Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi B. K. na uchwałę nr VIII/79/03 Rady Gminy Sędziejowice z dnia 12 września 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sędziejowice w miejscowościach Sędziejowice-Kolonia i Sędziejowice 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie rysunku nr 6, stanowiącego załącznik do tejże uchwały w części obejmującej projektowaną drogę o symbolu 2w6 oraz poszerzenie drogi o symbolu 1G6 w obrębie działki skarżącego nr A od działki nr B do terenu oznaczonego symbolem 1UH6; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie wskazanym w pkt 1 do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Rady Gminy Sędziejowice na rzecz skarżącego kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.tp.

W dniu 28 stycznia 2015 roku M. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na uchwałę Nr VIII/79/03 Rady Gminy Sędziejowice z dnia 12 września 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sędziejowice w miejscowościach Sędziejowice - Kolonia i Sędziejowice, w części dotyczącej działki nr A, na której zarezerwowano teren wyznaczony liniami rozgraniczającymi na drogę oznaczoną na 2w6 oraz pas szerokości 5 m na poszerzenie drogi 1G6 tylko dla terenu 1UH6.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 1 grudnia 2014 r. skarżący wezwał Radę Gminy Sędziejowice do usunięcia uchybień, które w jego odczuciu rażąco naruszają jego interes prawny i obrażają następujące przepisy prawa:

1) art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 roku, poprzez określenie przeznaczenie terenów dla obszarów niebędących przedmiotem ustaleń planu miejscowego. Plan miejscowy odwołuje się do przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami: "1D5"; "1Z5", "2Z5", "1D6", "1G6", "1L7", wskazując że ma nastąpić poszerzenie tych dróg. Oznaczenia graficzne (linie wyznaczające zakres rzeczonego opracowania planistycznego) stosowane na rysunku planu miejscowego nie pozostawiają jednak wątpliwości, że wskazane tereny leżą poza granicami planu miejscowego.

2) art. 10 ustawy o zagospodarowaniu poprzez sporządzenie planu miejscowego dla obszaru mniejszego niż wyznaczony w uchwale intencyjnej. Zgodnie z uchwałą intencyjną inicjującą prace planistyczne nad przedmiotowym planem miejscowym działka skarżącego winna być w swych granicach geodezyjnych objęta planem miejscowym. Z niezrozumiałych natomiast powodów plan miejscowy obejmuje tylko część działki nr A — część tej działki pozostawiając natomiast bez ustaleń planu miejscowego. Część nieobjęta planem miejscowym - teoretycznie, w przyszłości ma stanowić poszerzenie drogi -też nie objętej planem miejscowym, co stoi jednak w sprzeczności z zapisami planu miejscowego. Adekwatne uchybienia należy podnieść względem działek graniczących z terenami oznaczonymi w planie miejscowym symbolami "1D5", "1Z5", "2Z5", "1D6","1G6","1L7";

3) art. 10 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu poprzez określenie stawki procentowej opłaty planistycznej na poziomie 0 (przepis § 25 pkt 4 przedmiotowego planu miejscowego);

4) § 125 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908) w związku z przepisem § 143 tegoż rozporządzenia. Ostatnie wskazuje bowiem na obowiązek zamieszczania w planach miejscowych postanowień o stosowanych definicjach i skrótach. Przedmiotowy plan miejscowy stanowi natomiast o pojęciach, które nie zostały zdefiniowane w aktach normatywnych wyższej rangi bez definiowania tychże pojęć na potrzeby przedmiotowego planu miejscowego. Do tychże pojęć zaliczyć należy pojęcie niskiej zabudowy oraz pojęcie obiektów kubaturowych;

5) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przepisem art. 27 ust. 1 w związku z przepisem art. 10 ustawy o zagospodarowaniu poprzez przekroczenie ustawowych kompetencji przez organy gminy i poczynienie ustaleń w przedmiotowej uchwale, które nie należą do kompetencji żadnego z organów gminy, tj. wprowadzenie przepisem § 7 ust. 2 pkt 9 przedmiotowego planu miejscowego obowiązku opracowania z zakresu odprowadzania wód gruntowych i powierzchniowych oraz nałożenie przepisami § 10 pkt 4 lit. f oraz § 11 pkt 2 lit. c (tj. względem działki będącej własnością strony) przedmiotowego planu miejscowego zakazu lokalizacji wjazdów na stosowne działki;

6) art. 18 ust. 2 pkt 3-4 ustawy o zagospodarowaniu poprzez wystąpienie o opinie i uzgodnienia do podmiotów innych niż wskazał ustawodawca przywołanymi przepisami prawnymi;

7) art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a oraz lit. b ustawy o zagospodarowaniu poprzez brak zawiadomienia strony na piśmie o wyłożeniu projektu przedmiotowego planu miejscowego do publicznego wglądu;

8) art. 18 ust. 2 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu poprzez brak zachowaniu wymogu wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu na okres przynajmniej 21 dni.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Gminy Sędziejowice uchwaliła uchwałę Nr IV/17/14 z dnia 30 grudnia 2014 r., którą nie uwzględniła rzeczonego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź na wezwanie doręczono stronie w dniu 2 stycznia 2015 roku.

Wspomnianym na wstępie pismem z dnia 28 stycznia 2015 roku M. K. zaskarżył uchwałę Nr VIII/79/03 Rady Gminy Sędziejowice z dnia 12 września 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sędziejowice w miejscowościach Sędziejowice - Kolonia i Sędziejowice do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W ocenie strony uchwała jest niezgodna z prawem, ponieważ naruszając jego interes prawny, narusza jednocześnie przepisy prawne. Skarżący podkreślił, iż jest właścicielem działki objętej planem miejscowym i już samo to daje mu legitymację do wnoszenia niniejszej skargi. Zaskarżona uchwała przewiduje podział dz. A w części mieszkaniowej (siedlisko) w terenie zabudowanym drogą 2w6. Zdaniem strony narusza to w sposób nieusprawiedliwiony prawo własności dz. A. Dalej skarżący zauważył, że działka C, której rysunek uchwały zapewnia dostęp (kosztem skarżącego) do drogi 1G6 (drogi wojewódzkiej 481) ma bezpośredni dostęp do drogi powiatowej ulicy Powstańców 1863r.

Dalej skarżący zauważył, że treść uchwały stanowi dla terenów oznaczonych symbolem 1UH6 - rezerwację pasa szerokości 5m po obu stronach drogi na poszerzenie drogi wojewódzkiej 1G6. Rezerwacja powyższa dotyczy tylko i wyłącznie dla terenu 1UH6. Na rysunku do w/w uchwały pas 5m na poszerzenie obejmuje: teren 1UH6, drogę wewnętrzną 2w6 i jest przedłużony do granicy z dz. B Dodatkowo rysunek ten jest wykonany nieczytelnie w miejscu dotyczącym dz. A, co narusza art. 8 w/w ustawy.

Skarżący podkreślił, że ustaleniami przedmiotowego planu miejscowego nastąpiło naruszenie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym:

1) art. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 4 lit. g w/w ustawy poprzez nieuzgodnienie projektu planu, co doprowadziło do konfliktu z Zarządem Dróg Wojewódzkich w Ł. o zjazd na działkę D, na dowód czego strona złożyła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2009 roku;

2) art. 18 ust.5 lit. a w/w ustawy poprzez niepowiadomienie właściciela działki A o wyłożeniu projektu planu (brak zwrotnego potwierdzenia dostarczenia przez organ zawiadomienia), wobec czego właściciel został pozbawiony prawa skorzystania z art.23, art.24, art.36 ustawy (do wniesienia protestów, zarzutów czy roszczeń), co rodzi to kolejny konflikt;

3) art.10 ust.2 w/w ustawy, który stanowi, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się w szczególności drogi publiczne, poprzez ustanowienie na działce A drogi wewnętrznej 2w6;

4) art. 10 ust.3 w/w ustawy, bowiem na rysunku brak wyznaczonego pasa na poszerzenie jezdni oraz linii rozgraniczających ten pas;

5) art.13 ust.3 w/w ustawy, bowiem na działce C nie ma celu publicznego i nie ma drogi publicznej i nie ma potrzeby przeprowadzenia przez działkę A drogi wewnętrznej;

6) art.18 ust. 2 pkt 4 lit. g w/w ustawy, bowiem poprzez zawieszenie postępowania podziałowego działki A na wniosek Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. i wymóg obsługi komunikacyjnej działki A/5 nie do końca uzgodniono projekt planu. Plan zakłada wykorzystanie drogi wewnętrznej tj. dz. D do obsługi komunikacyjnej dz.A/5, co wynika z decyzji SKO;

7) art. 6 ust. 4 pkt 4 w związku z art. 18 ust. 2 pkt 2a w/w ustawy, bowiem nie uwzględniono praw własności na działce A, poprzez podział drogą 2w6. Zdaniem strony gdyby w studium uwzględniono prawa własności drogę 2w6 można było zaplanować całkowicie na dz.C, która ma dostęp do drogi powiatowej tj. ulicy Powstańców 1863r. Tymczasem działkę C przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową (3MN6), chociaż posiada niejednorodne prawo własności, stan trwa do dziś. Terenów tych nie można wykorzystać, przy jednorodnym prawie własności możliwa byłaby zamiana gruntów ewentualnie scalenie;

8) art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a w/w ustawy, bowiem skarżący pozostaje m.in. właścicielem działki objętej ustaleniami przedmiotowego planu miejscowego - oznaczonej nr. A, zaś w dokumentacji prac planistycznych udostępnionej przez Urząd Gminy Sędziejowice brak jest zwrotnego potwierdzenia dostarczenia stronie zawiadomienia o terminie złożenia projektu planu. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Rada Gminy Sędziejowice nie kwestionuje braku posiadania stosownego zawiadomienia.

Mając na uwadze niebezpieczeństwo unicestwienia wieloletnich prac nad planami, wymagających ogromnych nakładów sił i środków na ważność zapisu o powiększeniu cmentarza dla społeczeństwa Sędziejowic skarżący wniósł o usunięcie postanowień zawartych na rysunku uchwały Rady Gminy Sędziejowice nr VIII/79/03, dotyczących usunięcia z działki nr A drogi 2w6 oraz usunięcie rezerwacji pasa szerokości 5m na poszerzenie drogi 1G6 od działki nr B do terenu 1UH6.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż uznaje ją za uzasadnioną, jednak swego stanowiska nie umotywował.

W toku postępowania skarżący M. K. w drodze darowizny przekazał swemu ojcu – B. K. działkę nr A. Na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 roku Sąd postanowił dopuścić B. K. do udziału w sprawie w charakterze skarżącego w miejsce syna – M. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego.

Na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności.

Zgodnie z art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U tj. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie skarżący B. K. jest obecnym właścicielem działki o nr ewidencyjnym A, którą objęto zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr VIII/79/03 Rady Gminy Sędziejowice z dnia 12 września 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sędziejowice w miejscowościach Sędziejowice - Kolonia i Sędziejowice na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 roku Nr 15, poz. 139 ze zm.).

Warto w tym miejscu wyjaśnić, iż w sprawie po stronie skarżącej doszło do następstwa prawnego pod tytułem szczególnym, bowiem M. K.

w drodze darowizny przekazał działkę nr A swemu ojcu, który w ten sposób wszedł w sytuację procesową poprzednika. Powyższe wynika z tego, że prawo własności nieruchomości jest prawem majątkowym, zbywalnym, łącznie więc z przeniesieniem tego prawa, na nabywcę przechodzą również pewne sytuacje prawne chroniące prawo własności, w tym prawo do bycia stroną.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, co należy rozumieć w ten sposób, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być bezskuteczne. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a. i wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, mają taki sam charakter prawny i służą temu samemu celowi, którym jest wykorzystanie możliwości załatwienia sprawy przez organ bez konieczności wnoszenia skargi do sądu.

W niniejszej sprawie formalnie takie wezwanie zostało złożone przez poprzednika skarżącego, jednak nie wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi były uprzednio podniesione

w wezwaniu skierowanym do Rady Gminy Sędziejowice. Należy zauważyć,

że wnoszący skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest związany zakresem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jakie wcześniej skierował do organu, który wydał kwestionowaną uchwałę lub zarządzenie. Z tego względu Sąd uznał, iż wyczerpano środki zaskarżenia tylko w zakresie dwóch zarzutów, które podniesiono tak

w wezwaniu jak i w skardze: naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. g ustawy

o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuzgodnienie projektu planu

z Zarządem Dróg Wojewódzkich w Ł. oraz naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezawiadomienie skarżącego

o wyłożeniu projektu planu.

Przystępując do oceny zaskarżonej uchwały w granicach kognicji sądu administracyjnego, od razu podkreślić przyjdzie, że zgodnie z art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uchwała w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co oznacza, że stanowi akt prawa miejscowego. Z uwagi na datę podjęcia zaskarżonej uchwały, ostatnio przywołana norma szczególna ma istotny wpływ na dopuszczalność orzekania o stwierdzeniu nieważności tejże uchwały. W kontekście zapisu zawartego w art. 94 ust. 1 ustawy

z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, określającego zakaz stwierdzania nieważności uchwały organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia,

z wyjątkiem sytuacji uchybienia obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego, należy stwierdzić, iż zakaz ustanowiony w omawianym przepisie nie ma zastosowania w odniesieniu do zaskarżonej uchwały, będącej aktem prawa miejscowego.

Przechodząc do oceny merytorycznej uchwały, w pierwszej kolejności Sąd dostrzega, że rysunek planu nr 6 jest nieczytelny: nie wskazano wszystkich granic działek objętych planem, a więc nie zawarto granic władania gruntami

(w szczególności nie zaznaczono granic działki skarżącego). Wobec powyższego taki rysunek traci punkt odniesienia i sprawia poważne kłopoty w jego odczytaniu,

a konsekwencji wprowadza wątpliwości w interpretacji w jaki sposób zakwalifikowano dany teren w planie miejscowym. Powyższe doprowadziło do obrazy art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi,

że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy; integralną częścią planu jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy; rysunek planu obowiązuje w zakresie określonym uchwałą. Niewątpliwie też w tym zakresie plan narusza wydane na podstawie art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. z dnia 8 stycznia 2002 r. Nr 1 , poz. 12). W § 8 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia określono, że rysunek projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonuje się na mapie, której treść zawiera dane sytuacyjno-wysokościowe oraz granice władania gruntami; w przypadku braku mapy łączącej te dane, dopuszcza się sporządzenie rysunku planu na mapie o niepełnej treści, z wykorzystaniem dodatkowych map zawierających pozostałe dane.

Wskazać ponadto należy, iż przedmiotem oceny sądu administracyjnego, pod względem zgodności z prawem uchwały jest nie tylko treść planu zagospodarowania przestrzennego, lecz także procedura sporządzenia i uchwalenia planu. Sankcją za naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest stosownie do art. 27 ust. 1 tej ustawy stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy w całości lub części. Procedura uchwalenia planu składa się bowiem z kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy, gwarantujących możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania i pośrednio pozwala na kontrolę legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Stosownie do treści art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium. Tymczasem na rysunku studium uchwalonego uchwałą Rady Gminy w Sędziejowicach nr XVIII/165/2001 z dnia 29 stycznia 2001 roku w sprawie uchwalenia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy teren działki nr A oznaczono jako "gleby pod ochroną", natomiast w planie częściowo tę działkę przeznaczono pod drogę wewnętrzną oraz poszerzenie drogi o symbolu 1G6. Ponadto w studium zalecono ograniczenie do minimum przeznaczenia gleb wysokich klas bonitacyjnych na cele nierolnicze (grunty działki nr A mają klasy IIIa i IIIb). Zatem Sąd uznał, iż pomiędzy studium a planem nie zachodzi spójność, której wymaga ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2003 roku wyrażająca zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów III klasy (stało się to na wniosek gminy z dnia 26 listopada 2002 r. obejmujący działkę A), jednak tę zgodę wyrażono na podstawie art. 7 ustawy

z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16 poz. 78 ze zm.). Wspomniana regulacja jednak nie uchyliła właściwego trybu uchwalania planu, więc nie wyłączyła obowiązku zachowania spójności planu i studium. Innymi słowy, zgoda Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2003 roku nie zastąpiła treści analizowanego studium i nie zwolniła organu z obowiązku zbadania spójności planu ze studium wymaganego art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W zakresie zarzutu nieuzgodnienia planu z Zarządem Dróg Wojewódzkich

w Ł. należy również przyznać rację skarżącemu, bowiem w aktach sprawy obejmujących procedurę planistyczną brak jakiegokolwiek pisma pochodzącego od Gminy Sędziejowice, które by wskazywało na to, że zwrócono się do Zarządu Dróg Wojewódzkich o uzgodnienie, co istotnie stanowi naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z akt sprawy wynika, że zwrócono się tylko o uzgodnienie do powiatowego zarządu, co oczywiście nie mogło przynieść oczekiwanego skutku wobec drogi wojewódzkiej z uwagi na brak kompetencji zarządu powiatowego w tym zakresie.

Na uwzględnienie zasługuje też zarzut skargi odnoszący się do niezawiadomienia na piśmie o wyłożeniu projektu planu. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek pisma pochodzącego od Gminy Sędziejowice skierowanego do właściciela działki nr A. Zwrócić trzeba w tym miejscu uwagę, że użyty w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zwrot "zawiadamia na piśmie" należy rozumieć jako dostarczenie imiennie każdemu ze wskazanych w

art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy podmiotów pisemnej informacji na temat terminu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Wymogu tego nie spełnia ogłoszenie w miejscowej prasie oraz obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty, o jakich mowa w art. 18 ust. 2 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż stanowi to kolejną z czynności wymienionych w powołanym przepisie, które muszą być dokonywane ściśle według określonej tą regulacją chronologii. Brak zawiadomienia stron o wyłożeniu projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego pozbawia natomiast właściwe podmioty pełnej możliwości obrony swoich praw, co nie może być w żadnym wypadku akceptowane z punktu widzenia praworządności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 575/08, LEX nr 515023).

W tym miejscu należy zaakcentować, że naruszenie określonego ustawą trybu prac nad projektem i właściwości organów, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powoduje nieważność uchwały rady gminy podjętej w sprawie planu miejscowego. Wykładnia gramatyczna cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że każde naruszenie trybu postępowania (np. pominięcie którejś z czynności) oraz właściwości organów w procesie sporządzania i ustanawiania planu zagospodarowania przestrzennego powoduje sankcję w postaci nieważności uchwały. W orzecznictwie oraz doktrynie na tle ostatnio przywołanego przepisu ugruntowany został pogląd, że zapisy dotyczące procedury sporządzania planu są kategoryczne, a klauzula w nim zawarta ma na celu zapewnienie ich bezwzględnego przestrzegania przez organy samorządu lokalnego. Podkreślano,

że skoro plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego jest przepisem miejscowym, a więc prawem lokalnym powszechnie obowiązującym, to obowiązek ścisłego przestrzegania rygorów jego stanowienia jest jedną z gwarancji państwa prawnego w tworzeniu prawa lokalnego. Ponadto ustalenia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania własności, a w rezultacie niejednokrotnie ograniczają prawo własności (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1997 r., sygn. akt III RN 21/97, OSNP 1997 nr 22, poz. 492 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 229/05, niepubl.; R. Hauser, E. Mzyk, Z. Niewiadomski, M. Rzążewska: Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1995, s. 73).

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione wyżej okoliczności oraz rozważania faktyczne i prawne, w ocenie składu orzekającego, w toku procedury planistycznej zakończonej zaskarżoną uchwałą doszło do wielu istotnych uchybień. Ponadto były to tego typu naruszenia procedury planistycznej określonej w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które wyczerpywały normę z art. 27 ust. 1 tej ustawy. W tym miejscu zaznaczyć należy, że na tle ostatnio przywołanego przepisu w orzecznictwie wskazuje się wprost, iż wynikające z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym rozwiązanie nie pozostawia ani organom nadzorczym ani sądom sfery uznania, nawet co do dokonywania oceny skali występującego naruszenia; wystarczające jest stwierdzenie istnienia naruszenia, by uchwała bądź odpowiednia jej część stawała się w odpowiednim zakresie nieważna z mocy prawa. Żadne względy celowościowe nie mogą zatem naruszać wykładni gramatycznej oraz systemowej przepisu art. 18 ust. 2 i art. 27 ust. 1 (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1997 r., sygn. akt III RN 21/97, OSNP 1997 nr 22, poz. 492 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 229/05, niepubl.).

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w części zaskarżonej w odniesieniu do działki nr A stanowiącej własność skarżącego. Stąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

ds