpi skarżący. Brak bowiem miejsca stałego zameldowania uniemożliwi skarżącemu korzystanie ze świadczeń publicznej służby zdrowia i hospitalizację w specjalistycznym zakładzie opieki zdrowotnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania M. P. wnosiła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga S. P. nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz.993 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.15 ust.2 wymienionej ustawy organ gminy wydaje, na wniosek strony lub z urzędu, decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Z wymienionego przepisu wynika, iż przesłanką wymeldowania konkretnej osoby jest opuszczenie przez nią, bez wymeldowania, dotychczasowego miejsca pobytu. Przez "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu" należy rozumieć takie opuszczenie, które jest dobrowolne i ma charakter trwały. Dobrowolność ta musi wynikać z własnej woli zainteresowanego, a nie z bezprawnego działania innych osób. Za dobrowolne opuszczenie lokalu uznaje się także taką sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta przez dysponenta lokalu, bądź do tego zmuszona ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 października 2005r. w spr.II OSK 127/05 (Lex nr 201427), z 22 sierpnia 2000r. w spr. V SA 108/00 (Lex nr 49954), z 18 kwietnia 2000r. w spr.V SA 1424/99 (Lex nr 79243), z 28 listopada 2001r. w spr.SA/Rz 685/00 (nie publikowany), z 26 stycznia 1986r. w spr.III SA 799/85 (nie publikowany). O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy natomiast zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych oraz brak woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. Przy ocenie zamiaru opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu nie można poprzestać jedynie na oświadczeniu zainteresowanej osoby lecz winno się uwzględnić wszystkie okoliczności faktyczne konkretnej sprawy. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 marca 1987r. w sprawie SA/Gd 1073/86(nie publikowany) i w wyroku z 23 kwietnia 2001r. w sprawie V SA 3169/00 (Lex nr 50123).

Zgodnie z treścią art.6 ust.1 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych(Dz.U. nr 139 z 2006r. poz.993 z późn. zm.) pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Miejscem pobytu stałego jest lokal w którym dana osoba zamieszkuje, w którym znajduje się jej centrum życiowe i w którym skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych.

W niniejszej sprawie organ administracji słusznie uznał, iż spełnione zostały przesłanki do wymeldowania skarżącego z miejsca jego stałego pobytu.

Przy ocenie spełnienia przesłanek wymeldowania należy wziąć pod uwagę całokształt okoliczności sprawy a w szczególności to jak doszło do opuszczenia miejsca stałego pobytu przez S. P.

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w dniu 9 czerwca 2009r. skarżący został zatrzymany w miejscu zameldowania przez funkcjonariuszy Policji a następnie tymczasowo aresztowany na okres trzech miesięcy w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa znęcania się fizycznego i psychicznego nad żoną i synem. Postanowieniem z dnia 4 września 2009r. Sąd Rejonowy w Ł. uchylił tymczasowy areszt i zastosował środek zapobiegawczy w postaci dozoru policji nakazując skarżącemu opuszczenie lokalu nr 3a przy ul. R. 13 oraz zakazując mu kontaktowania się z żoną i synem. Od dnia 4 września 2009r. S. P. zamieszkuje u swojej matki. Przeciwko S. P. został wniesiony akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art.207 § kk w związku z art.31 § 2 kk. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2009r. Sąd Rejonowy w Ł. umorzył postępowanie z uwagi na to, iż S. P. w chwili dokonania zarzuconego mu czynu miał zniesioną całkowicie zdolność rozumienia jego znaczenia i nie mógł pokierować swoim postępowaniem. Na skutek zażalenia prokuratora postanowieniem z dnia 6 stycznia 2010r. Sąd Okręgowy w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia wymienionego postanowienia wynika, iż dla rozstrzygnięcia poczytalności S. P. konieczne jest wyjaśnienie rozbieżności opinii dwóch biegłych psychiatrów. Do chwili obecnej postępowanie karne w Sądzie Rejonowym w Ł. nie zostało zakończone.

Zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż przeciwko S. P. wniesiony został akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa znęcania się fizycznego i psychicznego nad żoną i synem. Faktem jest, iż do chwili obecnej nie doszło do wydania wyroku z uwagi na wątpliwości co do poczytalności skarżącego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie karnej uprawdapadabnia jednak fakt popełnienia przestępstwa. Świadczy o tym okoliczność zastosowania tymczasowego aresztowania a następnie dozoru policji z jednoczesnym nakazaniem S. P. opuszczenia miejsca zameldowania oraz zakazem kontaktowania się z żoną i synem. Skoro sąd karny orzekł takie nakazy to musiały istnieć dowody, że wcześniej dochodziło do znęcania się nad żoną i synem. Sad karny chciał w ten sposób zapobiec popełnieniu przestępstwa przez S. P. gdyby, po uchyleniu aresztu, wrócił on do miejsca dotychczasowego zamieszkania.

Osoba pozostająca pod zarzutem popełnienia przestępstwa znęcania się nad rodziną musi zdawać sobie sprawę, że organy państwa uczynią wszystko, co jest dozwolone w granicach prawa, aby zapobiec popełnieniu przez sprawcę tego rodzaju czynów w przyszłości. Jednym ze środków do osiągnięcia tego celu jest odizolowanie sprawcy od ofiary. Realizacją tego celu było postanowienie sądu karnego nakazującego skarżącemu opuszczenie miejsca zameldowania oraz zakazujące kontaktów z żoną i synem. Realizacją tego celu było również postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z 28 stycznia 2010r. w spr. XII C 620/09 oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Sądu Apelacyjnego w Ł. z 31 marca 2010r. w spr. I ACz 262/10. W toczącej się sprawie rozwodowej S. P. zgłosił bowiem wniosek o udzielenie zabezpieczenia poprzez ustalenie sposobu korzystania ze wspólnego mieszkania. Sądy rodzinne obu instancjach nie uwzględniły tego wniosku podnosząc, iż pozwany jest agresywny w stosunku do żony i syna i wspólne zamieszkiwanie stanowiłoby nadmierną dolegliwość dla rodziny. Zrealizowanie celu odizolowania sprawy od ofiar zostało zatem dokonane przez sąd karny i rodzinny wskutek zastosowania odpowiednich przepisów prawa karnego i cywilnego. Mając na uwadze wykładnię systemową obowiązujących przepisów prawa realizacje tego celu winna również nastąpić w dziedzinie prawa administracyjnego. Przejawem takiego działania jest wymeldowanie skarżącego z miejsca jego stałego pobytu. Zapewnia to bowiem bezpieczeństwo i spokojny byt rodzinie. Ochrona dobra rodziny jest tutaj najważniejsza.

Osoba której postawiono zarzut popełnienia przestępstwa znęcania się nad rodziną musi się liczyć ze stosowną reakcją ze strony państwa. Zatrzymanie skarżącego w dniu 9 czerwca 2009r. przez funkcjonariuszy Policji w miejscu stałego pobytu a następnie jego aresztowanie było konsekwencją jego wcześniejszego zachowania wobec żony i syna. Osoba, która postępuje w ten sposób musi zdawać sobie sprawę z możliwości zastosowania wobec niego środków zapobiegawczych przewidzianych w przepisach prawa karnego. W związku z czym opuszczenie przez S. P. spornego lokalu w dniu 9 czerwca 2009r., w związku z jego zatrzymaniem, należy traktować jako dobrowolne. Było ono bowiem konsekwencją jego nagannego zachowania wobec rodziny we wcześniejszym okresie, co uzasadniało postawienie mu zarzutu popełnienia przestępstwa z art.207 § 1 Kodeksu karnego. W tym znaczeniu, w przekonaniu sądu, należało uznać, że opuszczenie lokalu przez skarżącego miało charakter dobrowolny.

Sad także uznał, iż opuszczenie lokalu miało charakter trwały. Wskazuje na to dość długi okres czasu jaki upłynął od opuszczenia lokalu przez skarżącego. Od dnia 9 czerwca 2009r., a więc prawie od półtora roku, nie przebywa on w miejscu swojego stałego pobytu. W ocenie sądu jest to stosunkowo długi okres. Nadto nie wiadomo jak długo będzie trwał ten okres. Sąd karny, w ramach środka zapobiegawczego, nakazał bowiem skarżącemu opuszczenie spornego lokalu i nie wiadomo jak długo będzie jeszcze toczyło się postępowanie karne. Nie wiadomo także jaka będzie treść orzeczenia sądu karnego i kiedy stanie się ono prawomocne. Prowadzi to do wniosku, iż okres nie przebywania S. P. w spornym lokalu będzie jeszcze dość długi a być może sąd karny orzeknie w ogóle całkowity zakaz przebywania w spornym lokalu. Opuszczenie miejsca stałego pobytu przez skarżącego można zatem potraktować jako mający charakter trwały.

Przyjęta przez sąd interpretacja art.15 ust.2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. ma oparcie w przepisach Konstytucji. Wszelkie przepisy prawa należy bowiem interpretować z uwzględnieniem zasad wynikających z ustawy zasadniczej. Zgodnie z treścią art.18 Konstytucji, małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl zaś art.72 ust.1 Konstytucji, Rzeczypospolita Polska zapewnia ochroną praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.

Z wymienionych przepisów wynika prawo rodziny do zapewnienia ochrony ze strony państwa przed ewentualnymi przestępstwami przeciwko rodzinie. Ochrona taka winna być również realizowana w dziedzinie prawa administracyjnego poprzez wymeldowanie osoby, która ma postawiony zarzut znęcania się nad rodziną, z miejsca stałego pobytu gdzie zamieszkują także członkowie rodziny. Zebrany materiał dowodowy uprawdapadabnia, iż skarżący znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoją żoną i synem. Wskazuje na to treść aktu oskarżenia, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Ł. z 31 marca 2010r. oraz liczne pisma M. P. składane w postępowaniu administracyjnym i sądowym. Wynika z nich, iż skarżący był agresywny szczególnie wobec żony, wszczynał awantury w czasie których bił ją po całym ciele, w tym także po twarzy, wykręcał ręce, szarpał, popychał, ubliżał słowami obelżywymi oraz groził pozbawieniem życia i zdrowia. Uprawdopodobnione jest także, iż podobnych czynów dopuszczał się również wobec syna. Jak wynika z pisma uczestniczki postępowania z dnia 23 listopada 2010r. obawia się ona o życie i zdrowie własne oraz syna gdyby mąż wrócił do lokalu. Organy państwa kierując się dobrem rodziny, muszą podjąć działania zmierzające do zapewnienia rodzinie bezpieczeństwa i spokojnego bytu. Jednym z takich działań jest odizolowanie sprawcy od swoich ofiar poprzez instytucję wymeldowania.

Przy ocenie zasadności skargi sąd wziął także pod uwagę konieczność zachowania zasady spójności systemu prawnego w zakresie ochrony rodziny. Skoro sąd karny nakazał skarżącemu opuszczenie spornego lokalu i zakazał kontaktów z żoną i synem zaś sąd rodzinny odmówił ustalenia sposobu korzystania ze wspólnego mieszkania stron w sprawie rozwodowej to również rozstrzygnięcie organu administracji winno być zgodne z orzeczeniami sądu karnego i rodzinnego. Odmowa wymeldowania skarżącego niweczyłaby skutki orzeczeń obu sądów i doprowadziłaby do funkcjonowania sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć co jest rzeczą niedopuszczalną. Nie może być tak, iż sąd karny nakazuje skarżącemu opuszczenie lokalu, sąd rodzinny nie zezwala S. P. na korzystanie ze wspólnego mieszkania zaś organ administracji odmawia wymeldowania skarżącego co oznaczałoby, iż ma on prawo nadal zamieszkiwać ze swoją rodziną. Stanowiłoby to naruszenie zasady spójności prawa w zakresie ochrony praw rodziny przez różne organy państwa.

Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Wskutek nagannego zachowania wobec żony i syna, skarżący w dniu 9 czerwca 2009r. został tymczasowo aresztowany a następnie sąd karny nakazał mu opuszczenie spornego lokalu. Opuszczenie mieszkania było konsekwencją jego wcześniejszego postępowania wobec jego rodziny i skarżący winien zdawać sobie sprawę z konsekwencji swojego zachowania. W tym znaczeniu należało uznać, iż opuszczenie spornego lokalu należało traktować jako dobrowolne. Całokształt okoliczności sprawy wskazuje także, iż opuszczenie to miało charakter trwały. Sąd również uwzględnił fakt, iż wymeldowanie S. P. było realizacją zasady odizolowania osoby, której postawiono zarzut znęcania się nad rodziną, od jego ofiar. Jednocześnie była to jedna z form ochrony praw rodziny realizowana przez organ administracji. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę S. P.

a.ł.