III SA/Kr 1364/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-13	
Data wpływu	2025-10-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Urszula Zięba /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6329 Inne o symbolu podstawowym 632	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 58 par 1 pkt 6; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 lutego 2025 r., nr 010070/680/6109926/2024 w przedmiocie uchylenia prawa do rodzinnego kapitału opiekuńczego postanawia: - odrzucić skargę -	
Uzasadnienie
A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "Zakład Ubezpieczeń Społecznych w sprawie zwrotu wypłaconego świadczenia z kategorii Rodzinny Kapitał Opiekuńczy". W jej uzasadnieniu podała, że nie zgadza się z decyzją ZUS z 4 lutego 2025 r., oznaczonej symbolem 010070/680/6109926/2024.

Z uwagi na wątpliwości co jest przedmiotem zaskarżenia, Przewodnicząca Wydziału III w WSA w Krakowie zarządzeniem z 3 października 2025 r. wezwała Skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez wyjaśnienie czy skarga z 4 września 2025 r. stanowi skargę na decyzję ZUS z 4 lutego 2025 r. znak: 010070/680/6109926/2024 (decyzja organu I instancji), czy też decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 5 sierpnia 2025 r. znak: 010070/680/6109926/2024 (decyzja organu II instancji).

W odpowiedzi na wezwanie Skarżącą podała, że wnosi skargę na decyzję ZUS z 4 lutego 2025 r., znak: 010070/680/6109926/2024, w związku z nakazem zwrotu świadczenia z tytułu rodzinnego kapitału opiekuńczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz.143), dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, kontrola sądowa rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego.

Wniesienie skargi musi być więc poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia.

W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła skargę na decyzję organu I instancji, tj. decyzję ZUS z 4 lutego 2025 r., nr 010070/680/6109926/2024, którą uchylono przyznane Jej prawo do rodzinnego kapitału opiekuńczego. Od decyzji tej przysługiwało Stronie odwołanie do organu wyższego stopnia, tj. Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o czym Skarżąca została pouczona w decyzji organu I instancji. Skarżąca zresztą z tego prawa skorzystała, w następstwie czego Prezes ZUS wydał decyzję z 5 sierpnia 2025 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Zamiast jednak zaskarżyć decyzję organu odwoławczego, tj. decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 5 sierpnia 2025 r. (zawierającą prawidłowe pouczenie o przysługującej od niej skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego), Skarżąca wniosła do Sądu skargę na decyzję organu I instancji z 4 lutego 2025 r. W związku z tym skarga ta podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalna i dlatego Sąd orzekł o jej odrzuceniu, działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.